#108 Liam (część 5)

CZĘŚĆ 4 

 

 Życie jest grą. Istotne jest, byś swoją rolę grał dobrze, obojętnie jaka by ona była.

_______

Pogrążony we własnych myślach, leżałem beznamiętnie gapiąc się w sufit. Rozejrzałem się po sypialni. Obok mnie leżała ona. Odwróciłem się. Chciałem z pełną swobodą przyjrzeć się jej idealnym rysom twarzy. Śnieżnobiała cera. Ciemne rzęsy opadające na jej skórę. Niepewnie przejechałem opuszkami palców po jej malinowych ustach. Zamruczała cicho, czując mój dotyk, jednak ja nieprzerwanie kciukiem muskałem jej wargi. Swoją dłoń skierowałem na rozgrzany policzek, który pod moim dotykiem jeszcze mocniej zaróżowił się. Po raz kolejny wymamrotała nieświadomie kilka słów i wtuliła się w pościel, gniotąc w rękach poduszkę.

Była taka niewinna. Bezbronna. Moja. Gdybym tylko mógł, chciałbym ją uchronić przed całym złem tego świata, przed sobą samym.

-Nie śpisz?- usłyszałem jej cichy głos.

-Nie- posłałem jej nikły uśmiech. Podniosła się na rękach, delikatnie marszcząc brwi.

-Kochanie, coś się stało?- zapytała zaczesując kosmyki, opadające na jej twarz- Czuję jak cały czas wpatrujesz się we mnie.

-[T.I.], cóż innego mogę robić, widząc kogoś takiego jak ty- zaśmiałem się i przycisnąłem wskazujący palec do jej nosa.

-Wiesz, że cię bardzo kocham?- kąciki jej ust uniosły się góry. Chłodną dłonią dotknęła mojego policzka zataczając palcami drobne okręgi.

-Wiem- pokwitowałem całując wierzchnią część jej dłoni- ale ja cię kocham bardziej!

-Nie, bo ja!- krzyknęła po raz kolejny marszcząc brwi- i koniec. Kobieta w związku ma ostatnie zdanie.

-Nie prawda, ale tym razem zrobię wyjątek- puściłem jej oczko. Ona mocno chwyciła mnie za kark i przyciągnęła do siebie. Zachichotała, gdy wsunąłem dłonie pod jej plecy. Opuszkami palców niepewnie dotknęła moich ust, a już po chwili złożyła na nich subtelny pocałunek.

-Wiesz.. ufam ci, ale boję się, że kiedyś znów coś stanie nam na drodze do szczęścia- jej głos przybrał poważny tom. Zatopiła palce w moich włosach, nie tracąc kontaktu wzrokowego ze mną. Jej zawsze radosne oczy, w tym momencie przepełnione były czymś na styl strachu, obawy. Chciałem zareagować ale nie potrafiłem zbyt wiele zrobić.

-Nie myśl o tym. Nie przejmuj się na zapas..- posłałem jej blady uśmiech, jednak i to nie wyszło mi najlepiej. Nie chciałem jej okłamywać, nie chciałem jej ranić, ale wiedziałem że prawda byłaby jeszcze bardziej bolesna. Położyłem się tuż obok niej. Mocno wtuliła się w moje ciało, kładąc głowę na moim ramieniu. Chciałem by ta chwila trwała wiecznie, jednak nie było nam to dane. Dzwonek do drzwi. Ze zdziwieniem spojrzałem na [T.I], nie przywykliśmy to wizyt o tak wczesnej porze. Cmoknąłem ją w usta i wstałem z łóżka. Przeciągnąłem przez głowę koszulkę, założyłem spodnie i ruszyłem w stronę drzwi.

-Cześć kochanie..- przed drzwiami stała Rose. W złączonych dłoniach trzymała białą kopertę.

-Czego chcesz?- wycedziłem. Wyszedłem na korytarz przymykając za sobą drzwi- Skąd masz jej adres, co tutaj do cholery robisz?!

-Martwiłam się o ciebie.. nie ma cię w domu, tęsknię- oparła dłonie na moim torsie, jednak szybkim ruchem je strąciłem. Z niesmakiem spojrzała w moje gniewne oczy.

-To nasza sprawa, nie życzę sobie byś ją nachodziła- powiedziałem z trudem hamując nagły przypływ gniewu- lepiej stąd idź, zanim [T.I.] cię zobaczy..

-Wrócisz do mnie? Do domu, do nas..

-Nie, podjąłem już decyzję- powiedziałem zaciskając pięści- kocham [T.I] i zamierzam być z nią szczęśliwy.

-Kpina!- zaśmiała się szyderczo- tak po prostu nas zostawisz?

-Nie mam nawet pewności, że to moje dziecko. Wiem doskonale że od dawna puszczasz się na każdą stronę- na moje słowa zaśmiała się.

-Wrócisz. Musisz kochanie..- jej dłoń powędrowała na mój kark. Przyciągnęła mnie do siebie- uwierz mi, mam mocne argumenty by cię przekonać.

-Wyjdź!- odepchnąłem ja od siebie. Ręką wskazałem na schody prowadzące do wyjścia.

-Jeszcze się spotkamy, Liam- nachyliła się i pocałowała mój policzek po czym skierowała się do wyjścia. Zacisnąłem mocno pieści, uderzając siarczyście w chropowatą ścianę. Wziąłem kilka wdechów, by uspokoić swój astmatyczny oddech. Wróciłem do mieszkania. Skierowałem się do salonu i stanąłem przy oknie, obserwując jak Rose wsiada w taksówkę i odjeżdża. Ten widom sprawił, że poczułem ulgę, a złość która przed chwilą opanowała całe moje ciało i umysł, ustąpiła.

-Kto to był?- [T.I.] podeszła do mnie, oparła głowę na moim ramieniu, wtulając się w moje drżące ciało.

-Jacyś namolni przedstawiciele handlowi- odburknąłem. Westchnęła cicho, a ja w myślach skarciłem samego siebie za ton jaki przybrałem.

-I dlatego jesteś taki zły?- rozluźniła uścisk i odsunęła się, robiąc kilka kroków w tył.

-Przepraszam..- szybko chwyciłem jej dłonie, mocno splatając nasze place- po prostu nie lubię jak ktoś nam przeszkadza i to o takiej porze- przyciągnąłem ją do siebie. Całym swoim ciałem przywarła do mnie. Zaśmiała się gdy pocałunkami wytyczałem ścieżkę od ust aż po dekolt.

-To mnie łaskocze.

Podniosłem wzrok spoglądając w jej rozpromienione oczy. Zarzuciła swoje ręce na moją szyję. Pocałowałem czubek jej głowy, mocno tuląc ją do siebie.

***

Z perspektywy bohaterki ( [T.I.] )

Na dworze zapadał mrok, usiadłam z kubkiem herbaty przed telewizorem. Przeglądałam kolejne kanały, jednak nic nie przykuło mojej uwagi. Nacisnęłam czerwony guzik i rzuciłam pilotem na miękką kanapę. Westchnęłam głośno, podkulając nogi. Oparłam brodę na kolanach, zatracając się we wspomnieniach z kilku ostatnich dni. Zaśmiałam się na myśl o naszej wycieczce do ZOO i o spotkaniu z moimi rodzicami. Niby to tylko mama i tata, a Liam się denerwował jakby był na audiencji u królowej. Upiłam łyk napoju, który przyjemnie rozgrzał moje ciało. Usłyszałam dźwięk wiadomości, wzięłam do ręki telefon i uśmiechając się do ekranu odpisałam na sms-a od Liam'a. Napisał, że tęskni i że spóźni się trochę bo musiał zostać dłużej w pracy. Dopiero co odłożyłam telefon, usłyszałam dzwonek do drzwi. Dopiłam resztki herbaty i wrzuciłam łyżeczkę do kubka. Niechętnie zsunęłam nogi z kanapy, poprawiłam przydługi sweter i ruszyłam w kierunku drzwi. Przekręciłam łucznik, narzekając pod nosem na zacinający się zamek. Jednak już po chwili zainteresowałam się przybyszem. Moim oczom okazała się młoda kobieta. Widząc mnie, niepewnie poprawiła swoje włosy opadające na ramiona.

-W czym mogę pomóc?- zapytałam bez ogródek. Nieznajoma odetchnęła ciężko i wyciągnęła w moją stronę smukłą dłoń.

-Cześć, jestem Rose.

 Przeg­rać po to, aby in­ni wyg­ra­li, to cza­sem więcej niż wygrać.  

_______

Witam kochani :) Nareszcie udało mi się dodać kolejną, piątą już część imagina. Mam nadzieję, że Wam się podoba mój pomysł i cała ta historia. Jest taka.. całkiem normalna ;) 

Jak myślicie, co się wydarzy dalej? Co zrobi Liam? Jak zareaguje bohaterka? 

Wiele pytań.. Niebawem wszystko się wyjaśni.

