#64 Louis (część 3)

Części poprzedzające:

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/60-louis-czesc-1.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/62-louis-czesc-2.html

Przeszłam przez długi, zatłoczony korytarz, kierując się w stronę wyjścia. Uczniowie przeciskali się pomiędzy sobą, marudząc i narzekając na nieznośnych nauczycieli i przesadne gorąco. Moje lekcje nareszcie się skończyły i szkolny dzień dobiegał końca, więc mogłam z czystym sercem skierować się do domu. Na samą myśl o pysznym obiedzie i wieczornej kąpieli czułam przyjemne ciepło. No cóż, nareszcie nauczyłam się doceniać piękno małych rzeczy.

Zabrałam z szafki swoje rzeczy i pożegnałam się z paroma osobami, które zdążyłam poznać kilka dni temu. Nie było to łatwe, zważając na to, że większa część dziewczyn patrzyła na moją osobę z widocznym dystansem. Tak, to ja. Zwykła uczennica, na którą uwziął się szkolny przystojniak. Na szczęście znalazło się kilka osób, które ośmieliły się zrobić pierwszy krok i chyba mogłam powiedzieć, że znalazłam nowych znajomych. Czułam się dużo lepiej, gdy podczas przerwy miałam do kogo otworzyć  usta.

Poprawiłam plecak, zakładając go na oba ramiona i już miałam minąć szklane drzwi, gdy poczułam czyjeś palce, zaciskające się na moim nadgarstku. Momentalnie stanęłam w miejscu, odwracając się na pięcie.

- Uciekasz przede mną?

 Ten znajomy głos dotarł do moich uszu, zanim niebezpiecznie blisko moich oczu pojawiły się te niebieskie tęczówki, w których można było tonąć… Szara koszulka na krótki rękaw i bordowe rurki na szelkach – widziałam ten pożądliwy wzrok dziewczyn, gdy koło nich przeszedł. Perfekcyjne mięśnie wyraźnie odznaczały się pod cienkim materiałem jego T-shirtu. Westchnęłam, robiąc krok do tyłu, by zbytnio nie otumaniać swojego umysłu jego obecnością. Zdążyłam już się zorientować, co robić, by z nim przeżyć. W ciągu tych dwóch tygodni rozmawiałam z nim jeszcze tylko raz i szybko zakończyłam tę konwersację. Nie miałam na nią ochoty.

- Skąd ci to przyszło do głowy? – spytałam z sarkazmem, zakładając ręce na piersi.

Nieznacznie przybliżył się do mnie, ale i tak to zauważyłam. Ten chłopak uwielbiał wpędzać innych w kłopoty, nieprawdaż? Spuścił głowę, wpatrując się w czubki swoich butów i stwarzając pozory onieśmielonego. Tak, to były tylko pozory. On zawsze był pewny siebie i tego, jak działał na dziewczyny.

- Boisz się, że się zakochasz. No cóż, już za późno – uśmiechnął się niewinnie.

Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale nie byłam w stanie wykrztusić z siebie żadnego spójnego zdania. Zwykle nie brakowało mi pomysłów na riposty, ale ten chłopak był po prostu niemożliwy! Przymknęłam powieki, wydychając nerwowo powietrze przez usta.

- Nie powinieneś przypadkiem spędzać czasu ze swoją dziewczyną? – wypaliłam, mierząc go poirytowanym spojrzeniem.

Podniósł na mnie swoje błyszczące, niebieskie oczy, a kąciki jego ust uniosły się ku górze. No cóż, muszę przyznać, że wyglądał naprawdę seksownie, gdy to robił. Nie patrz na jego usta! Nie dawaj mu tej satysfakcji!

- Czyżby zazdrość? – zachichotał słodko, przekrzywiając z rozbawieniem głowę.

- Jesteś okropny.

- Nieprawda. Lecisz na mnie – odparł bez wahania. - Moim dodatkowym plusem jest to, że jestem świetny w łóżku. Nawet nie potrafisz wyobrazić sobie tej przyjemności kochania się ze mną… Jeśli chcesz, mogę pokazać ci, co potrafię.

Spojrzałam na niego ze zdziwieniem, nie mając pojęcia, czy żartuje, czy mówi poważnie. Ciężko było to wyczuć, bo ten chłopak niemal zawsze się popisywał. Ku mojemu zaskoczeniu Louis przeszywał mnie uważnym spojrzeniem, obserwując każdą zmianę w mimice mojej twarzy. I tak, wyraźnie widziałam, że patrzy na moje wargi.

- Nie zamierzam wypróbowywać twoich zdolności – mruknęłam niewyraźnie.

- Mhm… to może dziś po szkole? Moglibyśmy pójść do mnie i trochę się… no wiesz. Poznać – zamruczał, przyciągając mnie do siebie i kompletnie ignorując to, co powiedziałam.

Nasze ciała otarły się o siebie, tworząc jakieś dziwne napięcie, a ja nie potrafiłam zapanować nad dreszczem, który przebiegł wzdłuż moich pleców. Przez krótki moment kompletnie zapomniałam o oddychaniu, skupiając się na bijącym od niego cieple. Było zadziwiająco… przyjemne.

- Ty i ja… Nie udawaj, że o tym nie myślisz. Pragniesz mnie, widzę to.

Jego dłoń sunęła wzdłuż mojego ramienia, przyprawiając mnie o gęsią skórkę. Ledwo powstrzymałam jęk rozkoszy, który prawie wydobył się z moich ust. Wkrótce musnął opuszkami palców mój obojczyk i delikatnie pieścił skórę szyi. Wpatrywałam się jak zahipnotyzowana w jego oczy, które wydawały się coraz bardziej rozbawione. Uczniowie wpatrywali się w nas nachalnie, bez skrępowania zatrzymując się nieopodal i obserwując rozwój sytuacji.

Jego palce zahaczyły o ramiączko mojego biustonosza, wybudzając mnie z zamyślenia. Natychmiast odsunęłam go od siebie na odległość ręki i odchrząknęłam, oblewając się rumieńcem. Nie wierzę, że pozwoliłam mu na to wszystko!

- Nie chcę. Mieć. Z tobą. Nic. Wspólnego – warknęłam, odwracając się na pięcie i… wpadając na dyrektora.

Podniosłam na niego oczy, nie ukrywając przerażenia. Mężczyzna zmierzył mnie zaskoczonym spojrzeniem, a ja natychmiast cofnęłam się, wygładzając z zażenowaniem koszulkę. Pięknie, już lepiej być nie mogło. W końcu mężczyzna odwrócił ode mnie wzrok i utkwił go w Louisie, który nadal stał tuż przy mnie.

- Szukałem cię, Tomlinson.

- Czuję się zaszczycony. Czym zasłużyłem sobie na pana atencję? – na jego twarzy pojawił się uroczy uśmiech.

Bajerujesz dyrektora, Tommo?

- Twój urok osobisty nie działa na wszystkich, Tomlinson. Mam dość twojej lekkomyślności, pora jakoś jej zaradzić. Nie mam ochoty na jakieś śledztwa, bo dobrze wiem, że to właśnie ty uwielbiasz denerwować nauczycieli. Za ostatnie wybryki zostaniesz dziś po lekcjach. Trochę ogłady, Tomlinson.

Chłopak najwyraźniej był zdezorientowany takim obrotem sytuacji. Louis i kara? Przyznam, że nieraz zastanawiam się, jak to możliwe, że wszystko uchodzi mu płazem. On zdecydowanie nie należał do grzecznych chłopców, którzy podporządkowują się nauczycielom, a oni zadawali sobie z tego sprawę. Więc jak, do cholery, owijał ich wokół palca? Tym razem musiał nieźle narozrabiać, ciekawe co wymyślił.

- Dlaczego tylko mi się obrywa? – zapytał oburzony. – Dlaczego nie ukarze pan też jej?!

Wzrok dyrektora powędrował za spojrzeniem Louisa. Jakież było moje zdziwienie, gdy dotarło do mnie, że dłonią wskazał… na mnie.

- Słucham?! – wydusiłam z szokiem wymalowanym na twarzy.

Tomlinson natychmiast zakrył usta dłonią, obdarowując mnie przerażonym spojrzeniem.

- Przepraszam, nie chciałem… - wymamrotał nieco ciszej, ale wciąż tak, by dyrektor słyszał.

Mężczyzna zerknął na mnie z nieukrywanym zdumieniem. Najwidoczniej nie spodziewał się, że nowa uczennica będzie skłonna do wygłupów ze szkolnym łobuzem. Szczerze? Ja też się tego nie spodziewałam!

Nie miałam pojęcia, co ten chłopak wymyślił, ale ja nie zamierzałam brać w tym udziału. Może się wydurniać, może denerwować nauczycieli, może zostawać w szkole po lekcjach, ale niech nie wciąga w to mnie! Co to w ogóle był za pomysł? Przecież ja go na dobrą sprawę nie znałam i w życiu nie przyjęłabym na swoje ramiona niezasłużonej kary – nawet dla niego.

- No cóż, oboje zostajecie dziś po lekcjach – do moich uszu dobiegł stanowczy głos dyrektora.

Że co, proszę?!

- Ale ja n… - zaczęłam, robiąc kilka kroków w jego stronę.

- Nie ma żadnego „ale”! Radzę wam stawić się na czas! – powiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Mężczyzna posłał nam jeszcze jedno, pełne wyrzutów spojrzenie i odwrócił się, przedzierając się przez tłum uczniów. Wpatrywałam się z otwartymi ustami w miejsce, gdzie zniknęła jego sylwetka, wciąż niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Nie wierzę…

Odwróciłam się gwałtowanie w stronę Tomlinsona, patrząc na niego z wściekłością.

- Co jest z tobą nie tak?! – warknęłam agresywnie.

- Złość piękności szkodzi, kotku. Mówiłem ci już, że nie uznaję porażek. Im bardziej ty będziesz się cofać, tym bardziej ja będę się do ciebie przybliżać. A dziś po szkole spędzimy ze sobą trochę czasu – uśmiechnął się łobuzersko, kładąc swoją dłoń zdecydowanie zbyt nisko na moich plecach.

- Co jeśli ja nie chcę? – spytałam z gorzką ironią, na co on parsknął cichym śmiechem.

Chłopak pochylił się niespiesznie w moją stronę, a ja wstrzymałam oddech. Poczułam jego kuszący zapach, który natychmiast zaczął mącić mi w głowie, a on wtulił się w mój policzek, kciukiem zakreślając kółeczka na mojej chłodnej dłoni.

- Mam na ciebie ochotę – zamruczał zmysłowo do mojego ucha.

