#72 Niall (część 1)

Obudziłam się w południe. Od razu spojrzałam w lewo żeby zobaczyć, czy Niall leży obok mnie. Niestety go tam nie było. No tak zapomniałam – jakiś miesiąc temu mój chłopak wyjechał w trasę koncertową ze swoim zespołem, One Direction. Mimo to każdego ranka sprawdzałam, czy nie leży obok mnie. To chyba taki odruch. Miałam nadzieję, że może jednak wrócił w środku nocy, nie chciał mnie budzić, więc po prostu położył się obok. Było to mało prawdopodobne, ale ta nadzieja trzymała mnie przy życiu. Dzięki niej dalej funkcjonowałam.

Podniosłam się z łóżka i skierowałam do łazienki po drugiej stronie korytarza. Przyjrzałam się sobie w lustrze i oczywiście nie spodobało mi się to, co zobaczyłam. Byłam rozczochrana, zaspana, z wielkim grymasem na twarzy, a moje oczy były podkrążone od płaczu. Ostatnio to zajęcie zajmowało mi dużo wolnego czasu. Prawie nic innego nie robiłam. W przerwach między wybuchami płaczu snułam się po domu jak widmo, bez celu. Ogólnie całymi dniami byłam smutna, załamana i przygnębiona. Nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić ani gdzie się podziać. Zawsze to Niall był osobą, która dostarczała mi moją codzienną dawkę śmiechu. Potrafił mnie rozbawić w każdej, nawet najgorszej sytuacji. Za to go kochałam. No i oczywiście jeszcze za to, jaki był słodki, uroczy, miły, kochany, dobry, za to, że zawsze mnie wspierał, za jego promienny uśmiech i farbowane włosy zawsze idealnie ułożone tak, jak mu się podobało. Nie było w nim rzeczy, której nie uważałabym za perfekcyjną. Nie potrafiłam takiej znaleźć. Nialler od zawsze był moim ideałem. Nawet jeśli się kłóciliśmy, ja i tak kochałam go równie mocno. Nie umiałabym przestać.

Na wspomnienie chłopaka delikatny uśmiech pojawił się na mojej twarzy. Jednak szybko z niej znikł, bo przypomniałam sobie, że Horan jest teraz tysiące kilometrów ode mnie. To zdołowało mnie jeszcze bardziej. Obmyłam twarz wodą i wykonałam pozostałe poranne czynności. Włosy związałam w luźnego koka, który idealnie komponował się z kształtem mojej twarzy. Jednak dzisiaj nie rozbiło to na mnie jakiegokolwiek wrażenia. Miałam zamiar spędzić dzień oglądając jakieś denne seriale w telewizji, zajadając się czekoladą i rozpaczając nad moim życiem. Może potem Niall znajdzie chwilę, aby ze mną porozmawiać? Tak bardzo brakowało mi jego głosu. Wprawdzie rozmawiałam z nim 2 dni temu, ale zaraz po naciśnięciu czerwonej słuchawki za nim zatęskniłam. Jak planowałam, tak zrobiłam. Założyłam jeszcze tylko moje stare dresy, koszulkę Horana przesiąkniętą jego zapachem, który mnie uspokajał i zeszłam do kuchni. Wyciągnęłam pierwszą-lepszą czystą miskę(swoją drogą przydałoby się trochę pozmywać, ale nie miałam do tego głowy), nalałam do niej mleka i wsypałam moje ulubione płatki. Śniadanie postanowiłam zjeść w salonie przed telewizorem. Oczywiście po posiłku nie ruszyłam się z miejsca, tylko kontynuowałam leniuchowanie. Przecież była sobota. Gdy zaczynał się 9845 odcinek jakiegoś serialu usłyszałam dźwięk sygnalizujący, że ktoś próbuje się do mnie dodzwonić. Z nadzieją, że to Niall szybko wstałam i potykając się o własne nogi przybiegłam całą drogę dzielącą mnie od telefonu. Mina mi zrzedła, kiedy na wyświetlaczu pojawił się napis „Cher Xx”. No tak. Najwyraźniej moja najepsza przyjaciółka miała kolejny genialny pomysł na spędzenie dzisiejszego wieczoru. Westchnęłam głośno i niechętnie odebrałam.

-Halo?

-[T.I]! Tyle się nie odzywałaś! Myślałam już, że nie żyjesz. Mam nadzieję, że teraz powiesz mi, że wszystko w porządku i właśnie szykujesz się do wyjścia z domu.

-Nigdzie nie idę – odpowiedziałam zdenerwowana – Dobrze wiesz, że od kiedy Nialla nie ma prawie nie wychodzę z mieszkania. I nie mam zamiaru zacząć, więc możesz od razu dać sobie spokój.

-No co ty! Dziewczyno nie możesz całymi dniami siedzieć na tyłku i rozpaczać, że on jest teraz daleko od ciebie. To go nie sprowadzi z powrotem, a ty będziesz się czuła jeszcze gorzej...

-O ile to możliwe – dodałam ciszej, ale Cher prawdopodobnie i tak to słyszała.

-Pozwól sobie pomóc – powiedziała spokojnie moja przyjaciółka – dziś idziemy na imprezę. Tylko ty i ja, nikt więcej. Jak za dawnych, dobrych czasów. Zobaczysz będzie fantastycznie. Zabawa dobrze ci zrobi. Oderwiesz się trochę od tego wszystkiego.