Przypominam.. że BARDZO WAS KOCHAM ♥ Jesteście najwspanialsi na Ziemi!

Czekam na liczne opinie, komentarze iii do następnego miśki ;) 

♥

~K

#107 Niall (część 1)

Zaraz po wejściu do klubu uderzył we mnie odurzający zapach alkoholu i dymu papierosowego. Cicho kaszlnęłam i mocniej chwyciłam dłoń Nialla. Chciałam mieć pewność, że nie zgubi mi się gdzieś w tym tłumie. Chłopak uśmiechnął się i delikatnie cmoknął mnie w policzek ciągnąc w stronę baru. Tam zamówił nam obojgu drinki i podał mi mojego.

-Twój ulubiony.

Uśmiechnęłam się grzecznie dziękując i rozejrzałam się w poszukiwaniu chłopców, jednak po chwili stwierdziłam, że szukanie ich w takim tłumie nie ma sensu. Głośno westchnęłam i odwróciłam się z powrotem do Nialla, ale nie było go już w tym samym miejscu. Przerażona zaczęłam rozglądać się na boki w poszukiwaniu mojego chłopaka. Niestety bezskutecznie. Cholera.

Obróciłam się wokół własnej osi i już miałam ruszyć na parkiet w celu znalezienia Horana, gdy poczułam, że ktoś obejmuje mnie od tyłu w talii. Głośno wrzasnęłam, jednak muzyka zagłuszyła mój pisk i nikt nawet nie obejrzał się w moją stronę. Serce zaczęło mi bić jak oszalałe, a dłonie pociły się ze strachu. Nie zastanawiając się nad tym długo zaczęłam się wyrywać, próbując kopnąć porywacza, który jak podejrzewałam był mężczyzną, w czuły punkt. Kiedy mi się to udało, osoba puściła mnie, a ja szybko odskoczyłam i odwróciłam się w stronę, jak się okazało, Nialla.

-Zwariowałeś?! Chciałeś, żebym dostała zawału?! - zaczęłam się wydzierać na chłopaka, jednocześnie próbując uspokoić oddech.

-Chciałem cię tylko przestraszyć – Horan oparł się o blat znajdujący się obok, aby utrzymać równowagę.

-To z pewnością ci się udało – odparłam wywracając oczami.

Mimo że byłam na niego zła, zrobiło mi się żal tego słodkiego Irlandczyka.

-Wszystko w porządku? - spytałam zmartwiona chwytając go za ramię.

Niall pokiwał głową i podniósł ją, aby mógł na mnie spojrzeć. Uśmiechnął się promiennie i już zupełnie wyprostował.

-Wygląda na to, że nie kopnęłam cię zbyt mocno – zachichotałam.

-Oh kochanie, samoobronę musisz jeszcze poćwiczyć.

Oboje się zaśmialiśmy. Po chwili rozmowy, nie wiadomo skąd, pojawił się koło nas Liam, zachęcając nas do wspólnej zabawy. Nie miałam nic przeciwko. W końcu po to tu przyszliśmy. Chwyciłam swojego chłopaka za rękę i ruszyłam za Paynem w kierunku parkietu. Kiedy znaleźliśmy się na samym środku obróciłam się przodem do Nialla i zaczęłam tańczyć. Szybko poruszałam się w rytm muzyki, co zwróciło uwagę kilku chłopców znajdujących się blisko nas, ale nie zwracałam na to uwagi. Liczył się tylko Horan.

Taniec nigdy nie sprawiał mi większych problemów. Kochałam to. A taniec z najbliższą mi osobą? Najcudowniejsza rzecz na świecie. Uśmiechnęłam się widząc minę Nialla, kiedy zbliżyłam się do niego tak, że nasze ciała praktycznie się stykały. „Niechcący” otarłam się o niego parę razy, co wywołało u niego dreszcze. Lubiłam wiedzieć, że działam na niego w ten sposób. Dlatego nie przerywałam. Kontynuowałam swój taniec, a gdy odwróciłam się do chłopaka tyłem, on złapał mnie w talii i przycisnął do siebie, szepcząc mi do ucha.

-Skarbie, lepiej przestać, bo oszaleję.

Uśmiechnęłam się do siebie i wróciłam do poprzedniej pozycji, czyli twarzą do Horana. Jak na zawołanie w klubie rozbrzmiała wolna piosenka. Spojrzałam na Nialla, który w mgnieniu oka znalazł się przy mnie. Chłopak objął mnie w talii i przycisnął do siebie zmuszając, abym położyła mu głowę na klatce piersiowej. Wtuliłam się w niego zaciągając się jego kojącym zapachem. Uwielbiałam takie chwile. Kiedy wszystko naokoło znikało i pozostawaliśmy tylko my. Niestety nie trwało to zbyt długo. Poczułam delikatne szarpnięcie i odsunęłam się od Horana, żeby dowiedzieć się, kto ośmielił się przerwać nam taką chwilę. Zmierzyłam wzrokiem chłopaka stojącego przede mną, który bezczelnie się na mnie gapił. Był ode mnie dużo wyższy, miał czarne włosy postawione na żelu podobnie jak Zayn, kilkudniowy zarost, a w jego spojrzeniu było coś, co mnie niepokoiło, jednak nie potrafiłam tego zidentyfikować. Więcej szczegółów nie byłam w stanie zauważyć ze względu na półmrok panujący w klubie.

-Mogę w czymś pomóc? - spytałam starając się być miła, choć wcale nie miałam na to teraz ochoty.

-Wygląda na to, że wpadłem na właściwą osobę – powiedział chłopak, posyłając mi okropny uśmiech, na który nie byłam w stanie patrzeć.

-Słucham?

-Lepiej zostaw ją w spokoju, jeśli nie chcesz mieć problemów – do akcji wkroczył, jak zwykle opiekuńczy, Nialler. Tym razem zupełnie nie przypominał siebie. Wpatrywał się w tego chłopaka z taką nienawiścią, że myślałam, że zaraz się a niego rzuci. Robi się niebezpiecznie.

-Stary, wyluzuj. Nie zajmuj się teraz mną, tylko pilnuj swojej dziewczyny. Dobrze ci radzę – odpowiedział równie bezczelnym tonem jak poprzednio nieznajomy.

-Co to ma niby znaczyć?! - Horan zaczynał się naprawdę denerwować.

Położyłam mojemu chłopakowi dłoń na ramieniu. Próbowałam go w ten sposób uspokoić. Niestety, nie bardzo mi się udawało. Niall zbliżył się do „wroga” na niebezpieczną odległość. Wyglądał strasznie wpatrując się z taką nienawiścią i odrazą w osobę przed sobą. Zaczynałam się martwić. Chłopak, który mnie zaczepił, uniósł ręce w górę w geście poddania i cicho się zaśmiał.

-Nic takiego. Ja tylko mówię, że w takim miejscu ktoś może spróbować „ukraść” ci taką śliczną dziewczynę. To wszystko. Właściwie w ten pokręcony sposób ją komplementuję. Powinnaś mi podziękować – tym razem zwrócił się do mnie.

Zdziwiona przechyliłam głowę na bok, próbując go rozgryźć, jednak mi się nie udało. Co mi pozostałam.

-Dzięki – powiedziałam wzruszając ramionami.

-Nie ma za co – odpowiedział chłopak i odwrócił się z tym swoim głupawym uśmieszkiem na ustach i po chwili zniknął w tłumie bawiących się ludzi.

Stanęłam przed Niallem zmuszając go by na mnie spojrzał. Położyłam mu dłoń na policzku, co sprawiło, że rozluźnił się pod wpływem mojego dotyku. Spojrzał na mnie i delikatnie się uśmiechnął, przez co na chwilę zapomniałam jak się oddycha.

-Nie przejmuj się tym – powiedziałam, na co Horan tylko przytaknął.

-Masz rację. Zaraz wracam, tylko pójdę do łazienki – odparł Niall.

-Okej. Ja pójdę do baru się czegoś napić.

Mój ukochany pocałował mnie jeszcze w policzek, po czym zniknął w tłumie. Głośno odetchnęłam i ruszyłam w stronę wspomnianego wcześniej baru. Z uśmiechem na ustach stanęłam z boku i spojrzałam na drinki, jakie oferowane były w tym klubie. Jakoś nic nie przykuło mojej uwagi. Nagle zrobiło mi się strasznie duszno. Było to zapewne spowodowane ilością ludzi w klubie, która z każdą minutą rosła. Postanowiłam wyjść na chwilę na zewnątrz. Wrócę zanim Niall się zorientuje.