Zamarłam, analizując słowa, które wydobyły się z jego ust. Louis odsunął się ode mnie z pewnym siebie uśmiechem i posławszy mi buziaka w powietrzu, zniknął w tłumie uczniów, zostawiając mnie zupełnie samą z mętlikiem w głowie.

'Cause I know you really want me

So why you trying to do without me

When you got me

When you want me?

Czas mijał mi wolno, gdy siedziałam na ławce przed szkołą, czekając na Louisa. Miałam nadzieję, że zjawi się na czas i nie wpakuje nas w jeszcze większe kłopoty. Słowo daję, nie miałam pojęcia, dlaczego to zrobił. Coś w rodzaju zemsty za to, że nie pozwoliłam mu na zbyt wiele? A może miał jeszcze inne intencje? Zdążyłam już nieco ochłonąć, wszystkie negatywne emocje ze mnie uszły i byłam gotowa wybaczyć mu to wszystko, gdyby tylko się zjawił. Jeśli nie – nie wytrzymam, przysięgam.

Uczniowie powoli opuszczali mury szkoły, kierując się w kilkuosobowych grupkach w stronę domów. Część nauczycieli skończyła już lekcje i wsiadali do samochodów, z ulgą kończąc pracę. A ja czępiłam przed budynkiem, szukając wzrokiem Tomlinsona. Gdy w końcu go zobaczyłam, podążał w moją stronę z dwoma kolegami, którzy chodzili ze mną bodajże na matematykę. Chłopak spojrzał znacząco w moją stronę, a tamci zaśmiali się cicho, wzbudzając moje podejrzenia. Co jeśli to wszystko… te całe podchody, ten flirt to zwykła zabawa? Może założyli się o coś, może chciał im coś udowodnić. A ja miałam być ofiarą?

Pożegnał się z nimi krótko i ruszył w moim kierunku. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, a ręce schował do kieszeni.

- Cześć, kotku – zamruczał, posyłając mi rozbawione spojrzenie.

- To ty wpakowałeś mnie w to gówno, Tomlinson i ty mnie z tego wyciągniesz – oznajmiłam bez wstępów, podrywając się z ławki.

Zmierzył mnie zaskoczonym spojrzeniem, jakby nie do końca rozumiał, o czym mówię. Jednak już po krótkiej chwili na jego usta wykrzywiły się w łobuzerskim uśmiechu.

- Ale ja wcale nie chcę cię z tego wyciągać. Tkwimy w tym razem, nie pamiętasz?

- Nie. Niczego nie zrobiłam i nie jestem za nic odpowiedzialna. Nie zgadzam się na twoje towarzystwo – odparłam chłodno na jednym wydechu.

Zaśmiał się cicho, podchodząc bliżej. Poczułam, jak jego ciepła dłoń delikatnie dotyka mojej twarzy, a oddech ogrzewa skórę. Nagle odnalazłam jego oczy – tak blisko moich własnych. Błękitne, błyszczące tym czarującym blaskiem i niezmiennie działające na mnie w ten sam sposób. Mogłabym patrzeć w nie tygodniami, za każdym razem odrywając coś nowego, coś, czego nie widziałam nigdy wcześniej. On cały taki był. Zaskakujący, intrygujący. I zdecydowanie nieczuły, jeśli chodzi o uczucia innych.

- Jesteś taka piękna… - szepnął, zbliżając do siebie nasze twarze.

- A ty zbyt bezczelny – mruknęłam, w ostatniej chwili się od niego odsuwając.

Nie wiem, dlaczego to zrobiłam. Tym razem nie pozwoliłam mu, by posunął się zbyt daleko. To chyba odruch bezwarunkowy, mający na celu zapewnienie mi bezpieczeństwa.

Wyprostował się niechętnie, mierząc mnie poirytowanym spojrzeniem.

- Dlaczego to robisz? – spytał, mrużąc oczy.

- Dlaczego trzymam cię na dystans i nie daję ci owinąć się wokół palca? Bo jesteś chamski, irytujący, denerwujący, marudny, zbyt pewny siebie i nie liczy się dla ciebie nic poza własną wygodą.

Parsknął śmiechem, kręcąc z rozbawieniem głową.

- Niezłe. Ale wciąż nie rozumiesz, że ja doskonale wiem, że ci się podobam.

- Niepr… - zaczęłam natychmiast.

- Tak, tak. Łudź się dalej – przerwał mi z rozbawieniem i bez słowa ruszył w kierunku drzwi prowadzących do szkoły.

Naprawdę nie mam pojęcia, dlaczego dałam się w to wszystko wpakować. Powinnam zostawić go teraz samego i przysporzyć mu jeszcze więcej kłopotów niż udało się to jemu. Wiem, jak bardzo zdenerwowany byłby dyrektor, gdyby dowiedział się, że Tomlinson nie dopilnował, bym stawiła się w szkole na karę. W końcu teraz ja byłam odpowiedzialna za niego, a on za mnie. Korciło mnie, nie powiem. Ale mimo tej przemożnej chęci ucieczki, podążyłam za nim i pokornie sprzątałam korytarz szkolny. Jak Boga kocham, nie zrobiłabym tego, gdyby nie chodziło o niego.

Praca szła nam dość szybko. Louis nie odzywał się do mnie ani słowem i panująca między nami cisza zaczynała mi ciążyć. Nie to, że zależało mi na jego obecności i rozmowie z nim. Po prostu to było trochę nienaturalne, w końcu on ciągle gadał coś pod nosem. Ale nie teraz – teraz uparcie milczał, szorując mopem szkolny korytarz. Wyglądał na dziwnie skupionego i nadal wyglądał seksownie. A ja wcale nie myślałam o tym, zerkając na niego co kilka minut.

- Skończyłem – powiedział z końcu, prostując się.

Spojrzałam na niego, a on posłał mi lekki uśmiech i podniósł wiadro z wodą, stojące koło niego.

- Idę sprzątać biologiczny.

Po co mi to mówił? Skinęłam głową, obserwując, jak znika za drzwiami klasy nijakiej pani Scott. Zrobiło mi się trochę przykro. Może jemu faktycznie zaczęło zależeć, może powinnam trochę przystopować z tym swoim chłodem i oschłością. Louis był całkiem miłym chłopakiem. Owszem, był bezczelny, ale nie mogłam mu zarzucić tego, że w jakiś sposób mi ubliżał. Po prostu znał swoją pozycję i nauczył się to wykorzystywać. Westchnęłam, odkładając na bok miotłę i spoglądając w zamyśleniu na białą tabliczkę „Biologia”.

Nawet nie wiem, kiedy i dlaczego podeszłam do drzwi i po cichu wślizgnęłam się do środka.

Poczułam jego ciepłe ręce, owijające się wokół mojej talii i szybkie bicie mojego serca, gdy przycisnął do siebie nasze ciała.

- Powiedz nie, a przestanę.

Siemaneczko!

Przybywam do was z trzecią częścią Lou! Zaraz biorę się za kolejną. Pytacie, czy 70 komentarzy mnie zadowala? TAK! Zdecydowanie tak! To nowy rekord, mam nadzieję, że skoro pokazaliście mi, co potraficie, to teraz mnie nie zawiedziecie :)

Czytałam sugestię, żebyśmy znalazły kolejną osobę na bloga. Nie, nie znajdziemy jej. Jest nas trójka, imaginy pojawiają się mniej więcej co dwa dni i wydaje nam się, że jest to wystarczające :)

Imagin mógł być lepszy, ale napisałam tak, jak potrafiłam :D Mam nadzieję, że spodoba wam się choć w połowie tak, jak poprzedni. Ktoś napisał "nie kończ go". Kiedyś będę musiała, ale póki mam kilka pomysłów na ciąg dalszy - oczywiście będę pisać dalej :) Kolejna część może pojawić się już jutro/w poniedziałek, jeśli się postaracie. Warunek jest jeden - musicie mi pokazać, że tego chcecie! To jak? :)

Liczę na wasze opinie i z całego serca dziękuję za każdy komentarz! 

Kocham

~W

#63 Zayn (część 1)

Obudził mnie dźwięk telefonu. Niechętnie otworzyłam oczy i spojrzałam na wyświtlacz. Zayn. Nie miałam pojęcia co mojemu przyjacielowi strzeliło do tej pustej głowy, żeby budzić mnie tak wcześnie, ale na pewno się nie dowiem, jeśli nie odbiorę. Swoją drogą dlaczego on, największy śpioch jakiego znałam, wstał o 8 rano w sobotę?

-Halo? - odezwałam się do słuchawki zaspanym głosem.

-Wstawaj mała! Taki piękny dzień a ty jeszcze leżysz w łóżku? Pobudka! - prawie wykrzyczał mi do ucha.

-Przymknij się trochę – odparłam zdenerwowana. Nienawidziłam kiedy budzono mnie rano w weekendy. Nawet jeśli był to Zayn – A teraz wytłumacz mi po cholerę budzisz mnie tak wcześnie.

-No więc mam do ciebie sprawę. Bo chodzi o to, że mój kumpel z Bradford przyjechał dziś na jeden dzień do Londynu i chciałem wieczorem wyjść z nim na imprezę. Umówiłem się z nim, ale przypomniałem sobie, że dziś listonosz ma mi przynieść bardzo ważną paczkę. Dla zespołu pilnie potrzebna na jutro. Tak więc chciałem cię prosić, żebyś została w moim domu na tą jedną noc. Proszę cię to dla mnie ważne.

-Eh...to jest powód, dla którego musisz mnie budzić z samego rana? - spytałam już trochę mniej zdenerwowana.

-No prooooooszę – przeciągał.

Westchnęłam głośno opadając na łóżko. Nie potrafiłam mu odmówić. W sumie i tak nie miałam dzisiaj nic lepszego do roboty.

-Okej – zgodziłam się.

-Dziękuję mała! Jesteś najlepsza! Mogłabyś wpaść do mnie trochę wcześniej? Zjedlibyśmy razem jakiś obiad czy coś – zaproponował Malik.

-Dobra. Będę koło 14.

-Nie mogę się doczekać! Pa mała.

-Cześć – powiedziałam i rozłączyłam się.