-No nie wiem – skomentowałam pomysł dziewczyny. W sumie nie zaszkodziłoby mi to, ale jednak nie wiedziałam, czy będę potrafiła się bawić. Równie dobrze mogło skończyć się na moim ciągłym narzekaniu, a tym zepsułabym imprezę Cher. A tego nie chciałam.

-Będę po ciebie za 2 godziny. Szykuj się kochana!

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć moja przyjaciółka się rozłączyła. No i co miałam zrobić? Nie pozostało mi nic innego jak pojechać z nią na tą imprezę. Po raz kolejny tego dnia westchnęłam i ruszyłam do sypialni, którą dzieliłam z Niallem. Znajdowało się w niej wejście do dużej garderoby. Ona także była wspólna. Podeszłam do rogu pomieszczenia, w którym wisiały moje sukienki. Długo zastanawiałam się nad wyborem, ale w końcu zdecydowałam.. Wzięłam ciuch, zrzuciłam dotychczasowe ubranie i przebrałam się. Potem pozostało mi tylko sprawdzić, jak wyglądam. Podeszłam do dużego lustra powieszonego na ścianie po prawej stronie i się przejrzałam. Sukienka sięgała mi do kolan. Była jasno-zielona ze złotymi elementami u góry, bez ramion, a od pasa w dół rozszerzona. To była ulubiona kreacja Nialla. Może dlatego ją wybrałam, ale w tej chwili nie miało to wielkiego znaczenia. Skierowałam się do mojej toaletki. Usiadłam przed nią i zaczęłam „zabieg”. Nałożyłam korektor, puder, rzęsy potraktowałam tuszem, a oczy podkreśliłam eyelinerem. Usta pomalowałam jasną szminką, żeby nadać im świeższego koloru. Zadowolona z efektu zabrałam się za włosy. Rozpuściłam je, przeczesałam i zakręciłam loczki lokówką. Na koniec wzięłam spinkę, trochę włosów z prawej strony głowy, a trochę z lewej i upięłam z tyłu. Musiałam przyznać, że wyglądałam naprawdę ślicznie. Nim się obejrzałam usłyszałam klakson świadczący o przyjeździe Cher. Chwyciłam jeszcze tylko torebkę, nałożyłam buty i płaszcz, po czy wybiegłam z domu. Przywitałam się z przyjaciółką buziakiem w policzek i po wymienieniu się komplementami na temat naszego dzisiejszego wyglądu, rozpoczęłam żwawą, luźną rozmowę. Samo to, że zobaczyłam dziewczynę poprawiło mi humor. Było mi głupio, ponieważ przez ostatnie tygodnie zupełnie ją olewałam. Jednak Cher zapewniła mnie, że rozumie i się na mnie nie gniewa.

Jakiś czas później byłyśmy już pod klubem, w którym miałyśmy się dziś bawić.

-Dawno tu nie byłam – skomentowałam, na co moja przyjaciółka tylko się uśmiechnęła. Wyszłyśmy z samochodu i skierowałyśmy się do wejścia.

W klubie było dość dużo ludzi, przez co było trochę duszno, ale nam to nie przeszkadzało. Cher od razu ruszyła na parkiet wyrywać jakiś przystojniaków, jednak ja za cel obrałam sobie bar. Czułam, że zanim zacznę tańczyć muszę trochę wypić. Wdrapałam się na wysoki stołek i zamówiłam drinka, rozpoczynając przy tym luźną pogawędkę z barmanem. Był całkiem miły. Na oko trochę starszy ode mnie, wysoki blondyn z dużymi, niebieskimi oczami. Trochę przypominał Nialla. Jednak nikt nie miał tak pięknych tęczówek, jak mój chłopak. Po wypiciu paru drinków poczułam, że alkohol daje o sobie znać. Obróciłam się, szukając wzrokiem Cher, jednak przed oczami minął mi ktoś inny. Wyglądał identycznie jak Niall! Te same włosy, sylwetka. Mimo że widziałam go tylko tyłem tak strasznie przypominał mi chłopaka. To był nasz ulubiony klub. Zawsze tu przychodziliśmy, gdy chcieliśmy się zabawić. Stwierdziłam, że moje zwidy to zapewne działanie alkoholu. Dopiłam napój i ruszyłam na parkiet szukając mojej przyjaciółki. Trochę mi zajęło, zanim wypatrzyłam ją w tłumie, ale po chwili znów zniknęła. „Przynajmniej wiem, że ciągle tu jest” pomyślałam. Moją uwagę przyciągnęła grupka siedząca na kanapach przy ścianie, po mojej lewej stronie. A dokładniej blondyn ustawiony tyłem do mnie. Ten sam, którego widziałam chwilę temu. Teraz byłam już pewna, że to nie zwidy ani wina alkoholu. Powolnym krokiem, jak w transie, podeszłam do chłopaka i delikatnie puknęłam go w ramie, dając mu tym samym sygnał, żeby się obrócił.

-Niall? - spytałam napotykając te tęczówki w kolorze oceanu.