Po przepchnięciu się między ludźmi zastawiającymi wejście, nareszcie znalazłam się na dworze. Zadowolona wciągnęłam świeże powietrze i uśmiechnęłam się sama do siebie. O wiele lepiej. Po kilku minutach stania na zewnątrz i podziwiania przejeżdżających samochodów postanowiłam wracać do środka. Ponownie zaczęłam się przepychać tym razem, aby znaleźć się wewnątrz. Przekroczyłam już próg klubu, gdy poczułam, że ktoś chwyta mnie w talii i zatyka usta ręką podobnie jak wcześniej tego wieczoru. Niall. Tym razem nie dam się nabrać. Cichutko zachichotałam. Nie miałam nawet siły na wyrywanie się temu wariatowi, więc po prostu dałam mu się wyciągać z powrotem na zewnątrz. Nagle coś, a raczej ktoś znajdujący się w klubie, przykuł moją uwagę. Po chwili zauważyłam, że osobą, która tak mnie zainteresowała, jest mój Niall. Chłopak stał niedaleko baru i się rozglądał. Wyglądało na to, że kogoś szuka. Prawdopodobnie mnie. Chwila. Jeśli Niall jest tam, to kto mnie trzyma?!

Hej kochani! No to pierwsza część za nami ;) Tak jak zapowiadałam - imagin jest o naszym Niallerku. Podoba wam się? Spodziewaliście się takiego obrotu sprawy? Przewidujecie co się wydarzy? Postaram się napisać kontynuację jak najszybciej, ale moja jedna siostra ma dziś urodziny, a druga ma w sobotę komunię i jest strasznie dużo roboty -.- Mimo to się postaram :) 

Co do imaginu z Louis'em - nie będzie kolejnej części :) Misiaki wy zawsze chcecie kontynuować imaginy, ale cytując jedną z was "nie można każdej historii ciągnąć w nieskończoność" :*

Więc komentujcie, wyrażajcie opinie na temat mojej pracy. A może nie chcecie czytać tego imagina i wolicie co innego?

Kocham was xx

~M

#106 Niall

- Pobudka – jego melodyjny głos przerwał panującą do tej pory ciszę.

Zamruczałam sennie, a na moją twarz natychmiast wypłynął lekki uśmiech, który za wszelką cenę próbowałam ukryć. Naprawdę nienawidziłam porannego wstawania, ale jeśli to jego głos miał przerywać mój sen już do końca moich dni, to nie miałam nic przeciwko. I chociaż nie chciałam wyglądać na radosną, to niezbyt mi się to udawało.

- Niall, jest sobota – mruknęłam z niezadowoleniem, wciąż nie otwierając oczu.

Poczułam, jak jego palce delikatnie bawią się końcówkami moich włosów i niemal czułam na sobie jego spojrzenie. Lubiłam, gdy na mnie patrzył. Czułam się wtedy najzwyczajniej w świecie chciana, a chyba każdy człowiek potrzebuje świadomości, że jest dla kogoś ważny, prawda? I to było naprawdę wspaniałe uczucie, gdy robiła to osoba, na której tak bardzo mi zależało i która tyle dla mnie znaczyła.

- Tak, jest sobota – zgodził się, a w jego pięknym głosie dało się dostrzec nutę rozbawienia.

- Więc? – spytałam, chociaż oczywistym było, że zapomniałam o czymś znaczącym.

- Jak otworzysz oczy, to ci powiem – wyszeptał, a jego ciepły oddech owiał moją twarz.

Westchnęłam z rezygnacją i niechętnie otworzyłam jedno oko, spoglądając z niezadowoleniem w jego stronę. Zaśmiał się cicho i przycisnął wargi do mojego policzka, zachęcając mnie do uchylenia drugiej powieki. Mimo że miałam ochotę jeszcze chwilę się z nim podroczyć, chęć zobaczenia go w pełnej krasie zwyciężyła.

Wyglądał naprawdę idealnie ze zmierzwionymi, sterczącymi na każdą stronę blond włosami i tymi pięknymi, jeszcze trochę zaspanymi oczami. Naprawdę kochałam jego błękitne tęczówki i mogłabym powtarzać mu to co chwilę. Tonęłam w nich z każdym spojrzeniem, a te dwie radosne iskierki, które się w nich pojawiały, sprawiały, że nie potrafiłam przestać o nich myśleć. Idealnego oblicza dopełniały malinowe, perfekcyjnie wykrojone usta – i naprawdę nie potrzebowałam już niczego więcej, gdy poczułam ich delikatny smak.

Może trochę zbyt chętnie odwzajemniłam pocałunek, ale najwidoczniej nie wydało mu się to dziwne, bo po prostu robił to, co zawsze – doprowadzał mnie do skraju wytrzymałości. Nasze usta doskonale pasowały do siebie i po raz kolejny byłam zmuszona stwierdzić, że nikt nigdy nie mógł całować lepiej od niego.

Gdy w końcu odsunął się ode mnie, byłam dość sceptycznie nastawiona co do tego, że długo wytrzymam, nie czując jego warg na swoich własnych. Ale nie mogłam okazać się aż tak słaba. On i tak miał nade mną pełną kontrolę.

- Więc? – zerknęłam na niego wyczekująco.

Uśmiechnął się figlarnie i… ugh, wyglądał cholernie seksowanie, gdy to robił. Przygryzał dolną wargę, gdy bez słowa kontynuował zabawę moimi włosami.

- Nialler, jeśli w tej chwili nie podasz mi powodu, dla którego obudziłeś mnie tak wcześnie, to obiecuję, że nie odezwę się do ciebie do końca dnia – powiedziałam na jednym wydechu, mrużąc oczy.

Spojrzał na mnie spod rzęs, najwidoczniej oburzony sposobem, w jaki próbowałam wydusić z niego tę informację i szybko pocałowawszy mnie w policzek, usiadł na łóżku. Nie powiem, że nie odpowiadała mi przybrana przez niego pozycja – mogłam teraz w pełni podziwiać jego idealnie wyrzeźbione plecy i to, jak jego mięśnie napinały się, gdy przeciągał się z cichym westchnieniem.

- Obiecałaś, że pojedziesz z nami do studia – wyjaśnił w końcu, zerkając na mnie kątem oka.

Zamrugałam, zaskoczona. Faktycznie, powiedziałam, że z nimi pojadę.

- Chyba, że nie chcesz – powiedział trochę niezadowolony. – Jeśli nie masz ochoty, to nie musisz.

Jeśli nie mam ochoty, to nie muszę – ale wiedziałam, że gdybym mu teraz odmówiła, prawdopodobnie byłby na mnie obrażony przez dwa następne dni, a ja naprawdę nie miałam nic przeciwko podglądaniu ich pracy w studio.

Cóż, Niall bywał czasem nieco trudny do ogarnięcia, ale zależało mi na nim i nauczyłam się radzić sobie z jego zmianami nastroju. Kiedy się kogoś kocha, trzeba akceptować te lepsze, jak i te gorsze strony, prawda? A ten uroczy chłopak był spełnieniem moich najskrytszych marzeń i odnajdywałam się w jego wadach i zaletach. Mogłam znieść naprawdę wszystko, gdy miałam go przy sobie.

- Chcę – zamruczałam, podnosząc się do pozycji pionowej i wtuliłam się w jego ciepłe plecy.

Nie widziałam jego twarzy, ale i tak dałabym głowę, że się uśmiechał. Niall był jednym z tych nielicznych ludzi, na których twarzach uśmiech istniał niemal zawsze. Może to był powód, dla którego wszyscy uwielbiali jego obecność? On po prostu wydawał się nie mieć żadnych zmartwień i cieszył się ze wszystkiego, co mu oferowano.

- W takim razie musisz wstać – zachichotał, spoglądając na mnie przez ramię.

Skrzywiłam się ostentacyjnie i westchnęłam, ale byłam gotowa poświęcić się, skoro tak bardzo mu na tym zależało. Oderwałam się od niego i niechętnie wysunęłam się z pościeli, wstając z łóżka. Zerknęłam na niego jednym ze spojrzeń „zobacz-jak-bardzo-cię-kocham” i ruszyłam w stronę łazienki, zabierając po drodze z szafy wszystkie potrzebne ubrania.

I gdy już moja ręka spoczywała na klamce, poczułam, jak jego ciepłe ramiona obejmują mnie w pasie, a broda układa się na moim ramieniu. Uśmiechnęłam się mimowolnie, a po moich plecach przebiegł tak dobrze znany mi dreszcz – reagowałam w ten sposób za każdym razem, gdy mnie dotykał i jeśli miałam być szczera, w ogóle mi to nie przeszkadzało.

- Wiesz, że cię kocham? – wyszeptał cicho, delikatnie przyciskając wargi do mojej szyi.

Bicie mojego serca drastycznie przyspieszyło. Wciąż nie potrafiłam przyjąć do wiadomości tego, że jestem z tak cudowną osobą. On zasługiwał na kogoś wyjątkowego, kto uszczęśliwiałby go każdego dnia. Tymczasem to ja okazałam się być tą szczęściarą, której oddał swoje serce. I nigdy nie mogłam być wystarczająco wdzięczna, bo to właśnie ja posiadałam je na wyłączność.