Byłam jeszcze zmęczona, ale i tak bym nie usnęła. Podniosłam się z łóżka i poszłam do łazienki. Umyłam się, trochę ogarnęłam włosy i stanęłam przed szafą. Nie miałam powodu, żeby się stroić. To miał być zwykły dzień spędzony z moim najlepszym przyjacielem, a potem noc spędzona w jego domu. Zayn nigdy nie chciał wypuszczać mnie samej wieczorem, więc często u niego nocowałam. Wyciągnęłam jakąś większą torbę i zaczęłam pakować potrzebne rzeczy. Piżamę, ręcznik, kosmetyki i ubrania na jutro. Gdy już wszystko było przygotowane do wyjścia sama się ubrałam i zeszłam da dół do kuchnii. Wyciągnęłam miskę, nalałam do niej mleka i wsypałam tam płatki. Śniadanie zjadłam przed telewizorem oglądając jakiąś głupią komedię. Nim się obejrzałam wybiła 13:30. Zebrałam swoje rzeczy, zamknęłam dom i ruszyłam do domu przyjaciela. Autobusem wcale nie miałam tak daleko. Włożyłam słuchawki do uszu i zatraciłam się w muzyce. 20 minut później stałam już pod domem Zayna. Wyciągnęłam klucz zza doniczki, która stała na parapecie, otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Już od progu powitał mnie zapach naszej ulubionej potrawy. Wzięłam głęboki wdech i się uśmiechnęłam. Malik był naprawdę świetnym kucharzem, chociaż nie lubił się do tego przyznawać. Odłożyłam swoje rzeczy i ruszyłam do kuchnii. Stawiałam powolne, ciche kroki tak, żeby nikt mnie nie usłyszał. Zajrzałam do pomieszczenia, w którym znajdował się Zayn. Stał do mnie tyłem i kończył robić posiłek. Postanowiłam go przestraszyć. Cichutko się do niego zbliżyłam i już miałam go wystraszyć, gdy chłopak z uśmiechem odwrócił się w moją stronę.

-Dzień Dobry księżniczko – przywitał mnie.

-O nie...chciałam cię wystraszyć – powiedziałam zawiedziona.

-Tak ciebie też miło widzieć – udał obrażonego.

-Oj no przepraszam Zayn – powiedziałam i cmoknęłam kumpla w policzek, po czym zajęłam miejsce przy stole.

-Obiad zaraz będzie gotowy – poinformował mnie Malik.

Przy jedzeniu zabraliśmy się za rozmowę. Żartowaliśmy sobie, świetnie się bawiliśmy – jak zwykle. 

Po kilku godzinach Zayn oznajmił, że musi wychodzić. Niechętnie przyjęłam tą informację do wiadomości. Jeszcze trochę porozmawialiśmy i zanim się obejrzałam chłopak opuścił dom. Jako że nie miałam nic lepszego do roboty włączyłam laptopa przyjaciela i zaczęłam przeglądać przypadkowe stronki. Pół godziny później usłyszałam dzwonek do drzwi. Jak się okazało był to listonosz, na którego czekałam. Odebrałam ważną dla zespołu paczkę i zaniosłam ją do salonu, po czym włączyłam telewizor. Tak się wciągnęłam w film, że nawet nie zauważyłam, kiedy wybiła 2 w nocy. Z transu wyrwał mnie dźwięk otwieranych drzwi, a potem kogoś uderzającego o szafkę w przedpokoju. Myśląc, że to Zayn wstałam i poszłam go przywitać. Nie myliłam się. Już z odległości metra czułam od niego alkohol. Widać, że nieźle się zabawił. Nie mógł się nawet ruszać. Postanowiłam trochę mu pomóc. Podeszłam do niego i złapałam za rękę, pomagając mu pójść do pokoju. Jednak nie było mi to dane. Zayn jakby nagle odzyskał siły. Złapał mnie za ramiona i pchnął na ścianę. Jęknęłam pod wpływem bólu, który poczułam na plecach. Malik zaczął zachłannie całować moją siłę. Zaskoczona nie wiedziałam co robić. Patrzyłam tylko na niego przerażona. Nie potrafiłam go nawet odepchnąć. Byłam zbyt wystraszona. Gdy poczułam rękę chłopaka pod moją bluzką odzyskałam siłę w mięśniach. Zaczęłam się miotać, wyrywać i próbować uciec. Jednak mimo że Zayn był kompletnie pijany, wciąż był dla mnie zbyt silny. Zaczęłam krzyczeć, żeby mnie puścił. Nie reagował. Wciąż napierał na mnie całym ciałem. Powoli zaczął ściągać moją koszulkę. Wykorzystałam chwilę, w której się tym zajął i wyswobodziłam się z jego objęć. Próbował znów mnie złapać, ale przewrócił się o własne nogi. Rozstrzęsiona, obolała i zapłakana wybiegłam z jego domu i udałam się w stronę mojego mieszkania.

Hej kochani. Miałam napisać coś innego, ale jakoś tak się zabrałam i wyszło mi coś takiego. Wiem, że niezbyt dobre, dlatego proszę was o opinie. Czy chcecie dalszą część tego imagina, czy może powinnam zacząć pisać coś innego? To już zależy od was. Liczę na komentarze :)

Kocham.

~M 

#62 Louis (część 2)

Dziękujemy za ponad 100 tys. wyświetleń!

Naprawdę nie mam pojęcia, jak udało mi się przetrwać pierwszy tydzień w nowej szkole. Nie było to łatwe, zważając na to, że inni uczniowie jakoś się do mnie nie garnęli. Patrzyli na mnie z widoczną podejrzliwością i chyba nie chcieli mieć nic wspólnego z osobą, która tak niegrzecznie potraktowała jednego z najpopularniejszych chłopców w tej szkole. Miałam przechlapane. Cóż, podobny incydent się nie powtórzył. Omijałam tajemniczego bruneta szerokim łukiem, mimo że każda komórka mojego ciała domagała się jego obecności. Jak ktokolwiek jest w stanie uzależnić w tak krótkim czasie? A może to ze mną było coś nie tak?

Dni mijały, Louis nie pojawiał się na szkolnych korytarzach i powoli zaczynałam się zastanawiać, jak to możliwe, że nie mamy ze sobą żadnej lekcji. A może jemu po prostu nie zależało na budzie i zostawał w domu? Ale po co? No cóż, chyba nie było mi dane się tego dowiedzieć.

Trzecia lekcja, dzień jak co dzień. Tym razem na moim planie zajęć widniał wyraźny napis „matematyka”, więc udałam się do gabinetu nijakiej pani Davis, którą zdążyłam już poznać. Surowa, ale sprawiedliwa starsza kobieta, która uwielbia porządek na swojej lekcji – lubiłam takich nauczycieli. Wiedziałam, czego mogłam się po niej spodziewać i mogłam być pewna, że wiele wyciągnę z tych kilku godzin tygodniowo.

Rozejrzałam się po pełniej klasie, czując, jak wszystkie spojrzenia kierowane są na moją osobę. Tak, wciąż wzbudzałam zainteresowanie. Na samym przodzie stała jedna jedyna wolna ławka, w której siedziałam ostatnio. Co prawda była ona dwuosobowa, ale widocznie nikt jej nigdy nie zajmował, więc przeszłam przez zatłoczone pomieszczenie i ściągnęłam torbę z ramienia, zawieszając ją na oparciu krzesła. Powoli zaczęłam przyzwyczajać się do nowej szkoły, ale nadal chciałam znaleźć się w domu jak najszybciej.

Ku ogólnemu zawiedzeniu rozległ się dźwięk szkolnego dzwona i wszyscy uczniowie powoli zaczęli zajmować swoje miejsca. Nauczyciel jeszcze nie wszedł do klasy, więc do moich uszu dochodziły rozmowy osób siedzących nieopodal. Rozmawiali o mnie, słyszałam to. Cholera, dlaczego musiałam przez to wszystko przechodzić? Nie, żeby mnie to jakoś specjalnie obchodziło, ale…

Wyjęłam z torby książki, zeszyt i niebieski długopis i rozsiadłam się wygodnie na krześle, chowając do kieszeni telefon. Mogłam zacząć lekcję, byłam gotowa. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej będę mogła wyjść z tej klasy i przeżyć kilka kolejnych lekcji.

Drzwi otworzyły się i do klasy wszedł nie kto inny, a sam Louis Tomlinson. Wyglądał… dobrze. I chyba reszta dziewczyn stwierdziła to samo, bo do moich uszu dobiegły ostentacyjne westchnienia.  Zwykła, biała koszulka idealnie dopasowana do jego ciała i podkreślająca perfekcyjne umięśnienie, opięte, niebieskie spodnie i ten charakterystyczny nieład na głowie. I te oczy. Nie mam pojęcia, co było w nich tak niesamowitego. Rozejrzał się po pomieszczeniu i przywitał się z kilkoma znajomymi, przykuwając umyślnie uwagę pozostałych zgromadzonych. Lubił być w centrum uwagi, od razu było to widać. Szczególnie, jeśli chodzi o damską część publiczności. Jego wzrok prześlizgnął się po twarzach uczniów siedzących w ławkach, aż w końcu dotarł też do mnie. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, zwiastujący mi nadchodzące kłopoty i przeszedł wolnym krokiem przez klasę. Kierował się w stronę mojej ławki. Czułam ucisk w dolnej części brzucha, choć ani trochę mi się to nie podobało. Nie chciałam, żeby mi zależało. Nie chciałam przez niego cierpieć.

- Pozwolisz, że się przysiądę? – spytał szarmancko, odsuwając krzesło obok.

- Nie chcę z tobą siedzieć. Nie chcę z tobą rozmawiać. W ogóle niczego od ciebie nie chcę - powiedziałam na jednym wydechu. -  Nie lubię cię, Tomlinson.

Spuścił głowę i uśmiechnął się z rozbawieniem. Wyglądał naprawdę uroczo, ale to niczego nie zmieniało. Co go tak śmieszyło? Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego, nie potrafił tego zrozumieć? Lepiej, żeby wrócił do swoich kolegów, koleżanek i dziewczyny, a mnie zostawił w spokoju.

Mimo mojej niechęci, puścił mimo uszu wcześniejszą uwagę i usiadł koło mnie, rzucając niedbale plecak koło ławki. Gdy tylko się wyprostował, na jego twarz wypłynął łobuzerski śmiech i pochylił się w moją stronę, obejmując mnie ramieniem. Poczułam, jak moje ciało mimowolnie się spina, a oddech przyspiesza. I to wcale nie było konsekwencją jego bliskości.

- Moje nazwisko brzmi pięknie w twoich ustach. Jestem ciekawy, jak pięknie brzmiałoby moje imię. Wykrzykiwane przez ciebie. W nocy – wyszeptał zmysłowo do mojego ucha.

Poczułam jego gorący oddech na swojej skórze, a miejsce, w którym dotykał moich pleców płonęło. Oblałam się rumieńcem, odwracając głowę i czując, jak powietrze wokół nas gęstnieje i przytłacza nasze ciała. Nie powinien był tego mówić. Nie powinien był pobudzać mojego umysłu do tego typu fantazji. Emanowała z niego pewność siebie i tego, jak na mnie działa. Ale ja nie chciałam być łatwa.