Witajcie ponownie :) Ponieważ dużo osób prosiło o imagin z Niallem, postanowiłam spełnić wasze prośby. Oto on :D Mam nadzieję, że wam się spodoba. Dużo osób pyta też o imaginy z Liamem. Moje stanowisko jest takie - jeśli chodzi o Li nie umiem go sobie wyobrazić z kimś innym, niż z Danielle, dlatego będzie mi bardzo trudno napisać z nim opowiadanie. Mam jakąś taką blokadę. Może poproście jedną z pozostałych współautorek tego bloga? Napewno któraś napisze wam wspaniałego imagina o Paynie :) Chciałam jeszcze podziękować wszystkim osobom, które komentują nie tylko moje prace, ale także Weroniki i Karoliny :) 

Kocham was <3

~M

#71 Zayn (część 3)

Część 1
Część 2

Obudziło mnie światło słoneczne wpadające do pomieszczenia. Niechętnie podniosłam powieki i rozejrzałam się po pokoju. Wczoraj przez załzawione oczy nie zdążyłam się przyjrzeć. Leżałam na średniej wielkości łóżku po prawej stronie pomieszczenia. Poza nim było tu tylko kilka mebli – niewielka szafa, stolik i dwa krzesła. Na środku stała moja nierozpakowana walizka. Zauważyłam, że byłam ubrana w codzienne ciuchy. No tak, wczoraj nie miałam już siły przebierać się w piżamę. Skuliłam się na pościeli. Na wspomnienie ostatnich zdarzeń łzy same cisnęły mi się do oczu. Nie mogłam uwierzyć, że coś takiego zrobił mi mój najlepszy przyjaciel! Ktoś, komu bezgranicznie ufałam i kogo podziwiałam. Poza tym szczerze mówiąc byłam nim zauroczona. Od dawna liczyłam na coś więcej niż przyjaźń, ale bałam się zrobić pierwszy krok. Teraz nie miałam nadzieji ani na miłość, ani na przyjaźń. Trudno było mi dać sobie z tym radę. Czułam się taka słaba i oszukana. Wiedziałam, że Zayn nie zrobił tego specjalnie. Przecież był pijany. Jednak to nie zmienia faktu, że próbował mnie zgwałcić. Wow. Pierwszy raz pomyślałam o tym tak bezpośrednio. To słowo nawet nie przeszłobymi przez usta. Nie byłam zła na Malika. Było mi po prostu przykro. Bałam się. Bałam się jego i naszej prawdopodobnie utraconej na stałe przyjaźni. To mnie najbardziej martwiło. Czułam, że bez niego nie przeżyję. Bez jego dotyku, zapachu, ciągłego śpiewania i przekomarzania się ze mną. Po prostu bez niego. „Muszę żyć dalej” pomyślałam. To co było już nie wróci. Westchnęłam i wstałam z łóżka. Po incydencie z Zaynem postanowiłam trochę odpocząć. Przemyśleć sobie to wszystko sama. Na spokojnie. Dlatego wyjechałam. Nie daleko, bo na przedmieścia Lodnynu, ale to zawsze coś. Przynajmniej to nie miałam prawie żadnych znajomych. Zamieszkałam w niewielkim hotelu blisko parku. Gdybym chciała się przejść był on idealnym miejscem. Co do hotelu – może nie był on zbytnio luksusowy, ale zupełnie mi wystarczał. Poza tym był stosunkowo tani, więc było mnie stać na mieszkanie tu przez kilka dni. Telefon wyłączyłam i nie miałam zamiaru kontaktować się z nikim w najbliższym czasie. Chciałam pobyć sama. Skierowałam się do łazienki znajdującej się w moim pokoju i zatrzymałam się przed lustrem. To, co w nim zobaczyłam, trochę mnie przeraziło. Byłam blada, rozczochrana, a cały makijaż mi się rozmazał tworząc kolorowe plamy na mojej twarzy. Wyglądałam jak bezdomna. Odkręciłam kran i oblałam twarz chłodną wodą. „Od razu lepiej” pomyślałam. Gdy byłam już czysta uczesałam się i ułożyłam włosy tak, żeby mi nie przeszkadzały. Przebrałam się w świeże ubrania. Nagle usłyszałam burczenie w brzuchu. No tak od wczoraj nic nie jadłam. Postanowiłam zejść do restauracji na parterze budynku i coś przekąsić. Zamknęłam drzwi pokoju i ruszyłam korytarzem.

Sala restauracyjna była dość niewielka, ale przytulna. Było tam zaledwie kilka stolików. Przy jednym siedziała starsza para prowadząca cichą rozmowę. Uśmiechnęłam się do sympatycznej kelnerki, która podała mi menu. Wybrałam małą pizzę. Głód coraz bardziej dawał o sobie znać podczas czekania na posiłek. Z nudów wyjrzałam przez okno i zaczęłam obserwować krajobraz. Płatki śniego powoli opadały na ziemię. Cały park znajdujący się za szybą był biały. Uwielbiałam taką pogodę. Jednak najwyraźniej byłam jedyna, bo nie mogłam się doszukać żadnej żywej duszy na zewnątrz. Obserwując zagubionego pieska przechadzającego się beztrosko chodnikiem zauważyłam, że ktoś wyszedł z restauracji, w której się znajdowałam. Były to dwie dziewczyny mniej więcej w moim wieku. Przechodząc koło okna, przez które im się przyglądałam, spojrzały na mnie podejżliwie, po czym przyśpieszając odeszły. Trochę mnie to zdziwiło. Wyciągnęłam z torebki małe, podręczne lusterko i przyjrzałam się swojemu odbiciu. Myślałam, że może jestem gdzieś brudna, może nie domyłam makijażu, ale nic z tych rzeczy. Przeglądanie się przerwała mi kelnerka z moim jedzeniem. Podziękowałam jej i zabrałam się do spożywania posiłku. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo potrzebowałam coś zjeść. Nie minęło 10 minut a mój talerz był pusty.