- Ja też cię kocham, Niall – powiedziałam, odwracając się do niego przodem.

Posłał mi swój najpiękniejszy uśmiech i czule złączył ze sobą nasze wargi.

Nikt o tym nie wie co naprawdę łączy nas

Mówiłam już, że was kocham? Nie ma Zayna, ale pomyślałam, że dodam coś, żeby wam się dzisiaj nie nudziło :) Nie jest długi i wcale nie miał być, nie będzie kolejnej części, bo chciałam po prostu... żebyście wyobraziły sobie taką sytuację :D Jak podoba wam się taka pobudka? Ja nie miałabym nic przeciwko wstawaniu w ten sposób i to byłaby chyba najpiękniejsza pobudka z możliwych :D

PS. Z Zaynem potrzebuję troszkę czasu, ok? Muszę pomyśleć nad kolejną częścią :)
PPS. Przepraszam za wszystkie błędy i w ogóle. Nie sprawdzałam tego zbyt dokładnie, a piękna pogoda wzywa mnie na dwór :D

Kooocham i mam nadzieję, że miło spędzacie niedzielę

~W

#105 Zayn (część 8)

UWAGA: 16+ czy jak tam sobie uważacie...

Część 7.

Jego ręce powoli przesuwały się po moim ciele, pozostawiając po sobie uczucie gorąca i gęsią skórkę, które tylko upewniały mnie w przekonaniu, że ten chłopak nigdy nie powinien opuszczać mego boku. Nie miałam pojęcia, jak to robił, ale czułam się kompletnie oszołomiona jego bliskością. Uśmiechnęłam się lekko, czując jak jego czułe pocałunki wyznaczają tylko jemu znaną ścieżkę poprzez mój policzek, szyję, ramię, aż po opuszki palców. Mogłabym spędzać w ten sposób każdą sekundę mojego życia i nie potrzebowałabym wówczas niczego więcej.

- Jesteś taka piękna – wyszeptał, jakby bał się przerwać ciszę, która do tej pory przerywana była tylko naszymi stłumionymi jękami i głośnymi oddechami.

Złączył nasze wargi w subtelnym pocałunku, który chyba trwał znacznie dłużej niż oboje początkowo zamierzaliśmy. Nasze języki z determinacją walczyły o dominację, badając kolejne centymetry ust i muskając siebie nawzajem, a zęby przypadkowo ocierały się o siebie. I chociaż to był środek dnia, nie wyobrażałam sobie momentu, w którym miałabym przestać.

Jedna z moich dłoni znalazła się w jego kruczoczarnych włosach, a ich pasma prześlizgiwały się między moimi palcami, gdy przyciągnęłam jego twarz jeszcze bliżej. Na jego twarzy natychmiast pojawił się usatysfakcjonowany uśmiech, który tak bardzo u niego uwielbiałam. Nasze ciała ocierały się o siebie, pobudzając wszystkie zmysły i sprawiając, że wciąż chciałam więcej. Więcej jego dotyku, więcej jego zachrypniętego głosu, więcej oddechu, który czułam na swoim języku. Kuszący zapach jego perfum mącił mi w głowie i skutecznie mnie dekoncentrował. Moja druga dłoń uważnie śledziła każdy milimetr jego skóry, poznając i ucząc się na pamięć wszystkich szczegółów.

- Powiedziałeś, że nie jesteś idealny – powiedziałam cicho, gdy naznaczał moje ciało szkarłatnymi malinkami. – Kłamałeś.

Na jego twarzy pojawił się jeden z najpiękniejszych uśmiechów, jakie dane mi było kiedykolwiek zobaczyć. Był tak cholernie perfekcyjny – zupełnie jak ci wszyscy bohaterowi literaccy, których wyobrażają sobie nastolatki i wzdychają do nich godzinami. Nie sądziłam, że kiedykolwiek poznam kogoś, kto wydawałby mi się tak doskonały. Piękne, czekoladowe oczy okryte były wachlarzem czarnych rzęs, które teraz rzucały długie, pionowe cienie na jego policzkach. Nie potrafiłam przezwyciężyć ochoty dotknięcia go, poczucia jego gładkiej skóry pod opuszkami moich palców.

Uwielbiałam sposób, w jaki nasze dłonie idealnie pasowały do siebie.

Poruszał się we mnie delikatnie, jakby bał się, że w każdej chwili może zrobić mi krzywdę, a ja powoli i skutecznie uzależniałam się od uczucia szczęścia, które ani na moment mnie nie opuszczało. W jego błyszczących oczach bardzo łatwo było wyczytać pożądanie, gdy doprowadzał mnie każdym ruchem do szaleństwa.

Moje ciało wygięło się w łuk, gdy wszedł we mnie mocniej, a oczy mimowolnie się zamknęły. Jego dłoń zacisnęła się na moim biodrze, a z ust wyrwał się głośny jęk, sygnalizujący nadejście spełnienia.

We were made for each other

Out here forever

- Dokąd idziesz? – spytałam, unosząc się na łokciach.

Chłopak powoli wciągał na siebie spodnie i rozglądał się w poszukiwaniu koszulki, która najwidoczniej gdzieś się zapodziała. Nie zdziwiło mnie to zbytnio, bo oboje ściągaliśmy z siebie ubrania w naprawdę ekspresowym tempie i nie miałam pojęcia, gdzie się one obecnie znajdowały. Nie spodobał mi się fakt, że tak po prosto wychodzi po tym, co działo się jeszcze przed chwilą, ale nawet teraz nie mogłam oderwać wzroku od jego idealnego ciała. Jego mięśnie napinały się przy każdym najmniejszym ruchu, powodując znajomy dreszcz, biegnący wzdłuż moich pleców.

- Muszę to załatwić – mruknął niechętnie, zerkając w moją stronę.

- Załatwić co?

Westchnął z rezygnacją i podszedł do rogu łóżka, pochylając się nade mną. Złożył na moich ustach czuły pocałunek, który prawdopodobnie miał być ostatnim w ciągu najbliższych godzin, ale udało mi się nieco ten moment przeciągnąć. Podniosłam się do pozycji siedzącej, chwytając Zayna za rękę i zmuszając go tym samym do opadnięcia na miękkie łóżko. Nie protestował, chociaż widać było, że naprawdę ma coś ważnego do załatwienia i to nie jest dla niego najlepszy moment na pieszczoty. Mimo to nasze usta świetnie współgrały ze sobą, sprawiając, że nie potrafiłam przestać.

- Kochanie, nie mogę – sapnął, z rozbawieniem wyplątując się z moich objęć.

- Co zamierzasz załatwić? – ponowiłam pytanie, próbując cokolwiek wyczytać z tego oczu.

- Coś… cholernie ważnego. Myślałem, że wszystko jest już w porządku, ale ta wybita szyba i ten… to… - zaciął się, unikając mojego spojrzenia. – W każdym razie chyba będę musiał ostatni raz odwiedzić moich kolegów. Obiecaj, że po tym, jak zamknę za sobą drzwi, ani przez moment nie będziesz planowała wyjść z domu bez mojej opieki. Obiecaj.

- Obiecuję – odparłam, delikatnie całując jego spierzchnięte wargi. – Ale ty też musisz obiecać, że niedługo wrócisz, dobrze?

Spojrzał w moje oczy z czymś w rodzaju zdezorientowania i uśmiechnął się blado, kiwając głową. Jego mina nie wróżyła nic dobrego i w tamtym momencie naprawdę miałam ochotę zatrzymać go przy sobie siłą. Nie chciałam, by stało mu się coś złego, a tego wieczoru, gdy przyszedł do mnie z rozciętą wargą i napuchniętym policzkiem, naprawdę czułam, że to jeszcze nie koniec kłopotów. Bałam się puścić go tam samego, ale on i tak by mnie nie posłuchał.

- Przecież wiesz, że wrócę – szepnął, dotykając mojego policzka.

Skrzywiłam się nieznacznie na samą myśl o tym, że kolejne godziny spędzę zupełnie sama, podczas gdy tak bardzo chciałabym mieć go przy sobie.

- A może po prostu tu ze mną zostaniesz? – spytałam cicho.

- Chciałbym, ale nie mogę – odrzekł. – Za to wieczorem będziemy mieć trochę czasu dla siebie.

Posyłając mi ostatni, uroczy uśmiech, przycisnął wargi do mojego czoła i wstał, kierując się w stronę drzwi. Westchnęłam z rezygnacją, podciągając kołdrę niemal pod szyję i zwinęłam się w kłębek, obserwując, jak naciska klamkę, drugą ręką usilnie szukając czegoś w kieszeni spodni.

- Kocham cię – powiedziałam na tyle głośno, by jeszcze zdążył to usłyszeć.

Odwrócił się w moją stronę, a na jego twarzy natychmiast pojawił się piękny, szeroki uśmiech. Uwielbiałam sposób, w jaki jego oczy delikatnie się zwężały, a w ich kącikach pojawiały się drobne zmarszczki za każdym razem, gdy to robił.