- A ja ciebie lubię. Jesteś jedną z tych dziewczyn, które trzeba zdobywać. Mój ulubiony typ – kontynuował, odsunąwszy się ode mnie na nieco odpowiedniejszą odległość.

Odwróciłam się w jego stronę, mierząc go zaskoczonym spojrzeniem.

- Jesteś bezczelny.

- Podoba ci się to.

- Nie. Prędzej irytuje. Denerwuje. Odpycha.

- Podnieca.

- Nie – odparłam, a moje policzki momentalnie stały się czerwone. 

Zaśmiał się cicho, kręcąc głową. Rozłożył się wygodnie na krześle, patrząc przed siebie, a na jego twarzy wciąż błąkał się rozbawiony uśmiech. Byłam na niego zła i najchętniej zerwałabym się teraz z lekcji, byle tylko obok niego nie siedzieć, ale… cholera, musiałam to przyznać. Wyglądał seksownie. Nie byłam dumna ze swoich myśli, naprawdę.

- Jesteś uparta. I o dziwo bardzo mnie to kręci. Nie mam pojęcia, dlaczego. Z natury jestem raczej leniwy i nie chce mi się starać, ale… nagroda jest dość kusząca.

Tego już było za wiele. Nie zamierzałam dawać sobą pomiatać, nie zamierzałam być kolejnym punktem na jego liście! Może ciężko było mu to zrozumieć, ale na tym świecie istnieją dziewczyny, które mają trochę oleju w głowie!

- Nie będę niczyją nagrodą ani własnością, Tomlinson. Ty mnie nawet nie znasz!

Odwrócił się w moją stronę, przeszywając mnie swoimi niebieskimi tęczówkami. Mówiłam już, że można było w nich utonąć? Chyba właśnie popełniłam ten błąd.

- Nie dajesz mi szansy poznania siebie, kotku. Trzymasz mnie na dystans i za każdym razem, gdy ja robię krok do przodu, ty się cofasz.

- Krokiem do przodu nazywasz jasną aluzję tego, że chcesz mnie przelecieć?

Mówią „nie osądzaj książki po okładce”, ale coś w jego sposobie bycia podpowiadało mi, że lubi bawić się dziewczynami. Laska na jedną noc? Na pewno nie będę jedną z nich.

- Nie ujmowałbym tego w ten sposób. Chcę cię poznać, poważnie. Potem może zaliczyć. Ale pod warunkiem, że ty też będziesz tego chciała.

- Możesz pomarzyć. Nie podobasz mi się, nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.

Może… trochę naciągnęłam prawdę. Podobał mi się, to było jasne. Jego wygląd, jego charakter, chociaż zachowywał się jak ostatni dupek. Było w nim coś… niesamowitego. Żaden chłopak nie działał na mnie w ten sposób. I ta gadka, że nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Chciałam. Pragnęłam go poznać i zrobiłabym wszystko, bo w końcu do tego doszło.

 - Możesz okłamywać mnie, ale siebie nie oszukasz, skarbie.

- Głębokie – mruknęłam z frustracją, kończąc tym samym naszą rozmowę.

Odsunęłam się ze swoim krzesłem w stronę ściany, byle tylko znaleźć się jak najdalej od niego. Postanowiłam kompletnie ignorować to dziwne uczucie, które przyciągało mnie do niego. Jakieś schizy. Nie odezwał się do mnie więcej, ja też jakoś nie garnęłam się do rozmowy. Miałam go dość na jakiś czas. Czy on musiał być tak cholernie denerwujący? Nie mogliśmy porozmawiać normalnie? Jak ludzie? Mógłby zapytać, co u mnie słychać, jak podoba mi się nowa szkoła… Odpowiedziałabym, że wszystko w porządku, że nie jest tak źle, jak się tego spodziewałam. Ale nie! Na dzień dobry rzucał łóżkową aluzję. Wielkie dzięki.

Wkrótce do klasy weszła pani Davis, która natychmiast doprowadziła klasę do porządku. O dziwo Louis siedział spokojnie, robiąc staranne notatki i uważnie słuchając każdego słowa, które padało z jej ust. Nie podejrzewałabym go o taką umiejętność skupienia. W końcu Tomlinson był sportowcem. Dowiedziałam się tego przypadkiem od jednej z uczennic, z którą jako tako udało mi się zaznajomić. Oczywiście od raz padło pytanie „Co łączy cię z Louisem?”, na które ani trochę nie chciało mi się odpowiadać. Dziewczyna była dość gadatliwa i od razu poinformowała mnie, że drużyna Lou – bo tak go nazwała – ma za tydzień ważny mecz. A więc Tomlinson był kapitanem szkolnej drużyny piłki nożnej. No, no.

Mimowolnie zerknęłam na chłopaka, a ten od razu uchwycił moje spojrzenie i uśmiechnął się do mnie szeroko. Na mojej twarzy pojawił się szkarłatny rumieniec, a ciało zalała fala gorąca. Nie lubiłam być przyłapywana na gorącym uczynku. Teraz pewnie będzie mi wmawiał, że nie mogę oderwać od niego wzroku.

W ułamek sekundy później, Louis pochylił się w moją stronę, odgarniając włosy, opadające mi na twarz i zbliżył się do mojej twarzy. Widocznie nie obchodziły go ciekawskie spojrzenia kilkudziesięciu innych osób i obecność nauczycielki.

- Wyglądasz słodko, gdy się rumienisz – zamruczał, muskając wargą płatek mojego ucha.

Zadrżałam, a moje serce na krótki moment stanęło. Boże, Boże… czy on musiał mi to robić? Przymknęłam powieki, usiłując nie zapomnieć o oddychaniu, gdy usłyszałam skrzekliwy głos nauczycielki.

- Panie Tomlinson, czy ja panu w czymś przeszkadzam? – zmierzyła nas poirytowanym spojrzeniem.

Chłopak natychmiast opadł na swoje krzesło, podnosząc na nią swoje rozbawione, błękitne oczy. Nie zapowiadało się to zbyt ciekawie…

- Właściwie… - zaczął z łobuzerskim uśmiechem.

- Więc może podzieli się pan z nami tą, jak mniemam, niezwykle istotną myślą?

Spojrzałam na niego z nieukrywanym przerażaniem. Nie, tylko nie to! Nie rób mi tego!

- Powiedziałem właśnie, że nasza nowa koleżanka wygląda niezwykle uroczo, gdy się rumieni – powiedział bez zawahania, nie tracąc kontaktu wzrokowego z nauczycielką.

Usłyszałam stłumiony chichot kilku dziewczyn i porozumiewawcze chrząknięcia kolegów Louisa. Nie chciałam, żeby to wszystko wyszło na jaw. Wiedziałam, że znaczna część dziewczyn w tej szkole wręcz lgnie to Louisa, a on obrał sobie za cel właśnie mnie. No właśnie – za cel. Traktował mnie jak rzecz, jak coś, co można zdobyć, pobawić się i odłożyć. Nie chciałam stracić szacunku do samej siebie.

- Romanse załatwia się po szkole, Tomlinson. Nie toleruję flirtu na mojej lekcji i dla ciebie zdecydowanie nie zamierzam robić wyjątku.

„Pan Tomlinson” stłumił śmiech i zmusił się do zachowania powagi, podczas gdy ja miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Jeśli zrobił to specjalnie, to to było dość marne zagranie.

- Zrozumiałeś? A może powinnam poprosić dyrektora, by…

- Zrozumiałem – przerwał jej i spuścił głowę, uśmiechając się z rozbawieniem. – Przepraszam.

Westchnęła z dezaprobatą i niechętnie wróciła do prowadzenia lekcji. Zdążyłam się już zorientować, że ten chłopak lubi wpadać w tarapaty i mimo że w stosunku do nauczycieli bywa niemal chamski – oni z jakiegoś powodu go lubią. Co on miał takiego w sobie, że zdobywał serca każdego, na kogo spojrzał? Louis spojrzał na mnie figlarnie i zwilżył wargi językiem, prowokując mnie do spojrzenia na jego malinowe usta. Nie chciałam tego zrobić, naprawdę. Ale mimo moich usilnych prób patrzenia mu w oczy, już sekundę później obserwowałam ruch jego kuszących warg.

- Znowu to robisz – zauważył z nieukrywaną satysfakcją.

- TOMLINSON! – pani Davis zmierzyła go wrogim spojrzeniem, a pozostali uczniowie parsknęli niepohamowanym śmiechem. Trochę zajęło jej uspokojenie ich, swoją drogą.

Przymknęłam oczy, biorąc głęboki wdech, jakby zgromadzone w moich płucach powietrze miało wystarczyć mi do końca życia. Co ja pocznę z tym chłopakiem?

- Wpędzisz mnie do grobu, Lou – mruknęłam z niezadowoleniem, a na jego twarzy pojawił się jeden z najpiękniejszych uśmiechów, jakie dane mi było kiedykolwiek zobaczyć.

Siemaneczko!
Trochę was przetrzymałam, ale dziś oddaję wam drugą część Lou :) Nie jestem z niej w 100% zadowolona, ale... wydaje mi się, że wyszła całkiem całkiem. Kolejna pojawi się, gdy uznam, że liczba komentarzy pod imaginem jest zadowalająca - a więc zależy to od was.
Przeżyłam konkurs, kolejny mam za niecałe dwa tygodnie, więc trochę was do tego czasu porozpieszczam imaginami :D Czekacie na Zayna? Chcecie go jeszcze w tym tygodniu? 
Przy okazji chciałabym zaprosić was na pewnego bloga... prowadzi go dziewczyna, która miała być także częścią naszej ekipy, niestety stało się inaczej. Aczkolwiek myślę, że jej twórczość wam się spodoba: http://imaginowo119.blogspot.com/ proszę was o komenatrze, okażmy jej wsparcie! :)

Liczę na wasze komentarze do imagina o Lou! Co sądzicie? I czego spodziewacie się w kolejnej części? :)
Kocham!