Po posiłku postanowiłam się przejść. Stwierdziłam, że świeże powietrze dobrze mi zrobi. Przechadzałam się alejkami parku rozmyślając o wszystkim i o niczym. Trochę oderwałam się od tematu Zayna, ale kiedy usiadłam na jednej z ławek wszystko powróciło. Przypomniało mi się jak jeszcze tydzień temu biegaliśmy po śniegu, lepiliśmy bałwana i rzucaliśmy się śnieżkami. Zachowywaliśmy się trochę jak małe dzieci, ale to tylko dodawało tym chwilom uroku. Kochałam to, że przy Zaynie mogłam być naprawdę sobą, a on mnie akceptował taką, jaką jestem. Nie musiałam nic udawać. Zresztą on także. Choćby zachowywał się jak ostatni idiota ja zawsze byłabym przy nim. Może to dlatego tak trudno było mi zostawić to za sobą i żyć dalej? Chciałam o nim zapomnieć. Naprawdę chciałam i próbowałam. Czuła, że tak będzie dla mnie lepiej. Po tym wszystkim nie byłabym w stanie spojrzeć mu w oczy. Bałabym się. Nie wiem dokładnie czego, ale bałabym się. Jednak nie umiałam. Pojedyncza łza spłynęła po moim policzku, ale szybko ją otarłam. Nie będę znowu płakać. To nie ma sensu. Moją uwagę przykuł niewyraźny kształt chowający się za drzewem. Podniosłam się i powoli ruszyłam w jego stronę. Ktoś bawił się w chowanego? Nie wyglądało na to, żeby było to dziecko. Po chwili zauważyłam młodą dziewczynę. Wybiegła za drzewa i pobiegła w stronę wyjścia z parku. Rozejrzałam się. Wyglądało na to, że tylko ja tu jestem. Uciekała przede mną? Ale dlaczego? Może przez ostatnie wydarzenia mam paranoję? Potrząsnęłam głową i ruszyłam w kierunku hotelu. Rękę powoli mi zamarzały i chętnie napiłabym się czegoś ciepłego.

Chwilę później leżałam na łóżku w moim pokoju hotelowym z kubkiem gorącej herbaty w ręku i zastanawiałam się, co robić. Postanowiłam, że z nudów obejrzę jakiś film. Wyciągnęłam z torby laptopa i podłączyłam ładowarkę do kontaktu. Ponieważ nie pomyślałam o wzięciu z domu jakiś ciekawych płyt musiałam włączyć coś z internetu. Pierwszą stroną jaka pojawiła się na ekranie był twitter. Najprawdopodobniej ostatnim razem zapomniałam się wylogować. Zauważyłam tweety kilku osób na mój temat. Zdziwiona i zaciekawiona kliknęłam na jeden z nich. Moim oczom ukazało się zdjęcie, na którym byłam ja dziś w restauracji. Zakrztusiłam się herbatą i prawie oparzyłam. Weszłam na profil osoby, która opublikowała moje zdjęcie i zauważyłam, że jest ich więcej. Było kilka zdjęć z mojego obiadu, a także ze spaceru w parku. Nie mogłam uwierzyć w to, co widziałam. Wszystko składało się do kupy. Te dziewczyny, które tak dziwnie mi się przyglądały, osoba w parku uciekająca przede mną...tylko po co? To pytanie wciąż chodziło mi po głowie. Nie było tajemnicą, że przyjaźnię się z chłopcami z 1D, ale to nigdy nie był powód zaczepiania mnie na ulicy lub fotografowania! Więc dlaczego teraz? Było nawet podane miejsce mojego pobytu. Zauważyłam, że wszystkie informacje na mój temat były odpowiedzią na tweeta jakiejś osoby. Kliknęłam na link i przekonałam się, że tajemniczą osobą był nie kto inny jak Zayn.

„Nie mam kontaktu z [T.I], a muszę jej coś wyjaśnić. Jeśli ją gdzieś zobaczycie to proszę, napiszcie do mnie. To bardzo ważne.”

Nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Kazał mnie śledzić? Po to wyjechałam, żeby odpocząć od niego i od tego wszystkiego, więc czemu on chce mnie znaleźć? I musi coś wyjaśnić. Niby co? Że próbował mnie zgwałcić. Zatrzasnęłam laptopa i schowałam twarz w dłoniach. Byłam już tym zmęczona. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Myśląc, że to pokojówka lub ktoś inny z obsługi hotelowej wstałam i otworzyłam. To co zobaczyłam zupełnie mnie zaskoczyło. Po drugiej stronie stał Zayn. Nie był taki wesoły i radosny jak zazwyczaj, wręcz przeciwnie. W jego oczach widziałam smutek, ból, ale także iskierkę nadzei. Przynajmniej tak mi się wydawało. Nie wiedziałam co mam powiedzieć ani jak się zachować.

-Jak dobrze, że w końcu cię znalazłem! Masz pojęcie, jak się martwiłem?! Przeszukałem każde miejsce, w którym mogłaś być, a w tym hotelu już chyba każdy pokój. Jak dobrze, że nic ci nie jest – chciał mnie przytulić, ale się odsunęłam. Nie potrafiłam. Zauważyłam, że moim zachowaniem go zraniłam. Oczy mu się zaszkliły, ale powstrzymał łzy. Szkoda, że ja tak nie potrafiłam.