- Ja też cię kocham.

I zniknął za drewnianymi drzwiami mojego pokoju.

Nawet sobie nie wyobrażacie, jak bardzo męczyłam się z tą częścią. Siedziałam nad nią kilka godzin tylko po to, żeby dopisać dwa zdania i głowić się kolejnych kilka ;c Wiem, że jest przerażająco krótka, ale obiecuję, że nadrobię to w kolejnej. Po prostu nie chciałam napisać czegoś, czego później bym żałowała, wolałam poczekać na wenę, która się nie pojawiła. Powiem wam tylko, że planuję jeszcze 2 części i... koniec. 

Pewnie dostanę trylion pytań o kolejną część, tak więc... kochane skarby, które już jutro będą prosiły o kolejną część, dajcie mi chwilkę odsapnąć :D planuję ją na za 2/3 dni, ale nie krzyczcie, jeśli się nie wyrobię, bo to ambitne plany, zważając na kompletny brak weny :D

Sam fakt tego na początku (nie zamierzałam opisywać tego dokładniej, bo bloga czytają dużo młodsze osoby), możecie zawdzięczać kochanej I Love British Boys, bo sama chyba bym z tej sceny zrezygnowała :D

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze pod poprzednią częścią! Wiecie, że jesteście najcudowniejsi? ♥

Tak więc proszę was o opinie, czekam na propozycje dalszego biegu zdarzeń, kocham i do napisania 

~W

#104 Harry

Czy istnieje przyjaźń między chłopakiem a dziewczyną? Przyjaźń to relacja oparta na wzajemnym szacunku,  szczerości i zaufaniu, a przede wszystkim bezgranicznej, braterskiej miłości. Sekrety, które nie zostaną powierzone nikomu innemu, pocieszające uśmiechy, przepychanki i znaczące spojrzenia w oczy. Co stanie się, gdy do przyjacielskich uścisków dołączone zostaną nic nieznaczące pocałunki czy trzymanie się za ręce? Co, jeśli nawet te intymne gesty przestaną wystarczać?

Między przyjaźnią a miłością istnieje bardzo cienka granica…

Nasze pierwsze spotkanie pamiętam, jakby to było wczoraj. Oboje mieliśmy po czternaście lat i nasza wiedza o życiu ograniczała się praktycznie do zera. Kłótnie z rodzicami, nieodwzajemnione zauroczenia i niskie kieszonkowe były naszymi jedynymi problemami i nie tak trudno było nam obojgu o nich zapomnieć. Zwłaszcza w swoim towarzystwie. I chociaż miałam masę bliższych i dalszych koleżanek, to z tobą spędzałam większość wolnego czasu, bo czułam się przy tobie najzwyczajniej w świecie sobą. Nie musiałam mieć na sobie nowych, markowych ubrań i perfekcyjnego makijażu. Zwykły dres i niedbały kok wystarczały, by przesiedzieć kilka godzin przed telewizorem z tobą u boku.

Gdy zobaczyłam cię po raz pierwszy, siedziałeś w jedynej wolnej ławce w klasie. Wpadłam do gabinetu chemicznego spóźniona i pierwszym, co zobaczyłam, była poirytowana twarz naszej nauczycielki. Nie znosiłeś jej prawie tak samo jak ja, chociaż nigdy nie dowiedziałam się, dlaczego. Wszystkie miejsca były już zajęte, więc niechętnie usadowiłam się na krześle tuż obok ciebie. Uśmiechnąłeś się do mnie przyjaźnie i wtedy po raz pierwszy zostałam oczarowana przez twoje urocze dołeczki w policzkach.

- Cześć – do moich uszu dotarł twój przyjemny głos. – Jestem Harry.

Podałeś mi swoją dłoń, a ja po chwili wahania niepewnie ją uścisnęłam. Wydawałeś się naprawdę sympatyczny i już po kilku dniach nie potrafiłam wyobrazić sobie przerwy bez twojego towarzystwa. Wszyscy mówili o nas jako o parze i chociaż wiedziałeś, jak bardzo mnie ten fakt denerwuje, nawet nie próbowałeś tego sprostować.

Traktowałeś mnie jak swoją księżniczkę, wzbudzając tym samym zazdrość wszystkich moich przyjaciółek. Musiałam całymi dniami wysłuchiwać ich marudzeń i rozważań na temat twojej osoby. Nie powiem, że nie byłam zazdrosna, słysząc komplementy, których nigdy nie powiedziałyby tobie w twarz. Ale byłeś mój i upewniałeś mnie w tym przekonaniu każdego kolejnego dnia.

Dzień twoich piętnastych urodzin wiele zmienił w nas obojgu, chociaż udawaliśmy, że nadal jest tak samo. Dobrze wiesz, że nie było…

Oparłam głowę na jego ramieniu, wzdychając z rezygnacją. Od pół godziny próbowałam namówić go na jakiekolwiek wyjście, ale uparcie twierdził, że nie ma na to ochoty. I tak oto spędzaliśmy kolejną godzinę na kanapie w jego salonie, wpatrując się w milczeniu w ekran telewizora. Na niewielkim stoliku przed nami stała pusta miska po popcornie i dwie szklanki coli.

- Hazz, błagam cię – spróbowałam znowu. – Są twoje urodziny, naprawdę nie masz ochoty na zrobienie czegoś… ciekawego?

Spojrzał na mnie kątem oka i uśmiechnął się z rozbawieniem, co tylko upewniło mnie w przekonaniu, że nie ma najmniejszego zamiaru przystać na moją prośbę. Jak Boga kocham, nigdy nie spotkałam bardziej upartej osoby niż on. Przecież to normalne, że w dzień swoich urodzin chce się zrobić coś innego niż zwykle. Moglibyśmy pójść na lody, pizzę… obojętnie. Byle tylko nie spędzać tego dnia tak jak zawsze. Naprawdę nie chodziło mu to po głowie?

- Oglądanie „Władcy Pierścieni” jest ciekawe – odparł, bawiąc się kosmykiem moich włosów.

- Dobrze wiesz, o co mi chodzi – mruknęłam marudnie.

- Chcę spędzić ten dzień w świętym spokoju, obżerając się popcornem i nudząc się z moją najlepszą przyjaciółką. Naprawdę proszę o tak wiele? – spytał z sarkazmem, spoglądając na mnie wyczekująco.

- Jesteś dziwny – stwierdziłam po prostu i na powrót wtuliłam się w jego ramię.

Parsknął śmiechem, obejmując mnie delikatnie i kreśląc kciukiem na moich plecach bliżej nieokreślone wzory. Nie zamierzałam zmuszać go do niczego siłą, ale naprawdę chciałam, żeby ten dzień był dla niego w jakimś stopniu wyjątkowy. Przecież piętnaste urodziny ma się tylko raz, prawda? Może obchodzić nawet sto kolejnych, ale nigdy nie będzie to już ta sama liczba.

Planowałam na ten dzień coś nadzwyczajnego. Udało mi się niemal w całości zorganizować imprezę urodzinową, na którą przyszliby nasi wspólni znajomi i koledzy Harry’ego, ale z oczywistych powodów musiałam wszystko odwołać. Mój kochany przyjaciel zdecydował się uprzedzić mnie, że mam nawet nie próbować robić czegoś za jego plecami, bo już nigdy więcej się do mnie nie odezwie. I tak oto skończyliśmy przed tym cholernym telewizorem.

- Mam pomysł – powiedział w końcu, prostując się.

Spojrzałam na niego z zaskoczeniem i przekrzywiłam głowę w oczekiwaniu na jego genialny plan na dzisiejszy dzień. Mogłam się tylko spodziewać, że będzie to coś naprawdę głupiego, bo Hazza miał już chyba we krwi wymyślanie idiotycznych rzeczy.

- Strzelaj – mruknęłam, wpatrując się w niego pytająco.

Chłopak zawahał się, a na jego twarzy natychmiast pojawił się szkarłatny rumieniec. Trochę mnie ta reakcja zaskoczyła, bo Harry nie miał w zwyczaju być nieśmiałym, a rumienienie przydarzało mu się naprawdę rzadko.

- Chcesz zrobić coś, czego normalnie nie robimy? – spytał cicho, chociaż w domu nie było nikogo, kto mógłby nas usłyszeć.

- Nareszcie mówisz mądrze – westchnęłam, posyłając mu lekki uśmiech. – Jaki masz pomysł?

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się do mnie przodem i nie tracąc kontaktu wzrokowego, pochylił się w moją stronę. Poczułam, jak bicie mojego serca diametralnie przyspiesza, a oddech staje się płytszy. W ostatniej chwili nasze oczy się zamknęły, a jego usta delikatnie naparły na moje. Jego ręka objęła mnie w pasie , jak gdyby bał się, że go odepchnę. Ale nie chciałam tego zrobić. Jego ciepłe wargi zadrżały ze zdenerwowania, gdy odwzajemniłam pocałunek, kładąc dłoń na jego szyi.