~W

#61 Harry

Imagin dla: @patka_love_1d

Zdenerwowana przekroczyłam próg kina. Byłam umówiona na wspólne oglądanie najnowszego filmu z przyjaciółką, a ona tak po prostu mnie wystawiła. Spaławiła najlepszą kumpelę dla swojego chłopaka, który nagle "zapragnął jej bliskości" czy coś w tym stylu. Oczywiście przepraszała mnie, ale to nic nie zmieniało. Jednak postanowiłam nie rezygnować w oglądania filmu. Skoro już pokonałam drogę do kina nie miałam zamiaru wracać do domu, żeby przesiedzieć kolejny piątkowy wieczór w samotności. Odebrałam zarezerwowany wcześniej bilet i udałam się w stronę stoiska z popcornem. Stanęłam w kolejce i wzięłam do ręki telefon. Przeglądałam stare smsy aby tylko zabić czas czekania na moją kolej. Nagle usłyszałam ciche chrząknięcie nad moim uchem. Odwróciłam się i stanęłam twarzą w twarz z przystojnym brunetem. Loczki ułożone w artystycznym nieładzie opadały mu na czoło prawie zakrywając jego piękne, zielone oczy, w których na chwilę utonęłam. Chwile zapomnienia przerwał mi głos chłopaka.
-Słucham? - spytałam. Zapatrzona w jego piękne oczy nawet nie usłyszałam co mówi.
-Twoja kolej - powtórzył wskazując na kobietę za ladą, która zniecierpliwiona czekała, aż złożę zamówienie.
-Ah tak no jasne - odwróciłam się speszona w stronę kasy.
"Głupia, głupia, głupia" powtarzałam sobie w myślach. Taki fajny chłopak, a po czymś takim byłam zbyt zawstydzona, żeby do niego podejść. Westchnęłam, wzięłam mój popcorn i oddaliłam się od kasy nawet nie zerkając na loczka. Ponieważ miałam jeszcze trochę czasu do rozpoczęcia filmu poszwędałam się trochę po kinie, sprawdziłam repertuar na kolejne dni. Kiedy miałam już tylko minutę do rozpoczęcia seansu ruszyłam w kierunku sali. Podałam bilet miłej kobiecie, która poinstruowała mnie gdzie mam się udać. Podziękowałam i poszłam we wskazane przez nią miejsce. Sala była już pełna. Mogłam się tego spodziewać. Pomieszczenie było stosunkowo małe a film, który miałam zamiar obejrzeć dopiero co wszedł do kin. Rozejrzałam się w poszukiwaniu mojego rzędu. Zostało w nim tylko jedno wolne miejsce. Moje. W zasadzie to było ostatnie siedzenie na sali, na którym ktoś jeszcze mógł usiąść. Światło zgasło a ja powolnym krokiem skierowałam się w stronę mojego miejsca. Gdy już przecisnęłam się przez wszystkie osoby znajdujące się w moim rzędzie i dotarłam do siedzenia ktoś postawił w uchwycie tuż przede mną swój kubek. Zdezorientowana spojrzałam na właściciela przedmiotu. Okazało się, że jest nim chłopak, którego kilkanaście minut wcześniej spotkałam w kolejce.
-Przepraszam, ale to moje miejsce - powiedziałam próbując się przecisnąć.
-Wcale nie - zaprzeczył loczek - jest moje.
-Niemożliwe. Pokaż swój bilet - chłopak wyciągnął z kieszeni spodni karteczkę i mi ją podał. Rzeczywiście widniał na niej numer rzędu i siedzenia, nad którym właśnie staliśmy. Dla pewności spojrzałam jeszcze raz na mój bilet. Tam  było to samo.
-Z tego co widzę pracownicy kina postanowili podzielić między nas jedno miejsce - powiedziałam.
-Jak to?  - spytał zdezorientowany chłopak i zajrzał mi przez ramię.
-Mamy to samo siedzenie.
Loczek podrapał się po głowie.
-Zawsze możesz usiąść mi na kolanach - stwierdził z rozbawieniem na co ja głośno się roześmiałam.
-Cisza - upomniała nas jakaś starsza kobieta siedząca obok.
-Przepraszamy. No więc... - zaczęłam i odwróciłam się spowrotem w stronę chłopaka. Jednak nasze miejsce było już zajęte. Usiadł na nim jakiś trochę młodszy ode mnie chłopak.
-Przesuńcie się bo zasłaniacie - powiedział tylko i wrócił do oglądania.
Spojrzałam na loczka a on na mnie. Chłopak wzruszył ramionami.
-Chyba nic tu po nas - stwierdził.
-Raczej nie. Ale nie chce już wracać do domu. Nie po to tu przyszłam - po tych słowach oboje skierowaliśmy się do wyjścia.
-Jeśli chcesz może skoczymy gdzieś na kawę czy coś...co ty na to? - spytał lekko zdenerwowany chłopak.
-Przecież ja nawet nie wiem , jak masz na imię - zauważyłam z uśmiechem.
-Harry
-[T.I]
-To co? Idziemy? - spytał chłopak podając mi rękę.
-Idziemy - potwierdziłam chwytając ją, co wywołało uśmiech na twarzy loczka. Nareszcie zobaczyłam te jego piękne dołeczki.


No hej kochani! Nareszcie wróciłam z tygodniowego wyjazdu więc wstawiam nowy imagin :) Mam nadzieję, że wam się podoba. Co do poprzedniego imaginu o Lou mojego autorstwa nie przewiduję kolejnej części :) Bohaterka zaczęła życie bez Tomlinsona i niech tak zostanie. Ponieważ mam teraz ferie jestem w stanie nawet na jutro napisać kolejnego imagina, ale warunek jest jeden - musi być naprawdę dużo komentarzy :) Inaczej pojawi się on po prostu później. Poważnie wystarczy żeby 1/3 czytelników komentowała a my byłybyśmy zadowolone. Także im więcej komentarzy tym szybciej kolejny imagin :3
Luv ya <3

~M

Liebster Awards

Otrzymałyśmy kolejne nominacje do Liebster Awards! Jesteśmy ogromnie wdzięczne, za to że doceniacie naszą pracę. Dziękujemy za każde miłe słowo, cenną opinię, nawet za każde wejście na bloga! ♥

Z pewnością wszyscy wiecie na czym polega ta nominacja. Ale w ramach przypomnienia dodam, ze wyróżniony blog otrzymuje 11 pytań, jest zobowiązany do udzielenia odpowiedzi i nominowania kolejnych 11 blogów (bez tego, który go nominował).

Tak więc.. do dzieła!

Nominacja od: A. M. Smolarwickie

1. Co często robisz w wolnym czasie?

K: Słucham muzyki, śpiewam, spotykam się z przyjaciółmi, imprezuję.. jak każdy nastolatek :)
W: Spędzam czas z przyjaciółmi i rodziną, słucham muzyki, fotografuję i staram się dobrze bawić :D
M: Wychodzę ze znajomymi, trenuję, słucham muzyki :)
2. Co jest dla Ciebie inspiracją do pisania imaginów/postów?

K: Życie codzienne, przeżycia moje lub bliskich mi osób. Czasami nawet moje wyobrażenia czy pragnienia.
W: Moje otoczenie, sytuacje, których uczestniczę, fantazje...
M: Wszystko :) Pomysły same wpadają mi do głowy na przykład dziś w kościele ;d
3. Styl którego z chłopaków najbardziej Ci się podoba?

K: Trudne pytanie.. Każdy z chłopców ubiera się w wyjątkowy sposób, każdy czasem zaliczy jakaś 'wpadkę' eksperymentując ze swoim stylem.. ale bardzo podoba mi się styl Hazzy i Niall'a :)
W: Jeśli miałabym wybrać, to byliby to chyba Niall i Zayn :)
M: Zayna najbardziej :3 ale lubię też styl Hazzy
4. Wierzysz w jednorożce?

K: Oczywiście! Jednego mam w pokoju *_*
W: Jasne, kto nie wierzy? :D
M: Co za pytanie?! Jasne, że tak! Trzymam nawet jednego w garażu :3
5. Jeśli jeden z chłopaków z 1D miałby być Twoim rycerzem na białym koniu, to kto by nim był?

K: Oczywiście Niall ♥
W: Nialler
M: Zayn
6. Twoi znajomi wiedzą o tym, że prowadzisz bloga?

K: Moi najbliżsi przyjaciele tak :)
W: Nie, to mój sekret.
M: Niektórzy :)

7. Suchary czy tosty?

K: Tosty? :D
W: Haha tosty xD
M: Tosty :>
8. Masz twittera? xD

K: Tak, zapraszam: @Karollaaaaa.
W: Mam :) @Veronica_1Dfan
M: Oczywiście :) @PezzMixer

9. Od kiedy jesteś Directionerką?

K: Ponad rok.
W: Od kwietnia ubiegłego roku.
M: Myślę, że nie da się wyznaczyć dokładnej daty :) Jakoś od kwietnia - maja.
10. Co lepsze: C'mon C'mon czy Stole My Heart?

K: Ciężki wybór..  Jednak Stole My Heart wywołuje piękniejsze wspomnienia! haha
W: Obie kocham, ale jeśli mam wybrać, to.. C'mon C'mon :)
M: Wolę C'mon C'mon bo jest takie bardziej...chłopców :)
11. Co będziesz robić w Walentynki? 

K: Nie mam pojęcia.. nie mam chłopaka, więc pewnie spędzę ten dzień z przyjaciółmi.
W: Wieczór z przyjaciółką, spędzony na objadaniu się lodami :D
M: Nic jeszcze nie planuję :3 Równie dobrze jutro może mnie rozjechać autobus ;d nic nie wiadomo.

Nominacja od: Jeden Kierunek

1. Od kiedy masz bloga ?

K: Pierwszy post, na mim pierwszym blogu pojawił się 5 maja 2012r. :)
W: Od sierpnia ubiegłego roku.
M: Na tym jestem od grudnia :)
2. Skąd jesteś?

K: Bielsko- Biała województwo Śląskie.
W: Lubuskie, okolice ZG :)
M: Stolica :)
3. Masz rodzeństwo? 

K: Tak, dwóch starszych braci.
W: Tak. Starszą siostrę i starszego brata, których bardzo kocham  :D
M: Tak, dwie młodsze siostry. Udręka ;d
4. Twoja ulubiona piosenka?

K: Szczerze? Nie mam ulubionej piosenki.. Jest ich wiele :)
W: Ciężko byłoby mi wybrać jedną :D
M: Nie umiem wybrać :)
5. Ulubiony cytat?

K: 'Dobrze widzi się tylko sercem, najważniejsze jest niewidoczne dla oczu'
W: 'Jeśli potrafisz o czymś marzyć, to potrafisz także tego dokonać'
M: Codziennie inny :)
6. Co najbardziej lubisz robić?

K: Śpiewać i spędzać czas z przyjaciółmi.
W: Spotykać się ze znajomymi, fotografować i podróżować <3
M: Tańczyć, jeździć na snowboardzie, spędzać czas z tymi, których kocham :)
7. Ulubione danie?

K: Trudne pytanie.. kuchnia włoska ogólnie :)
W: Nie potrafię odpowiedzieć :D
M: Mascarpone
8. Ile masz lat?

K: W tym roku skończę 18.
W: Za niecały miesiąc skończę 16.
M: Rocznikowo 16
9. Co sprawia że jesteś szczęśliwa?  