-[T.I] tak strasznie cię przepraszam. Danielle powiedziała mi, co zrobiłem. Nie mogę uwierzyć, że mogłem cię tak strasznie skrzywdzić! Gdybym tylko mógł cofnąć czas...ale nie mogę. Nie wiem czy będę w stanie ci to wynagrodzić, ale proszę powiedz mi jak, a zrobię wszystko. Wszystko, słyszysz? Co tylko będziesz chciała. Tylko błagam wybacz mi. Nie wiem co mnie opętało. Mógłbym się tłumaczyć tym, że byłem pijany, ale to i tak nic nie zmiania. Dopiero jak uciekłaś zdałem sobie sprawę, że cię kocham. Nie tak, jak przyjaciółkę, ale jak kogoś więcej. Walczyłem z tym uczuciem, ale już dłużej nie potrafię. Wiem, że to banalne. Nie umiem nawet poskładać myśli jeśli wiem, jak bardzo cię skrzywdziłem. Przepraszam cię. Tak strasznie cię przepraszam.

Zamurowało mnie. Chyba jeszcze nigdy nie czułam się tak rozdarta. Z jednej strony, gdy tylko na niego patrzyłam przypominały mi się chwile z wczoraj, a to nie było coś, co chciałabym pamiętać. Jednak z drugiej strony od dawna byłam w nim zakochana i miałam ochotę skakać z radości, że Zayn czuje to samo. Ale czy mogłabym mu zaufać? A co jeśli znowu się upije i spróbuje tego samego, ale tym razem skutecznie? Męczyłoby mnie to do końca życia. Możliwe, że nie umiałabym już nikomu zaufać. A tego nie chciałam.

-Powiedz coś. Nakrzycz na mnie, uderz, cokolwiek tylko coś powiedz – jednak ja wciąż milczałam.

Nie potrafiłam ułożyć w głowie jednego, skaładnego zdania. Za dużo wrażeń. Myślałam, ze zemdleję. Nie upadłam tylko dlatego, że wciąż przytrzymywałam się drzwi. Okropne uczucie. Nie miałam pojęcia co zrobić. Przecież musiałam mu coś odpowiedzieć! Przyjaźniliśmy się już tyle czasu. Mimo wszystko nie chciałam go zranić. Spojrzałam na niego i zatopiłam się w tych brązowych tęczówkach. Kochałam iskierki radości, które zawsze się w nich pojawiały, gdy tylko mnie zobaczył. Przeniosłam wzrok na jego usta. Nie wiem dlaczego, ale to zrobiłam. Zawsze chciałam sprawdzić, jak smakują. Chłopak przegryzł dolną wargę. Robił to zawsze, gdy był zdenerwowany. Nie mogłam trzymać go w niepewności w nieskończoność. Czekał na mój ruch. Wiedziałam, czego oczekiwał i czego się obawiał. Tak samo jak ja pragnął miłości oraz bał się odrzucenia.

-Pocałuj mnie – wyszeptałam ledwo dosłyszalnie, jednak Zayn wyłapał moje słowa.

Spojrzał mi w oczy zdezorientowany, zaskoczony, ale także...szczęśliwy? Chyba tak.

-Słucham?

-Pocałuj mnie – powtórzyłam głośniej.

Chłopak uśmiechnął się po raz pierwszy od kiedy mnie odwiedził. Powoli zbliżył do siebie nasze twarze. Chwycił mój policzek jedną ręką, a drugą objął mnie w talii. Mój oddech przyśpieszył. Rękoma objęłam Zayna za szyję. Chłopak oparł swoje czoło o moje i spojrzał mi głęboko w oczy.

-Kocham cię – wyszeptał, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

-Ja ciebie też – po tych słowach chłopak złączył nasze usta w najcudowniejszym pocałunku, jaki było mi dane przeżyć.

 

Hej :) Powracam do was z 3 częścią imaginu o Zaynie. Wyszedł mi jakiś taki...niezbyt dobry ;) Mam nadzieję, że chociaż troszkę wam się podoba ;) Dedykuję go wszystkim osobom, które komentują moje prace. To dużo dla mnie znaczy i bardzo wam dziękuję :3 Skoro ta historia dobiegła końca, może macie jakieś pomysły na kolejne imaginy? Albo chcecie z którymś konkretnym chłopcem? Piszcie a ja postaram się spełnić wasze prośby :) Wesołych Walentynek!
Kocham was <3

~M

#70 Harry (część 2)

Poprzednia część:
http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/68-harry-czesc-1.html