Czułam, jak lekki uśmiech wypływa na jego twarz, kiedy odsunął się na moment, by już po chwili po raz kolejny złączyć ze sobą nasze wargi. Nie trwało to jednak zbyt długo, bo po kilku sekundach zwiększył dzielącą nas odległość, wpatrując się uważnie w moje oczy.

- Harry… - zaczęłam, chociaż tak naprawdę nie miałam pojęcia, co chcę powiedzieć.

Zwilżył językiem usta i spuścił z zażenowaniem głowę.

- Nie powinienem był tego robić, prawda? – spytał cicho, nie mając odwagi, by na mnie spojrzeć.

- Ja ni… nie żałuję, że się całowaliśmy – odparłam, oblewając się rumieńcem. – Ale dobrze wiesz, że możemy być tylko i wyłącznie przyjaciółmi.

- Wiem – powiedział, w końcu podnosząc na mnie swoje zielone oczy. – Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.

Na jego twarzy pojawił się piękny uśmiech, który bez zastanowienia odwzajemniłam. Przyciągnął mnie do siebie, a ja wtuliłam się w niego, zamknięta w szczelnym uścisku jego ramion. I tak było idealnie. Schował twarz w moich włosach tak, że czułam jego ciepły oddech na swojej skórze.

- Czy to byłoby złe, gdybym zrobił to kiedyś jeszcze raz? – zapytał cicho, nie zmieniając pozycji.

- Nie, Hazz. To niczego by nie zmieniło.

Zabawne, ale te słowa zmieniły dokładnie wszystko. Całowałeś mnie coraz częściej, najpierw nieśmiało i tylko przy większych okazjach, później stało się to dla nas rutynową czynnością. I chociaż nasze usta znały już się nawzajem niemal na pamięć, wciąż byliśmy tylko przyjaciółmi. Nie byłam już zaskoczona, gdy pierwszym, co robiłeś po zobaczeniu mnie na przestanku, było przyciągnięcie mnie do siebie i połączenie naszych warg w długo wyczekiwanej pieszczocie.

Po jakimś czasie zaczęłam uczyć się tego od ciebie i sama inicjowałam nasze przyjacielskie pocałunki. Była to dla ciebie miła niespodzianka, gdy zrobiłam to po raz pierwszy na pożegnanie. Powiedziałeś wtedy, że mógłbyś się do tego przyzwyczaić i tak też się stało.

Nasza znajomość nabrała zupełnie innych kształtów, ale przecież to nie miało najmniejszego znaczenia, skoro oboje wiedzieliśmy, na co możemy sobie pozwolić. I właśnie wtedy – gdy minęło już niemal półtora roku od tego pamiętnego dnia – postawiłeś kolejny krok, a ja nawet nie próbowałam protestować.

- Nigdy więcej – warknęłam, gdy opuszczaliśmy sporych rozmiarów budynek, przepychając się między tłumem ludzi.

Nie mam pojęcia, co strzeliło mi do głowy, żeby zgodzić się na ten wypad. Mieliśmy razem z Harrym wybrać się do kina na jeden z najnowszych filmów mojego ulubionego reżysera. Niby nic nadzwyczajnego, ot – kolejna komedia romantyczna z banalną fabułą, ale światowej sławy aktorzy, którzy mieli w tym filmie zagrać, sprawili, że chęć obejrzenia go zwyciężyła. Oczywiście nie poszłabym do kina sama, więc zaciągnęłam tam Harry’ego. W końcu od tego są przyjaciele, żeby się wzajemnie wspierać, prawda?

Taki był plan. Ale Harry jest Harrym, więc nic nie mogło pójść tak, jak to sobie wyobrażałam. Przykład? Miała być komedia romantyczne – był horror. Reszty dopowiadać nie muszę.

- Daj spokój, to było mega! – powiedział rozentuzjazmowany, wymachując przy tym rękoma.

- Mega co? Chyba mega porażka – mruknęłam poirytowana.

- Przestań, nie było aż tak źle – uśmiechnął się do wesoło, co skomentowałam niezadowolonym prychnięciem. – Wiem, że to nie twoje klimaty, ale przyznaj, że efekty specjalne były genialne!

Spojrzałam na niego z rozdrażnieniem i pokręciłam przecząco głową, nie zaszczycając go nawet słowem. Nienawidziłam horrorów, mumii, duchów, wampirów i całej reszty tej przerażającej otoczki. Dobrze wiedział, jak bardzo zależało mi na tym filmie! Mówiłam o nim od tygodnia, tyle razy powtarzałam, że nie mogę się już doczekać, by go zobaczyć. Owszem, może i moglibyśmy pójść do kina jeszcze raz, jutro czy pojutrze… Ale przecież chodziło o sam fakt, prawda? Mieliśmy umowę.

Przyspieszyłam kroku, pokonując kolejne metry chodnika. Chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu i zająć się czymś, co chociaż w minimalnym stopniu ulżyłoby mojej złości. Po prostu musiałam się na czymś wyładować, a mimo że byłam zła na przyjaciela – nie chciałam, żeby to on ucierpiał.

- Poczekaj – zawołał w końcu, zatrzymując mnie.

Odwróciłam się do niego przodem, niechętnie wpatrując się w jego zmartwione oczy. Nie chciałam, żeby było mu smutno z powodu mojego zachowania, ale nie zasłużył sobie na nic innego.

- Obiecuję, że obejrzymy ten film jeszcze w tym tygodniu, dobrze? Pójdę z tobą do kina i nawet nie odezwę się słowem, jeśli będę bliski śmierci z nudów – powiedział, posyłając mi niepewny uśmiech.

Po chwili namysłu westchnęłam z rezygnacją, kiwając głową na znak, że się zgadzam. W sumie nie robiło mi to zbytniej różnicy, kiedy ten film zobaczę. Najważniejsze, żeby w ogóle udało mi się go obejrzeć, a skoro Harry sam zaproponował, że pójdzie ze mną, nie potrafiłam dłużej się na niego gniewać.

Chłopak uśmiechnął się radośnie i złożył na moich ustach czuły pocałunek, który przyjęłam jako przeprosiny za to, że nie wypełnił obietnicy. Odwzajemniłam go niby to od niechcenia, ale mój humor znacznie się poprawił, gdy poczułam smak jego warg.

- Odprowadzę cię do domu – zamruczał w końcu i zanim zdążyłam się zorientować, co zamierza zrobić, splótł ze sobą nasze palce.

Spojrzałam w dół, nieco zdezorientowana, ale nie zaoponowałam. Przyjemne ciepło jego dłoni natychmiast odsunęło ode mnie wszystkie czarne myśli i posłałam mu ciepły uśmiech, mocniej zaciskając swoje palce na jego własnych.

To również stało się dla nas zwyczajną czynnością. I chociaż nigdy nie widziałam dwójki przyjaciół, którzy całowaliby się bez specjalnej okazji i trzymali się za ręce – nie przeszkadzało mi to. Wokół nas krążyła masa plotek i nikt już nie wierzył mi, gdy utrzymywałam, że łączy nas tylko i wyłącznie przyjaźń.

Tak minął rok, potem kolejny, aż w końcu oboje skończyliśmy dziewiętnaście lat. Nasza relacja ani na chwilę nie powróciła do stanu sprzed pięciu lat, a ja nie potrafiłam wyobrazić sobie bez ciebie kolejnych dni. Czułam się prawie uzależniona od twojego pięknego uśmiechu, uroczych dołeczków, błyszczących, zielonych oczu i włosów, które tak bardzo uwielbiałam.  Mogłabym przysiąc, że jesteś jedną z tych osób, które zawsze oczarowywały płeć przeciwną.

I kiedy już sądziłam, że nic się nie zmieni, nadszedł dzień dwudziesty piąty lipca. Ta data wryła się w moją pamięć i mimo że tak bardzo usiłowałam o niej zapomnieć, wciąż nie potrafię tego zrobić.

- Kiedy wracają twoi rodzice? – spytałam, usadawiając się wygodnie na blacie kuchennym.

- Jutro wieczorem – odparł z łobuzerskim uśmiechem, nalewając do dwóch szklanek sok pomarańczowy.

Byłam w jego domu od jakiś dziesięciu minut, a on już zdążył poprawić mój przybity nastrój. Może nie miałam aż tak wielkiego powodu do smutku, ale i tak daleko mi było do uczucia szczęścia. Moi rodzice odwołali dziś rano nasz wakacyjny wyjazd, na który cieszyłam się… od dwóch lat? Obiecali mi, że zabiorą mnie na Teneryfę, zarezerwowali już nawet bilety lotnicze i hotel, a ja zdążyłam obkupić się i byłam gotowa w każdej chwili zacząć pakowanie swoich rzeczy. A teraz okazało się, że tak po prostu nie jedziemy. Zrozumiałabym, gdyby powiedzieli mi, że nie mamy obecnie pieniędzy, że musimy jeszcze trochę odczekać. Tak bardzo cieszyłam się na ten wyjazd, że byłam gotowa spędzić kolejny rok na wyczekiwaniu tych wakacji. A oni tak po prostu powiedzieli, że nie mają na to czasu.