K: Fakt, że niczego nie żałuję, że jestem zadowolona z życia, że otaczają mnie wspaniali ludzie.
W: Obecność ludzi, na których mi zależy i spełnianie marzeń :)
M: Kiedy widzę szczęście na twarzach osób, które kocham
10. Dlaczego piszesz bloga?

K: Dzięki pisaniu, w jakiś sposób odreagowuję na życie, otaczającą mnie rzeczywistość. Czasami obowiązki, problemy mnie przytłaczają, a pisanie pozwala się oderwać od tych wszystkich problemów, rzucić je w kąt i stracić się w innym, lepszym świecie :)
W: Pisanie pozwala mi oderwać się od rzeczywistości i na moment znaleźć się w całkiem innym świecie, który sama stworzyłam.
M: Od zawsze lubiłam pisać. Wcześniej robiłam to tylko dla siebie, ale jestem ciekawa opinii innych ludzi więc tu je publikuję :3
11. Jakie są twoje zalety?

K: Szczerość, poczucie humoru, otwartość.. tak mi się wydaje :)
W: Chyba to, że mam dystans do siebie i tego, co mnie otacza i cieszę się życiem :)
M: Z tego co wiem to nie mam :)

Nominacja od: Imaginy o One Direction ♥

1. Jak masz na imię?

Karolina.
Weronika.
Maja

2. Masz zwierze ?

K: Tak, mam psa.
W: Mam dwa psy i kota :)
M: Niestety nie :( A chciałabym mieć psa.
3. Ulubieniec z 1D?

K: Niall! ♥
W: Nialler
M: Zayn
4. Do jakich fandomów należysz?

K: Directioners, 3eeks.
W: Directioners :)
M: Directioners, Mixers, Mazziturbaters, Deviners, Peacers, Brats, Ritabots.
5. Ile masz lat?

K: W tym roku skończę 18 lat.
W: Za niecały miesiąc skończę 16.
M: Rocznikowo 16
6. Ulubiony kolor?

K: Niebieski.
W: Obecnie fioletowy :)
M: Niebieski
7. Co jest według ciebie ważniejsze : przyszłość, przeszłość czy teraźniejszość?

K: Moim zdaniem wszystkie trzy przestrzenie czasowe są równie ważne.. ciężko jest wybrać jedną, ale raczej teraźniejszość.
W: Wydaje mi się, że teraźniejszość.
M: Teraźniejszość

8. Jak dowiedziałaś się o 1D?

K: Telewizja, programy muzyczne.
W: Strony internetowe, ale przede wszystkim usłyszałam ich piosenkę w radiu :)
M: Od przyjaciółki za co bardzo jej dziękuję <3
9. Ulubiona piosenka 1D?

K: Little Things.
W: WMYB, bo to dzięki niej jestem Directioner.
M: Aktualnie They Don't Know About Us i Irresistible
10. Co wolisz opowiadania czy imaginy?

K: Opowiadania, ale imaginy są dla mnie równie ciekawe i ważne.
W: Mimo że sama piszę imaginy, to preferuję raczej opowiadania :)
M: Imaginy. Opowiadań nie chce mi się czytać jestem zbyt leniwa ;d
11. TMH vs UAN?

K: TMH, ale UAN mnie wzrusza, bo przypomina mi początku bycia fanką ♥
W: TMH, choć UAN zawsze będzie w moim sercu :)
M: TMH <3 Choć UAN też kocham

Nominowane blogi oraz zadane przez nas pytania nie uległy zmianie.

Z całego serca, jeszcze raz dziękujemy za wszystkie nominacje! ♥

#60 Louis (część 1)

Gdy zobaczyłam go po raz pierwszy, stał oparty plecami o ścianę szkolnego korytarza. Od razu widać było, że jest inny niż reszta. Czy w pozytywnym tego słowa znaczeniu? Nie wiem. Na pewno się wyróżniał. Idealna, złota karnacja, ciemne włosy układające się w artystyczny nieład, piękny uśmiech i te oczy. Sama nie wiem, jak powinnam je określić. Błękitne, trochę rozbawione, błyszczące… czułam, że mogłabym w nich zatonąć, zatracić całą swoją duszę i oddać wszystko, by móc choć raz w nie spojrzeć. Obok niego stała wysoka blondynka o perfekcyjnej figurze i zdecydowanie zbyt mocnym makijażu. Wyglądała trochę jak pani lekkich obyczajów, ale chyba nie miałam prawa jej w tamtej chwili oceniać. Trzymała dłoń na jego ramieniu, usilnie starając się zwrócić na siebie jego uwagę i szczebiotała radośnie swoim piskliwym głosikiem. Otaczała ich grupka chłopców i dziewczyn w podobnym wieku i od razu odniosłam wrażenie, że ów tajemniczy brunet należy do szkolnej elity.

Przeszłam przez korytarz, chcąc pozostać niezauważona. Nie znałam nikogo i kompletnie nie miałam pojęcia, dokąd się udać. Nowa uczennica. Przypadek jakich wiele. I zawsze ten sam schemat. Pochodząca z dość daleka dziewczyna przybywa do nowej szkoły. Wszyscy się na nią gapią – z ciekawością, ze złośliwością, z wyższością… Rodzice znajdują nową, lepiej płatną pracę, nastolatka przeżywa szok i jest zrozpaczona zmianą miejsca zamieszkania. Wszystko jest nowe, inne, odrzucające. Takie rzeczy się zdarzają, prawda? W każdym bądź razie przydarzyły się mi.

Nie mogłam oderwać od niego wzroku, nie mam pojęcia dlaczego. Wyglądał tak… inaczej. Wpatrując się tak w niego, kompletnie zapomniałam o ludziach, idących korytarzem. Wpadłam na jakąś niską dziewczynę, robiąc z siebie kompletną kretynkę. Dwunasta sekunda w nowej szkole. Piękny początek. Przeprosiłam szybko, a na mojej twarzy momentalnie pojawił się dorodny rumieniec, którego tak cholernie nienawidziłam. Zwłaszcza wtedy.

Zerknął na mnie. Na początku trwało to zaledwie ułamek sekundy, może nieco dłużej. Po krótkiej chwili nasze spojrzenia się spotkały. Jego hipnotyzujące, niebieskie oczy rozszerzyły się nieco, a na twarzy pojawił się cień ciekowości…? Fascynacji…? Wszystko to trwało zaledwie moment, bo już po chwili spuściłam wzrok, usilnie wpatrując się w czubki własnych butów i pokonałam kilka ostatnich metrów, dzielących mnie od sekretariatu.

Tego dnia złożyłam wszystkie potrzebne papiery, podpisałam dokumenty i wróciłam do domu, w głowie wciąż mając jego obraz. Kobieta, siedząca w niewielkim, pomalowanym na wściekły pomarańcz pomieszczeniu, zleciła mi pojawić się w szkole nazajutrz. Bałam się. Nie było w tym budynku nikogo, kto mógłby pomóc mi się zaaklimatyzować, kto pokazałby mi co i jak i wciągnął w szkole życie towarzyskie. Jedynym plusem całej tej sytuacji był ten ciemnowłosy chłopak.

Ta noc była dla mnie wyjątkowo trudna. Co chwilę budziłam się, otwierałam oczy, wpatrując się w szary sufit mojego nowego pokoju. Nic nie było tak jak dawniej. Wszystko to zmieniło się tak przeraźliwie szybko. Jeden dzień, kilka wypowiedzianych słów i jestem tutaj, choć to miejsce zdecydowanie nie należy do tych, w których chciałabym się teraz znajdować. Okej, może moja stara szkoła nie była mi jakoś specjalnie bliska, może nie byłam osobą wartą uwagi w oczach uczniów, ale czułam się tam… sobą. A tutaj od początku musiałam pracować na to, jak inni będą mnie postrzegać, musiałam znowu się starać. Nowe życie. Może to było jakimś pozytywem – w nowym miejscu mogłam być tym, kim od zawsze chciałam być, ale… warto?

Przekręciłam się na drugi bok, usilnie zaciskając powieki. Jutro będę kompletnie nie przytomna… Nawet nie wiem, kiedy zmorzył mnie głębszy sen. Nie miałam żadnego snu, zresztą rzadko je miewam. Rano powitały mnie przyjemne promienie jesiennego słońca i cudowna pogoda za oknem. Poranna toaleta zajęła mi zdecydowanie zbyt dużo czasu i nawet nie miałam chwili, by zjeść śniadanie, ale cóż… nie byłam specjalnie głodna. Chciałam wyglądać idealnie. Nigdy nie przepadałam za swoim wyglądem zewnętrznym, ale podobno wiara czyni cuda, więc zrobiłam wszystko, by sama uwierzyć, że wyglądam… dość dobrze. Skłamałabym, mówiąc, że nie miał na to wpływu ten chłopak. To całkowicie niemożliwe, nawet nie zamieniłam z nim słowa! Patrzyłam w jego oczy jakieś trzy sekundy i to mój jedyny kontakt z nim, więc lepiej, żeby ulotnił się z moich myśli. Nie chciałam zrobić czegoś, czego później mogłabym żałować.

Wsiadłam do zatłoczonego autobusu, niemal nie czując nóg. Byłam zestresowana. Nowa szkoła, nowi ludzie… Podobno wystarczy kilka sekund, by zrobić na kimś dobre lub złe pierwsze wrażenie. Co, jeśli moje pierwsze wrażenie okaże się kompletną klapą? Podróż mijała mi wyjątkowo wolno. Chciałam w końcu wejść do tego cholernego budynku, przeżyć i wrócić do domu. Następny dzień powinien być już łatwiejszy, ale najpierw musiałam poradzić sobie z teraźniejszością.

Gdy pojazd nareszcie się zatrzymał, czułam, że mój żołądek zaczyna płatać figle. Nie wystarczająco było mi ciężko? Jeszcze musiało być mi niedobrze?!

Wczoraj dostałam od sekretarki rozkład moich zajęć szkolnych i kluczyk od szafki, która należała od dziś tylko i wyłącznie do mnie. Wyjęłam z torebki plan lekcji i zerknęłam na pierwszą godzinę lekcyjną. Angielski w gabinecie 107. Westchnęłam i rozejrzałam się dookoła. Ludzie wjeżdżali na parking, rozmawiali ze sobą wesoło i kierowali się w swoim towarzystwie ku wejściu do szkoły. Podążyłam za nimi, patrząc tępo przed siebie, jakby to miało cokolwiek zmienić. Do moich uszu natychmiast dobiegł charakterystyczny, szkolny gwar i uderzył mnie ciepły powiew powietrza, gdy tylko znalazłam się w środku. Byle do końca lekcji…

Podeszłam do szafki, której numer odpowiadał temu na zawieszce przy kluczyku. 303. Może to będzie mój szczęśliwy numerek? Kto wie? Czułam na sobie ciekawskie spojrzenia innych uczniów, a moje policzki już dawno przybrały kolor dojrzałego jabłka. Nienawidziłam być w centrum uwagi! Jako nowa uczennica powinnam być już na ustach połowy szkoły. Co nieco wiedziałam o życiu szkolnym i zdawałam sobie sprawę z takich rzeczy. Otworzyłam swoją szafkę i włożyłam do niej parę zbędnych rzeczy i zamknęłam ją, przekręcając kluczyk. Zapatrzyłam się na trzy czarne cyfry, bojąc się odejść od nich choćby na krok. Za jakie grzechy?!