Gdy tylko wróciłam do domu, bez słowa ruszyłam do siebie. Rzuciłam się na łóżko, siarczyście klnąc w poduszkę. Może i histeryzowałam, ale na prawdę nie chciałam z nim pracować. Tym bardziej, że kiedyś i ja należałam do tej chorej grupki 'wybranych'. Tak, należałam do elity. Dlaczego już nie jestem z nimi? Bo zerwałam z Harry'm. Jakieś półtorej roku temu byliśmy parą. Tak poważnie mówiąc, to nawet nie był związek. Zwykła przyjaźń, która pozwalała na trzymanie się za ręce, pocałunki.. a czasami na coś więcej. Szczeniackie zauroczenie, czułe lecz nic nie warte słówka. Dlaczego się rozstaliśmy? Dlatego, że ja dorosłam do prawdziwego związku. Po pewnym czasie miałam dość. Czułam, że nie będę w stanie dłużej udawać miłości. Powiedziałam, że możemy zostać przyjaciółmi, w sumie nimi byliśmy, tylko on tego nie dostrzegał. Zabawne, ale nie zgodził się. Powiedział, że albo jesteśmy parą, albo w ogóle nie ma NAS. Jak widać, wybrałam to drugie. I dobrze na tym wyszłam. Elita to idiotyczna grupa, kłębek chorych relacji, które kręcą się wokół pieniędzy, seksu, imprez, alkoholu. Nie powiem, nadal mi to pasuje, ale oprócz tego jest coś jeszcze. Są uczucia, miłość, przyjaźń, której oni nigdy nie doświadczyli.. i jak tak dalej pójdzie, to nigdy nie doświadczą.

Nie miałam już dziś na nic siły. Tak zwana 'samojebka emocjonalna'. Sama nie wiem czy to mnie przytłaczało, czy raczej wkurzało. Może po prostu trochę mi go brakuje i dlatego tak reaguję. Przecież przyjaźni nie da się tak wykasować z pamięci. Może dlatego go nienawidzę, szydzę z jego dziecinnego zachowania. Boję się. Po prostu boję się do niego zbliżyć. Nie chce by to wszystko powróciło. Wiem doskonale jaki on jest. Będzie mną manipulował. Będzie chciał mnie omotać i przekabacić na swoją stronę. Albo z nim, albo przeciwko niemu. Harry nie akceptuje innej alternatywy. Mimo to, każdy chciałby być w elicie. Imprezować z nimi, bawić się i królować w szkole. Prawie każda dziewczyna chciałaby z nim być. Cóż się dziwić. Jest przystojny, bogaty, wygadany, utalentowany. Ma wszystko czego dzisiejsze nastolatki potrzebują.

Leniwie wstałam z łóżka i zalogowałam się na tt. Nic specjalnego się nie działo. Jedynie jedna wiadomość od niego.

'Zapowiada się wspólna praca. Wpadnę po ciebie o 19. Pojedziemy do mnie i ustalimy wszelkie szczegóły xx'

Wzięłam głęboki oddech. Miałam ochotę się wydrzeć. Uderzyć coś lub kogoś. Sama nie wiem dlaczego tak reagowałam. Powinnam była go olać, dać sobie spokój. Jednak jakaś niewytłumaczalna siła sprawiała, że w tej nienawiści czułam coś jeszcze. Tylko, że na razie nie wiem co.

'Wolałabym się spotkać na neutralnym gruncie..'

'Moje mieszkanie to jak najbardziej neutralny grunt. Kiedyś bywałaś tutaj bardzo często. Nie przyjmuję odmowy, do zobaczenia xx'

Opanowałam swoje emocje, nie dając się po raz kolejny wyprowadzić z równowagi. Co ma być to będzie..

Godzina 19 zbliżała się nieubłagalnie. Wydrukowałam temat naszego projektu i podstawowe zagadnienia. Zapakowałam wszystko w kolorową teczkę. Usłyszałam dzwonek do drzwi. Poprawiłam włosy i zeszłam na dół. Przed mieszkaniem stał on. Z zawadiackim uśmiechem na ustach rozglądał się dookoła. Niepewnie otworzyłam drzwi. Wpił we mnie swój przenikliwy wzrok, rejestrując dokładnie każdą cząstkę mojego ciała.

-Może jednak zostaniemy u mnie?- spojrzałam w dół. Unikałam jego spojrzenia, nie chciałam po raz kolejny się nabrać na jego sztuczki.

-Nie, doskonale wiesz jak nie lubię, gdy coś nie idzie zgodnie z moim planem- zaśmiał się i wyciągnął rękę w moją stronę. Zatrzasnęłam drzwi i mierząc wzrokiem jego osobę, wyminęłam go sprawnie, udając się w stronę srebrnego samochodu- {T.I.}, możesz powiedzieć o co ci chodzi?

-Mnie? O nic, po prostu chcę mieć to za sobą. Jedziemy?- wydusiłam z siebie. Kiwnął głową i nonszalancko otworzył mi drzwi samochodu.

Całą drogę żadne z nas nie odezwało się słowem. Niezręczną ciszę zagłuszał jedynie szmer silnika.  Zatrzymaliśmy sie pod jego mieszkaniem. Jak zwykle zadbany, idealny dom, wyróżniał się spośród okolicznych posesji. Weszliśmy do środka, obdarzając się jedynie gromiącymi spojrzeniami.

-Napijesz się czegoś?- zapytał, ja jedynie kiwnęłam przecząco głową. Chwycił w dłonie butelkę wina i dwa kieliszki.

-To ma być projekt szkolny, a nie spotkanie towarzyskie- wysyczałam przez zęby. Ruszyłam do jego pokoju, nie oczekując na żadne zaproszenie. Otworzyłam dębowe drzwi. Nic się nie zmieniło. Ten sam beżowy odcień ścian i ciemnoczekoladowe meble. Podeszłam do komody, przyglądając się kolorowym fotografiom. Między różnorakimi ujęciami, dojrzałam nasze wspólne zdjęcie. Chwyciłam je w dłonie, mimowolnie uśmiechając się. Wszedł do pokoju i stanął tuż za mną. Jego obecność zdradził słodki zapach perfum.