- Wiesz, że zazwyczaj w takich momentach organizuje się ogromną imprezę z setkami gości i litrami alkoholu? – powiedziałam, obserwując jak grzebie w szafkach w poszukiwaniu czegoś słodkiego.

- Chyba naoglądałaś się za dużo filmów – zaśmiał się, spoglądając na mnie z rozbawieniem.

- Może masz rację – odparłam, chichocząc i wymachując nogami niczym mała dziewczynka. – Rodziców brak, więc powinniśmy zaszaleć w inny sposób.

Zerknął na mnie z zainteresowaniem, na chwilę przerywając penetrowanie szafki.

Przewróciłam oczami i posłałam mu złośliwy uśmiech, który miał dać mu do zrozumienia, że nie zrozumiał ironii w moim głosie.

- Muszę zrobić projekt na angielski, a ty obiecałeś, że mi pomożesz, geniuszu – wyjaśniłam.

- I naprawdę sądzisz, że jestem aż tak zdesperowany, żeby robić to teraz? – zaśmiał się, odwracając się do mnie przodem.

- Jesteś zdesperowany tak czy inaczej, a ja robię ci łaskę, spędzając z tobą swój cenny czas.

- Nie wiem, jak mam ci dziękować – odparł, pokazując mi język.

Westchnęłam z rezygnacją, zeskakując z blatu i podążając za moim przyjacielem w stronę jego pokoju. Znałam tę drogę już niemal na pamięć. W końcu pokonywałam ją kilka razy w tygodniu od ponad pięciu lat. Uwielbiałam przesiadywać u niego, objadając się żelkami i po prostu ciesząc się jego towarzystwem.

Weszliśmy do środka, a Harry postawił na biurku szklanki z napojem i talerz z ciastkami, omal się przy tym nie oblewając. Zaśmiałam się cicho z jego nieporadności, a on posłał mi tylko złowrogie spojrzenie i rzucił się na łóżko, przygniatając mnie swoim ciężarem. Czasami czułam się, jakbyśmy oboje byli kilka lat młodsi, bo przecież każde z nas było już pełnoletnie i chyba nie wypadały nam takie zabawy.

Parsknęłam śmiechem, spychając go z siebie, gdy poczułam jego ciepłe wargi na swoich własnych. Nie protestowałam, jak najbardziej chętna, ale nieco zaskoczona takim obrotem sprawy. Jego dłonie natychmiast znalazły się na moich biodrach, a moje palce wplotły się w jego włosy, przyciągając bliżej tę piękną twarz.

Ten pocałunek był zupełnie inny niż wszystkie poprzednie, ale podobała mi się ta odmiana. Nasze wargi były zdecydowanie spragnione swojej bliskości, więc w krótce czuła pieszczota zmieniła się w coś bardziej namiętnego i brutalnego. Zapomniałam o wszystkich granicach, które oboje wyznaczyliśmy, liczyła się chwila. Chłopak zeszedł pocałunkami na moją szyję, co jakiś czas zatrzymując się na mojej skórze nieco dłużej i przyozdabiając ją czerwonymi malinkami. To nie był zbyt dobry pomysł, zważając na to, że moi rodzice i tak byli na mnie źli, ale miałam to wszystko gdzieś.

Uśmiechnęłam się, czując, jak jego dłonie powoli wsuwając się pod moją koszulkę, pozostawiając po sobie przyjemne dreszcze i gęsią skórkę. Byłam głodna jego dotyku i nie potrafiłam wyobrazić sobie momentu, w którym mielibyśmy przestać. Nawet nie pamiętam momentu, w którym Harry pozbył się mojej bluzki, niedbale rzucając ją gdzieś za siebie, ale nie pozostałam mu dłużna. Ściągnęłam jego koszulkę, a moje usta mimowolnie się otworzyły, gdy ujrzałam jego idealnie umięśnione ciało. Każdy jego centymetr wydawał się wręcz perfekcyjny.

Zamruczał z zadowoleniem, gdy dotknęłam opuszkami palców jego torsu, składając na jego skórze delikatne pocałunki. Moje ciało zadrżało, kiedy poczułam, jak chłopak powoli sunie czubkiem nosa po mojej szyi, napawając się zapachem perfum.

Jego dłonie pokonywały kolejne centymetry w górę moich pleców, aż odnalazły zapięcie koronkowego biustonosza, który miałam na sobie. Zamarłam, wstrzymując oddech, kiedy zdałam sobie sprawę z tego, co tak naprawdę się dzieje i do czego może nas to doprowadzić.

 - Harry, przestań – wykrztusiłam, odsuwając się od niego.

Spojrzał na mnie z zaskoczeniem, otwierając usta, by coś powiedzieć, ale jego słowa nie przerwały ciszy, która między nami zapanowała. Nie miałam pojęcia, co powinnam powiedzieć i co zrobić. Jeszcze kilka minut zapomnienia i prawdopodobnie kochalibyśmy się ze sobą!

- Jesteśmy przyjaciółmi, pamiętasz? – wyszeptałam, dotykając jego policzka.

Jego wzrok przeniósł się z oczu na moje niemal nagie ciało, potem na swoją roznegliżowaną klatkę piersiową. Wyglądał, jakby toczył ze sobą jakąś wewnętrzną walkę. Chłopak pokręcił z niedowierzaniem głową, zamykając oczy.

- Przyjaciółmi? Czy ty naprawdę nie widzisz tego, co się dzieje? – spytał, wciąż na mnie nie patrząc. – Całujemy się, trzymamy za ręce… Prawie uprawialiśmy seks, a ty nadal twierdzisz, że łączy nas tylko przyjaźń?!

Wpatrywałam się w niego w milczeniu, czując jak do moich oczu napływają łzy. Harry w końcu spojrzał na mnie, ale jego wzrok wcale nie pomógł mi pozbierać myśli. W jego pięknych, zielonych tęczówkach widziałam tylko ból i rozczarowanie. To, czego nigdy nie chciałam w nich dostrzec.

- My już dawno nie jesteśmy tylko przyjaciółmi – kontynuował. – Na każdym kroku pokazuję ci, jak wiele dla mnie znaczysz, oferuję ci całego siebie, a ty nadal nie potrafisz zrozumieć… Nie widzisz, jak bardzo się staram? Od kilka lat robię wszystko, żeby wyjść poza tą chorą strefę przyjaźni i zacząłem już myśleć, ze naprawdę mi się to udało. A teraz ty mówisz mi, że po tych wszystkich gestach, po tym, co się działo przed chwilą… wciąż masz mnie tylko za przyjaciela?

- Harry, ja nie potrafię – szepnęłam drżącym głosem, pozwalając gorzkim łzom spłynąć po moich policzkach.

- Nie potrafisz czego? – spytał, wpatrując się w moje oczy.

- Nie potrafię cię pokochać.

Cztery słowa za wiele. Mogę ci tylko powiedzieć, że nigdy niczego nie żałowałam bardziej niż tego, co wtedy powiedziałam. Nagle zniknąłeś z mojego życia, nawet nie pozwalając mi niczego wytłumaczyć. Czuję się tak cholernie pusta w środku, gdy nie mogę cię pocałować, gdy nie mogę cię dotknąć, gdy nie mogę na ciebie spojrzeć…

Gdybyś dał mi jeszcze jedną szansę, powiedziałabym ci, jak bardzo mi na tobie zależy. Powiedziałabym, że nie istnieje silniejsza miłość od tej, którą cię darzę. Bylibyśmy razem idealni, bo wierzę, że byłeś mi pisany od samego początku. Szkoda tylko, że tak późno zrozumiałam, jak wiele dla mnie znaczysz. Za późno.

Zostawiłeś mnie z zabijającą mnie nienawiścią do samej siebie i nieuleczalną miłością do ciebie…

Spędziłam cały wczorajszy dzień, pisząc tego imagina. I wiecie co wam powiem? Jestem z niego zadowolona. To pierwszy tekst od bardzo dawna, który wydaje mi się dobry. Pomysł przyszedł mi do głowy nagle i postanowiłam od razu wziąć się do pracy. Mieliście okazję przeczytać ok. 6 stron, więc długość raczej satysfakcjonująca :D I od razu mówię - nie będzie drugiej części :)

Przepraszam wszystkich, którzy czekają na Zayna. Pracuję nad nim i mimo że mam drobne problemy z fabułą, postaram się dodać go jutro :)

Bardzo proszę was o opinie na temat imagina, bo strasznie mi na nich zależy! 