- Nowa uczennica? – usłyszałam przyjemny głos tuż przy swoim prawym uchu.

Odwróciłam się gwałtownie, mierząc zaskoczonym wzrokiem człowieka, który ośmielił się do mnie zagadać. I pierwszym, co zobaczyłam…  były te oczy. Piękne, głębokie niczym ocean, w których można tonąć. Z dnia na dzień coraz bardziej. Już wiedziałam, kto jest ich właścicielem. Puściłam wzrok nieco niżej. Kształtny, lekko zadarty nos, kształtne, malinowe wargi, układające się teraz w jeden z najpiękniejszych uśmiechów, jakie dane mi było widzieć…

- Wpatrujesz się w moje usta. Niezły początek, ale nawet nie znam twojego imienia.

Zamrugałam kilkakrotnie, cofając się o krok do tyłu. Zdecydowanie powinnam zwiększyć dzielącą nas odległość, bo jego bliskość powoli zaczęła mącić mi w głowie. Ogarnij się, dziewczyno!

Co za tupet! Ten chłopak w ogóle myślał o tym, co mówił?! No dobra, przez chwilę patrzyłam na niego może trochę zbyt intensywnie, ale to dlatego, że nigdy wcześniej go nie widziałam!

- Nie wpatruję się w twoje usta, a ty jesteś wyjątkowo denerwujący już w pierwszych sekundach naszej znajomości – odparłam chłodno, mierząc go niechętnym spojrzeniem.

Nie chciałam wywrzeć na nim złego wrażenia, słowo daję. Był zdecydowanie przystojny, uroczy, może trochę zbyt pewny siebie. Ale jednego mogłam być pewna – potrafił być bezczelny i właśnie mi to udowodnił. Gdzie tamten tajemniczy chłopak, którego widziałam wczoraj?

- Louis Tomlinson, miło mi – uśmiechnął się oszałamiająco, puszczając mimo uszu moją wypowiedź.

Pochylił się lekko, ujmując moją dłoń i przyciskając do niej ciepłe wargi. Zaskoczył mnie. Jak Boga kocham, nigdy nikt nie przywitał się ze mną w ten sposób. Widziałam, jak ludzie zatrzymują się w pobliżu, ukradkiem nam się przypatrując i ta świadomość ani trochę mi nie pomagała. Czy jego zachowania musiały być tak cholernie skrajne? Albo jestem chamski albo słodki? Nie miał jakiejś funkcji po środku?

Otworzyłam usta w zdziwieniu, przyglądając się jego poczynaniom. Wyprostował się powoli z łobuzerskim śmiechem na twarzy. Zrobił to specjalnie, widziałam to w jego oczach.

- A ty jesteś…?

Przedstawiłam się krótko, próbując wyplątać się jakoś z tej dziwacznej sytuacji. Wyobrażałam to sobie nieco inaczej. Trochę… w moich wyobrażeniach nie zachowywałam się jak Królowa Śniegu i nie było między nami żadnych spięć. Nie chciałam spieprzyć. Ten chłopak naprawdę mi się podobał…

Ku mojej radości do naszych uszu dobiegł dźwięk szkolnego dzwonka. Musiałam uwolnić swoją głowę od jego widoku, od jego obecności i przemówić sobie samej do rozumu. Być może pierwsza lekcja w nowej szkole to niezbyt sprzyjające okoliczności, ale potrzebowałam tego właśnie teraz.

- Mogę pomóc ci znaleźć twoją klasę, jeśli chcesz – uśmiechnął się do mnie czarująco i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że od jakiejś chwili milczymy, wpatrując się w siebie nawzajem.

- Myślę, że jakoś sobie poradzę.

- Doprawdy? – mruknął z rozbawieniem.

- O co ci chodzi? – spytałam lekko poirytowana, wpatrując się w jego niebieskie tęczówki.

Nie wiem, dlaczego odniosłam wrażenie, że ma mnie za tępą. Byłam nowa, ktoś oferował mi pomoc, a ja odmawiałam…

- O nic, skarbie. Jawnie okazuję ci swoje zainteresowanie, a ty mnie spławiasz. Nie przywykłem do tego i nie lubię zmieniać swoich przyzwyczajeń.

Zamilkłam, mierząc go zaskoczonym spojrzeniem i analizując po kolei słowa, które wydobyły się z jego ust. Podobałam mu się? A może to, co powiedział, miało jakieś inne ukryte znaczenie? W każdym razie przyznał się przede mną do tego, o co go podejrzewałam. Ten chłopak zdecydowanie lubił bawić się sercami dziewczyn. A ja nie zamierzałam być jego kolejną zdobyczą. Nie.

- Chyba będziesz musiał – odparłam, odwracając się na pięcie i udając się w Bóg wie jakim kierunku.

Niespodzianka :)

Miało mnie nie być, tak wiem! Ale stęskniłam się za wami, dziwnie się czuję, gdy niczego tutaj nie dodaję, więc... oddaję wam pierwszą część Lou :D za drugą już się biorę, mam pomysł - wystarczy przelać na papier :) obiecuję, że będzie ciekawsza, niż ta teraz :) ciągle męczę się z Zaynem. Miałam dziś konkurs i postanowiłam trochę odpocząć przed kolejnym w poniedziałek, a więc skończyłam tego imagina, a za Zayna biorę się w przyszłym tygodniu. Bądźcie cierpliwi :)
Dziś urodzinki Hazzy, więc życzymy naszemu kochanemu dzieciaczkowi miłości, szczęścia i tego, czego pragnie!

Chciałabym wam jeszcze coś uświadomić :) Napisanie imagina zajmuje nam kilka godzin, doprowadzenie go do takiego stanu, by dodać go na bloga - kolejnych kilka. Dodanie komenatrza i pokazanie nam, że szanujecie naszą pracę i to, że robimy to dla Was, zajmuje wam przeciętnie minutę. Codziennie blog jest odwiedzany kilka tysięcy razy przy czym komentarzy jest 15/20 w porywach 30. Z tą wiedzą róbcie, co chcecie :)

Kocham

~W

#59 Niall (część 3)

Poprzednie części:

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/01/57-niall-czesc-1.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/01/58-niall-czesc-2.html

Siedziałem w domu zupełnie sam. Naprawdę nie mam pojęcia, jak udało mi się namówić chłopców, by wyszli na imprezę beze mnie, ale było ciężko. Teraz w sumie trochę tego żałowałem, bo samotność niemal rozsadzała mnie od środka i to zdecydowanie nie było przyjemne uczucie. Ale nie mogłem pozwolić im marnować kolejnego dnia na siedzeniu ze mną w kompletnej ciszy i oglądaniu idiotycznych filmów. Oczywiście protestowali. Oni wcale się nie nudzą, widzą, że ich potrzebuję i w życiu nie zostawią mnie samego. Ich upór był nawet dość zabawny. Jakoś ich wybłagałem, powiedziałem, że jeden wieczór spędzony samotnie dobrze mi zrobi, tak jak im dobrze zrobi impreza.

Widziałem ich niezdecydowanie i wahanie, gdy otwierali drzwi. Mój wymuszony uśmiech wcale ich nie uspokoił, a chyba nawet pogorszył sytuację. Kazali mi dzwonić, gdybym czegoś potrzebował i nie robić niczego głupiego. Wiedziałem, że denerwują się teraz i prawdopodobnie żaden z nich nawet nie myśli o tym, żeby się napić – za bardzo martwią się o mój stan. Nie sądziłem, żeby było się o co martwić. Fakt, bywało lepiej, ale udawanie powoli wchodziło mi w krew i chwilami potrafiłem nawet oszukać samego siebie. To nie było dobre rozwiązanie, zdawałem sobie z tego sprawę. Ale chyba nic więcej mi nie pozostało.

Usilnie starałem się o niej nie myśleć. Towarzystwo chłopców trochę mi w tym pomagało, bo zaprzątali moja głowę milionami nieważnych drobiazgów i nie miałem nawet czasu, żeby wspominać to, co było. Teraz siedziałem sam i nie było nikogo, kto odwróciłby moje myśli od jej osoby.

Nie dzwoniła. Nie dziwiłem jej się, bo potraktowałem ją okropnie. W pewnym sensie byliśmy jak brat i siostra, gdyby nie… No właśnie. Ale co innego mogłem zrobić? Nie chciałem już cierpienia, pragnąłem w końcu zaznać szczęścia i spokoju. Niewiele, prawda?

Powoli uczyłem się oddzielania myśli ważnych od tych, które nie powinny znaleźć się w mojej głowie. Jej osoba zdecydowanie należała do tej drugiej kategorii i ciężko mi było teraz uwierzyć, że kiedyś byliśmy przyjaciółmi.

Usłyszałem pukanie do drzwi i niechętnie podniosłem się z kanapy. Chłopcy obiecali, że postarają się dobrze bawić, ale wiedziałem, że prędzej czy później któryś z nich wpadnie, żeby sprawdzić, jak się czuję. Byłem im za to wszystko wdzięczny, naprawdę. Martwiąc się, pokazywali mi, że im na mnie zależy.

Przeszedłem przez długi korytarz, sprawdzając przy okazji, czy nikt do mnie nie dzwonił i stanąłem przed drzwiami wejściowymi. Szybko przekręciłem klucz w zamku i nacisnąłem klamkę, wzdychając. Jeśli to faktycznie któryś z nich…

W progu stała ona. Była skulona, jakby bała się mojej reakcji, jej oczy były zaczerwienione od płaczu. Po obu policzkach spływały łzy – jedna za drugą, a palce splotła ze sobą. Robiła tak zawsze, gdy się denerwowała. Miałem ochotę zamknąć drzwi i wyrzucić z głowy ten obraz, który tak bardzo ranił moje serce. Dlaczego nadal tyle dla mnie znaczyła?