-Po co trzymasz to zdjęcie?- zaśmiałam się nerwowo, gładząc gładką powierzchnię szybki.

-Wiele razy chciałem go wyrzucić, jednak sentyment jaki do ciebie mam, nie pozwala mi na to- opuszkami palców zagarnął włosy opadające na moje ramiona. Złożył na mojej szyi krótki pocałunek, po czym oparł się o mnie głową.

-Co ty robisz? Chyba nie po to tutaj jestem- odsunęłam się, zachowując między nami bezpieczny dystans.

-Przyznaj, nadal chciałabyś ze mną być- odkorkował butelkę i nalał do kieliszków krwistej cieczy. Nie odpowiedziałam. A powinnam była zaprzeczyć. Jednak było coś, co mi na to nie pozwoliło.

-Lepiej, weźmy się do pracy. Chcę mieć to już za sobą- chwyciłam w dłonie teczkę- Najlepiej będzie, jeśli nadal nasze kontakty będziemy ograniczać do minimum. Podzielimy się tematami, każdy zrobi je sam i w ostatnim dniu spotkamy sie i złożymy je w całość- mówiłam jednym tchem wpatrując się w ciemną posadzkę.

-Nie zgadzam się. To jest nasz wspólny projekt, więc zrobimy go razem- zmarszczył ciemne brwi. Przystawił do ust kieliszek i upił łyk wina.

-A co ty masz do zgadzania się czy nie. Po prostu nie chcę się z tobą spotykać, nie chcę cię widywać, dopiero co udało mi się wykreślić ciebie z życia, a tu nagle się w nim pojawiasz i mam sobie z tym radzić? Wybacz ale nie!- wykrzyczałam z trudem hamując łzy. Byłam zła. Na niego i na samą siebie. Dlaczego zawsze muszę tak gwałtownie i nieprzemyślnie reagować.

-Wiedziałem- zaczerpnął powietrza- Nadal ci na mnie zależy- zbliżył się kilka kroków. Dzieliła nas niebezpiecznie krótka odległość.

-Harry, proszę..- ściszyłam głos. Beznamiętnie wpatrywałam się w podłogę, próbując poukładać sobie w głowie wszystko to, co teraz czuję. Jednak to nie było takie łatwe. Natłok emocji, tych dziwnych uczuć nie pozwolił mi realnie myśleć i zachowywać się w odpowiedni sposób.

-Ja też nie chcę do tego wracać- tuż nad uchem, usłyszałam ten przenikliwy głos. Poczułam jego ciepły oddech, drażniący moją skórę- Może po prostu zapomnijmy, zacznijmy od nowa- opuszkami palców dotknął mojego ramienia. Niepewnie skinęłam głową. Nawinie i łatwowiernie zgodziłam się na to, chociaż wiedziałam jakie mogą być konsekwencje. 

Siemson! 

Dziś druga część Hazzy. Taki mały prezencik z okazji Walentynek, bo miałam dodać później ♥

Nawet nie zauważyłam, kiedy minął 69 imagin! A my jako Directioners, fanki tych pięciu zboczeńców, powinnyśmy to uczcić :) Jestem dumna, że za nami już 70 opowiadanie. To duże osiągnięcie, którego nie dokonałybyśmy bez Was- wspaniałych czytelników! 

Chciałam Wam podziękować za wszystkie miłe słowa i opinie. I proszę o jeszcze! KOMENTUJCIE, KOMENTUJCIE! Dla Was to zaledwie chwila, a dla nas ogromna motywacja do dalszego pisania :)

Korzystając z okazji, że dziś są Walentynki, życzę Wam ogromu miłości i osoby, której ta miłość moglibyście wyznać! Kocham Was ♥ 

~K

#69 Louis (część 5)

Części poprzedzające:

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/60-louis-czesc-1.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/62-louis-czesc-2.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/64-louis-czesc-3.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2013/02/65-louis-czesc-4.html

Otworzyłam drzwi prowadzące do zatłoczonej klasy, w której każdy uczeń zajmował już swoje miejsce. Pani Davis siedziała za biurkiem, zwracając uwagę jednemu z chłopców, siedzących na tyłach pomieszczenia. Kilkadziesiąt par oczu skierowało się w moją stronę, gdy spóźniona wpadłam do gabinetu matematycznego, mamrocząc pod nosem ciche „Przepraszam”. Nauczycielka zgromiła mnie pełnym wyrzutów spojrzeniem, ale ostatecznie pozwoliła mi zająć swoje stałe miejsce obok Louisa. Chłopak nie zaszczycił mnie ani jednym spojrzeniem, gdy zdyszana odsunęłam stojące przy naszej ławce krzesło i opadłam na nie, zdejmując z ramienia plecak.

Od tamtego popołudnia nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem i panująca pomiędzy nami od tygodnia cisza zaczynała mi ciążyć. Nie byłam jakoś specjalnie zaskoczona takim obrotem sprawy. Było mi zwyczajnie głupio po tym, co między nami zaszło. Gdybym nie przerwała tego w tamtym momencie, najprawdopodobniej skończyłoby się to seksem na biurku naszej nauczycielki. Czułam zażenowanie, siedząc teraz przy nim, bo w głowie wciąż miałam wizję naszej dwójki i tego, co się wtedy działo. Zerknęłam na niego kątem oka, wyciągając z torby długopis i zeszyt, ale on wciąż wyniośle mnie ignorował. Nie byłam pewna, jak długo uda mi się wytrzymać. Nie musiałam o nic go pytać, żeby wiedzieć, że jest na mnie zły. W pewnym sensie na pewno go zawiodłam, ale to nie była moja wina.