Kocham

~W

#103 Louis

Ostre światło oślepiło mnie, gdy próbowałam odszukać wzrokiem mojego chłopaka. Dopiero po chwili dostrzegłam Lou skaczącego po prawej stronie sceny razem z Niallem. Uśmiechnęłam się widząc, jak wielką radość sprawia mu występowanie razem ze swoimi przyjaciółmi. Niewiele myśląc postanowiłam pójść w jego ślady i również zaczęłam skakać, rzucać się jak opętana i śpiewać jak najgłośniej potrafiłam. Kiedy Louis mnie zobaczył, uroczo się uśmiechnął i odwrócił się przodem do publiczności. Po chwili, zmęczona szaleństwami, usiadłam na ziemi i chwyciłam wodę któregoś z chłopców, która akurat stała obok mnie. Nadszedł czas na „Over Again”, a ja oparta o jakieś pudło, które za mną stało, wsłuchiwałam się w słowa piosenki i jednocześnie rozglądałam po pomieszczeniu. Byłam na koncercie One Direction, żeby wspierać chłopców podczas ich pierwszego na tej trasie występu. Chciałam, tak jak większość fanek, kibicować im pod sceną, ale moi przyjaciele uparli się, że mam zostać za kulisami. Zayn powiedział, że będę ich maskotką. Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie naszej rozmowy sprzed jakiejś godziny.

-Ale chłopcy, ja naprawdę nie jestem nikim specjalnym. Mogę zwyczajnie stanąć gdzieś tam w tłumie. Bez różnicy gdzie będę i tak będę was wspierać.

-Nie jesteś nikim specjalnym – oburzył się Niall – Jesteś dziewczyną naszego Lou! To jedna z najbardziej odpowiedzialnych funkcji jakie mogłabyś kiedykolwiek pełnić!

-Funkcji? - zaśmiałam się – Traktujesz to jak pracę?

-No w sumie z naszym Louis'em ciężko wytrzymać, więc tak naprawdę powinniśmy ci za o płacić – odezwał się Harry, za co dostał od mojego chłopaka w czułe miejsce.

Ponownie wybuchnęłam śmiechem. Nie umiałam się powstrzymać przy tych pięciu wariatach.

-Widzisz? Właśnie o tym mówię! - powiedział skulony z bólu Harry.

-Dobra chłopaki starczy, bo jeszcze wystraszycie najważniejszą w moim życiu kobietę, a tego wam nie wybaczę – skomentował Louis obejmując mnie ramieniem.

-Jestem twoją dziewczyną. Już nic mnie nie przestraszy – powiedziałam, na co Lou cicho zachichotał i złączył nasze usta.

-Aw, jakie to słodkie – skomentował Liam, naśladując dziewczęcy głos, za co spotkała go taka sama kara, jak Harrego.

-Louis skończ już z tym biciem! - po raz kolejny się zaśmiałam.

Moją krótką retrospekcję przerwało pojawianie się chłopców. Wyglądało na to, że mają krótką przerwę, bo zarówno Zayn jak i Liam od razu pobiegli się przebierać. Poczułam, że ktoś wyrywa mi z ręki butelkę z wodą.

-Hej! Ja to piłam! - krzyknęłam oburzona.

-No właśnie. Piłaś – stojący przede mną Louis posłał mi swój firmowy uśmiech i w kilku łykach opróżnił całą butelkę, po czym odrzucił ją do mnie i poszedł się przebierać.

Wywróciłam oczami i zaczęłam mu się przyglądać, kiedy szybkim ruchem ściągnął koszulkę, a potem spodnie. Jego umięśnione ramiona ramiona poruszały się w ekspresowym tempie. Nawet nie zauważyłam kiedy przestał się rozbierać i spojrzał na mnie rozbawiony.

-Kochanie, czy moje ciało jest naprawdę aż tak interesujące, że nie możesz przestać go podziwiać?

Szybko odwróciłam wzrok zawstydzona tym, że mnie przyłapał. Czułam, jak moje policzki robią się czerwone. Tylko nie to.

-Chłopcy! Macie 10 sekund! Szybko na scenę! - usłyszałam za sobą Paul'a.

W duchu mu podziękowałam, za pretekst do zakończenia tej niezręcznej sytuacji.

-Wstałam i otrzepałam swoje spodnie, po czym życzyłam wszystkim moim przyjaciołom powodzenia, kiedy wychodzili na scenę. Lou na chwilę się przy mnie zatrzymał, pochylił się i wyszeptał mi do ucha tym swoim zmysłowym głosem.

-Nie martw się kochana. Będziesz mogła mi się poprzyglądać całą noc.

Zawstydzona jeszcze bardziej niż wcześniej, o ile to było możliwe, popchnęłam chłopaka, który chichocząc wbiegł na scenę. Boże, z kim ja się zadaję.

Po upływie kilkudziesięciu minut koncert się zakończył. Chłopcy podziękowali fanom za przybycie i zdyszani zbiegli ze sceny. Przytuliłam każdego z nich mówiąc, jak świetnie się spisali, co było absolutnie prawdą. Nie byłam w stanie pojąć, jak oni to robią. Zawsze mówią, że przed wyjściem na scenę się stresują, ale nigdy tego po nich nie widać. Kochają to, co robią i cieszą się każdą chwilą spędzoną w swoim gronie. Fani są dla nich zawsze na pierwszym miejscu. Ja chyba bym tak nie potrafiła. Podziwiam ich za to.

Gdy chłopcy się przebrali, wszyscy razem skierowaliśmy się do samochodu. Chłopcy zachwycali się dzisiejszą publicznością, a ja tylko słuchałam ich z uśmiechem. Chwilę później siedzieliśmy już w dużym, czarnym vanie, który miał nas zawieźć do hotelu. Znudzeni rozsiedliśmy się na fotelach, a ja wtuliłam się w Lou. O wiele lepiej się czułam, gdy był przy mnie. Jak go brakowało byłam taka...pusta. Nie miałam na nic siły i ciągle czułam się chora. Nienawidziłam tego. Dlatego cieszyłam się każdą chwilą spędzoną z tym chłopakiem. Sprawiał, że byłam szczęśliwa. Po dziesięciu minutach jazdy w ciszy, Niall postanowił ją przerwać.

-Louis, prawda czy wyzwanie?

Wszyscy spojrzeliśmy zdezorientowani na Irlandczyka, który zdawał się nic sobie z tego nie robić, tylko wpatrywał się w mojego chłopaka, czekając na odpowiedź.

-Słucham? - spytał zdziwiony Louis nie bardzo wiedząc, co odpowiedzieć.

Niall westchnął.

-Spytałem, pytanie czy wyzwanie? - powtórzył sfrustrowany.

-Pytanie – wybrał coraz bardziej zdezorientowany Lou.

Wszyscy wpatrywali się z wyczekiwaniem w Horana, który zastanawiał się nad swoją wypowiedzią, po czym na jego twarzy pojawił się łobuzerski uśmiech.

-Jaka jest [T.I] w łóżku? - spytał.

Chłopcy zaczęli się śmiać jak opętani, a ja spaliłam buraka i ukryłam twarz we włosach. Co to w ogóle za pytanie?

-Co do cholery? - spytał równie jak ja niezadowolony Louis.

-Po prostu odpowiedz na pytanie – zachęcił nagle zainteresowany Harry.

-No więc ten...- nagle Lou opuściło całe zdenerwowanie i znów stał się starym, pewnym siebie sobą – Ona jest jak zwierze. Zawsze jej mało. Nawet jeśli ja jestem zmęczony, to ona i tak nie daje za wygraną i...

-Dobra wystarczy już. Myślę, że wystarczająco szczegółowo odpowiedziałeś na to pytanie – przerwałam mu nie chcąc, żeby bardziej mnie kompromitował.

-No ale przecież taka jest prawda – stwierdził Louis, na co chłopcy ponownie wybuchnęli, a ja znów zrobiłam się czerwona.

Reszta jazdy upłynęła nam na grze w „Prawda czy wyzwanie” i ogólnie świetnej zabawie. Nie wiem jak bardzo mam dziękować za takich przyjaciół.

Hej kochani! Mam dla was jednoczęściowego imagina o Lou :) Ponieważ najwięcej osób chciało opowiadanie z Niallem, a trochę mniej z Louis'em, postanowiłam, że napiszę taki jeden krótki, a teraz zabieram się za kilkuczęściowego o Horanie :> Jej jakoś dziwnie to brzmi...w każdymrazie mam nadzieję, że chociaż troszkę wam się podoba i zostawicie po sobie komentarz :) Chcę was jeszcze poinformować, że w terminie 1-5 maja wyjeżdżam i nie wiem, czy będę mogła wstawiać w tym czasie prace :c Będę próbować. Poza tym, może macie jakieś pomysły dotyczącego imagina o Niallu, który mam zamiar napisać? Jakieś propozycje?

Kocham was xx

~M