Zanim zdążyłem choćby pomyśleć, co powinienem powiedzieć, dziewczyna zrobiła krok w przód i wpiła swoje chłodne, miękkie wargi w moje własne. Uderzyłem plecami o framugę drzwi i poczułem ostry ból przeszywający moją łopatkę. Zdezorientowany i kompletnie zaskoczony nie oddałem pocałunku, podczas gdy ona desperacko napierała na mnie swoimi ustami, usiłując wymusić jakikolwiek ruch moich warg. Nie tego się spodziewałem i choć kiedyś oddałbym życie za coś takiego, teraz po prostu stałem ze spuszczonymi rękoma, nie mając pojęcia, co zrobić.

W końcu odsunęła się ode mnie, spuszczając głowę i wymamrotała ciche „Przepraszam”. Spojrzałem na nią, oddychając nierówno. Czułem, jak moje serce wariuje, a jego bicie diametralnie przyspiesza. W mojej głowie pojawiła się masa myśli, ale były one tak nieskładne, że nie potrafiłem wydusić z siebie ani słowa. 

- Przepraszam – powtórzyła niewyraźnie.

Za co ona mnie do cholery przepraszała? Za to, że zniszczyła mi życie? Za to, że mnie pocałowała? Czy za to, że moje plecy w cholerę bolą?

Odwróciła się i szybkim krokiem wycofała się z domu, pokonując kolejne stopnie schodów. Zamrugałem kilkakrotnie i zmusiłem swoje zastygłe w bezruchu mięśnie do wysiłku. Wybiegłem ze środka i w ostatniej chwili złapałem ją za rękę, ciągnąć w swoją stronę. Nie wiedziałem, dlaczego to zrobiłem. Po prostu czułem, że nie mogę pozwolić jej odejść.

Podniosła na mnie swoje błyszczące od łez oczy i zmierzyła mnie przepełnionym bólem wzrokiem.

- Powiedz mi to! – krzyknęła, a kolejne krople spływały po jej pięknej twarzy. – Jeśli nic już dla ciebie nie znaczę, po prostu mi to powiedz!

***

- Powiedz mi to! – krzyknęłam, niemal dławiąc się własnymi słowami. – Jeśli nic już dla ciebie nie znaczę, po prostu mi to powiedz!

Spojrzał na mnie z niepojętym dla mnie zrozumieniem. Dlaczego to robił? Dlaczego patrzył na mnie z czułością i troską, podczas gdy jak najzwyczajniej w świecie wyładowywałam na nim swój gniew? Krzyczałam i chciałam, żeby on też krzyczał. Chciałam usłyszeć, że jestem nic niewarta, że się mnie brzydzi, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego. Że mnie nie chce. I nie kocha.

Podszedł do mnie i chwycił mnie w nadgarstkach, przyciągając do siebie. Nie obchodziły go mojego protesty, to, że z nadmiaru bólu szarpałam się i wyrywałam. Objął mnie, cierpliwie znosząc moje obelgi i zadawane ciosy. I przytulił mnie do siebie.

Nie wiem, jak długo próbowałam wyswobodzić się z jego objęć. Paradoksalnie nie chciałam czuć jego ciepłego dotyku, choć to była jedyna rzecz, jakiej teraz potrzebowałam i w głębi serca pragnęłam. W końcu przestałam się szarpać, a z moich oczu popłynęły łzy. Wtuliłam się w niego, przyciągając go bliżej. Moja zmęczona, boląca głowa spoczęła na jego szyi, a palce kurczowo trzymały się jego koszuli. Bałam się, że odejdzie. To wszystko było dla mnie zbyt trudne. Zbyt skomplikowane.

- Kocham cię – wyszeptał, kojąc moje stargane nerwy – i wiem, że ty też mnie kochasz.

Nie biorąc do siebie moich wcześniejszych słów i zachowań, tulił mnie do siebie, ani na moment nie zwalniając uścisku. Był przy mnie i tylko to się liczyło.

Czułam się okropnie. Przez tak długi okres czasu krzywdziłam go, odsuwałam od siebie, choć poświęcił dla mnie wszystko. W prezencie, na który w ogóle nie zasługiwałam, dał mi całego siebie, swoje serce i miłość. Nie chciałam tego. Więc dlaczego dopiero rozłąka uświadomiła mi, że przez ten cały czas walczyłam nie z jego miłością, ale ze swoim uczuciem? Nie potrafiłam żyć bez niego, każda komórka mojego ciała domagała się jego obecności, której tak nagle mi zabrakło.

Nie byłam jego warta. Niall zasługiwał na osobę, która byłaby najzwyczajniej w świecie dobra. Która nigdy by go nie skrzywdziła, obroniła go przed całym złem tego świata. Ja od początku go raniłam, od początku go niszczyłam. Aż do teraz, gdy wreszcie zrozumiałam, jak bardzo mi na nim zależy.

Bałam się, że odrzuci mnie tak, jak ja odrzucałam jego. Nie chciał mojego pocałunku, nie chciał mojej bliskości. Nie chciał mnie. Moje serce rozsypało się na miliard kawałków, gdy zamiast miłości dostrzegłam w jego oczach chłód. Nie wiedziałam, dlaczego teraz był przy mnie, ale potrzebowałam go zbyt mocno, by o to pytać.

- Niall – szepnęłam trzęsącym się głosem.

Odsunął mnie od siebie na kilka centymetrów i spojrzał na mnie swoimi pięknymi, niebieskimi oczami. Kochałam je. Tak jak kochałam go całego. Czułam na sobie jego ramiona, którymi nadal mnie obejmował i to przyjemne poczucie bezpieczeństwa, które mi zapewniał.

- Przepraszam – powiedziałam trzeci raz tego wieczoru.

Uśmiechnął się do mnie lekko jak aniołek, który byłby w stanie wybaczyć największą zbrodnię. Był taki cudowny… Nieskazitelny.

Może to zabrzmi tandetnie, ale gdybym tylko mogła cofnąć czas… nigdy, przenigdy nie zrobiłabym mu krzywdy. On nie zasługiwał na ból. Od tak dawna powtarzał, że pragnie miłości, że chce osoby, której w końcu będzie mógł powiedzieć, jak bardzo jest dla niego ważna. Z pewnością nie byłam osobą, którą powinien obdarzyć swoim dobrym serduszkiem, ale potrzebowałam go zbyt mocno…

Powoli pochylił się w moja stronę, dając mi do zrozumienia, co chce zrobić. Poczułam zalewającą mnie falę gorąca, a bicie mojego serca przyspieszyło do granic możliwości. Tyle razy znajdowałam się w takiej sytuacji… Tyle razy zbliżał do siebie nasza twarze… Tyle razy go odtrącałam. Tym razem miało być inaczej. Chciałam poczuć smak jego ust, pokazać mu, jak wiele dla mnie znaczy. Przymknęłam oczy, rozwierając wargi i czekając z niecierpliwością na to, co miało nastąpić.

- Zaczekaj.

Otworzyłam oczy ze zdziwieniem. Czułam na swojej skórze jego ciepły oddech, który w połączeniu z moim rosnącym podekscytowaniem niemal parzył. Rozmyślił się? Nie wiem, czy potrafiłabym przeżyć kolejną przeszkodę, postawioną na naszej drodze. Ogarnął mnie strach. Co, jeśli ma mnie już dość? Jeśli nie chce mnie po tym wszystkim?

- Obiecaj, że tym razem się nie odsuniesz – powiedział cicho.

 W jego oczach, które znajdowały się tak niemożliwie blisko moich własnych, widziałam lęk. Bał się. Znowu przeze mnie. W tamtym momencie przyrzekłam sobie, że już nigdy go nie skrzywdzę. Że już nigdy nie pozwolę mu cierpieć.

- Obiecuję, Niall.

Na jego idealnej twarzy pojawił się delikatny uśmiech – jeden z moich ulubionych. Powoli zamknął swoje piękne oczy i zmniejszył dzielącą nasze usta odległość. Po raz pierwszy poczułam się w ten sposób. Czułam, jak moje żyły niemal płoną z podekscytowania, a kolana w jednej chwili miękną. I właśnie wtedy poczułam smak jego miękkich, ciepłych warg. Musnął lekko moje usta, by już po chwili pogłębić pocałunek, doprowadzając mnie stanu bliskiego ekstazy. Z każdym dotknięciem zakochiwałam się w nim coraz bardziej, aż w końcu poczułam, że należę do niego całą duszą i całym ciałem. Czułam jego nierówny oddech na moim języku, a jedna z jego dłoni otulała mój zmarznięty policzek.

Nie wiem, jak długo tak trwaliśmy, ale gdy po chwili odsunął się ode mnie, rozłączając nasze usta, na naszych twarzach pojawiły się szerokie uśmiechy. Uśmiechy szczęścia.

- Chodźmy do domu – zamruczał wesoło, splatając ze sobą nasze palce.

- Niall?

- Tak?

-Kocham cię – powiedziałam cicho i poczułam, jak na mojej twarzy pojawia się szkarłatny rumieniec.

Wyznałam mu to po raz pierwszy i po raz pierwszy poczułam, że te słowa są jak najbardziej na miejscu. Dokładnie oddawały moje uczucia do niego, które przez tak długo czas ukrywałam przed nim, całym światem i sobą samą.

Spojrzał na mnie z nieukrywaną radością i po raz ostatni musnął moje wargi.

- Ja też cię kocham, skarbie.

Któregoś dnia zrozumiesz, że szukasz tego, co już posiadasz.

Cześć, Misiaczki!

Ostatnia część tego imagina już za nami. Wiem, że część z was nie tak wyobrażała sobie końcówkę, ale mimo wszystko napisałam ją według własnej wizji. Mam nadzieję, że choć część z was jest zadowolona - resztę przepraszam.

Miałam 2/3 dni, dodałam w pierwszym terminie, żeby choć trochę wynagrodzić wam moje nieobecności, które będą trwać przez tydzień. W piątek i w sobotę mam dwa ważne dla mnie konkursy i muszę najzwyczajniej w świecie się do nich przygotować :) Ale wciąż macie Karolę i Maję! Tak więc w przyszłym tygodniu pojawi się ostatnia część Zayna i... zaczęłam pisać Lou. W sumie zabrałam się za Liama, ale przyszedł mi do głowy idealny pomysł na imagina z Louisem, za który od razu się zabrałam :) Kilkuczęściowy, będziecie mieć co czytać :) Li oczywiście też się tworzy.

Tyle :)

Proszę o opinie, są dla mnie bardzo ważne!

I Kochani... bardzo dziękuję za wszystkie komentarze do poprzedniej części! Nawet nie wiem, co powiedzieć... Wiele dla mnie znaczy to, jak mnie wspieracie i ubarwiacie moje życie :) Wasze słowa są dla mnie nagrodą.

Kocham

~W