Nie wiem, czego się spodziewałam. Że nadal będzie się starał? Że go to wszystko nie zniechęci? Widać byłam naiwna, bo on nie miał zamiaru ciągnąć tego dalej.

Pani Davis miała dziś wyjątkowo kiepski humor. Nieustannie upominała najbardziej rozkojarzonych uczniów i denerwowała się, widząc nasze nikłe zaangażowanie. W sumie trochę jej współczułam, no bo ile można tłumaczyć dwudziestu rozproszonym uczniom coś, co powinni widzieć już dwa lata temu? Po raz kolejny spojrzałam na Tomlinsona, modląc się, by tym razem mnie nie olał. Chłopak rzucił mi krótkie spojrzenie i po chwili zawahania pochylił się w moją stronę, odgarniając za ucho kosmyk moich włosów.

- Przestań się we mnie wpatrywać i skoncentruj się na lekcji, kotku – powiedział cicho z ustami tuż przy moim uchu.

Odetchnęłam z ulgą, słysząc jego lekko rozbawiony głos. Naprawdę nie chciałam go stracić i to było chyba największym z możliwych szaleństw. Nie powinnam była tak bardzo się do niego przywiązywać, nie powinnam była pozwalać mu na wtargnięcie do mojego serca. Teraz mogło być już tylko gorzej. Powoli zaczynałam odczuwać skutki uboczne mojego uzależnienia.

- Jestem skupiona – odparłam przyciszonym głosem, ignorując przyspieszone bicie mojego serca.

- Mhm, widzę… - wywrócił oczami.

- Panie Tomlinson, pana zaangażowanie na lekcji jest wręcz nieprawdopodobne. Może poda nam pan rozwiązanie zadania, które już dawno powinieneś mieć w zeszycie? – poirytowany ton nauczycielki zakończą naszą krótką wymianę zdań.

Była naprawdę zła. Sam fakt, że pod koniec zrezygnowała z „pana Tomlinsona” na rzecz zwykłego „ty” był niepokojący. Spojrzałam na nią z przerażeniem, mimo wszystko gotowa stanąć w obronie Louisa, ale on wcale nie potrzebował mojej pomocy.

- Myślę, że pani zrobi to lepiej – uśmiechnął się do niej słodko.

Kobieta westchnęła z rezygnacją, ale dała mu spokój. Kolejny dowód na to, że potrafił owinąć sobie wszystkich wokół palca. Gdyby chodziło o kogoś innego, prawdopodobnie taka sytuacja skończyłaby się w najlepszym wypadku jedynką, w najgorszym – wizytą u dyrektora. Chłopak rozłożył się wygodnie na krześle, bez specjalnego zainteresowania notując w zeszycie wszystko to, co pani Davis zapisywała na tablicy.

- Wpędzasz mnie do grobu – zauważył cicho, nie patrząc na mnie. – Nie lubię zmieniać swoich przyzwyczajeń, mówiłem ci już. I nie pozwalam ci uprzykrzać mi życia, dekoncentrując mnie na lekcji.

- Nie robię tego – odparłam z oburzeniem, narażając się na upomnienie nauczycielki.

Kobieta posłała mi ostrzegawcze spojrzenie, więc udałam niesamowicie zajętą zapisywaniem czegoś na kartce.

- Więc przestań rozbierać mnie wzorkiem, a ja nie będę musiał ratować twojego seksownego tyłka.

Zaniemówiłam, wpatrując się w niego z otwartymi ustami.

Nie zważając na moje zaskoczenie, kontynuował robienie starannych notatek, posyłając od czasu do czasu uroczy uśmiech nauczycielce. Lizus.

Przeanalizowałam słowa, które wypłynęły z jego ust i na moment się zamyśliłam. To, co powiedział, dawało mi jasno do zrozumienia, że w jakiś swój chory, pokrętny i zupełnie niezrozumiały dla normalnych ludzi sposób się o mnie troszczył. Ten fakt porządnie mnie zdezorientował. W końcu to Louis Tomlinson – chłopak, który nie dba o uczucia innych, który bez najmniejszych skrupułów zdradza swoją dziewczynę i obściskuje się z innymi, będąc w związku. Przypomniało mi się zdanie, które wypowiedział wtedy. „Nie zrobiłbym ci krzywdy”. Zapewne nie powinnam mu wierzyć, może lepiej zrobiłabym, omijając go szerokim łukiem. Ale z jakiegoś nieznanego mi powodu, nie byłam w stanie tego zrobić.

Reszta lekcji minęła nam raczej spokojnie, Louis nie odezwał się do mnie ponownie. Sam fakt, że w ogóle cokolwiek do mnie powiedział był satysfakcjonujący. Nie wiem nawet, kiedy tak bardzo się do siebie zbliżyliśmy, ale teraz, gdy znowu był blisko, czułam się… dobrze. To prawdopodobnie największy błąd w moim życiu, ale tak. Przywiązałam się do niego.

Do końca dnia nie odezwałam się do niego. Przełom nastąpił dopiero podczas przerwy przed moją ostatnią lekcją. Stałam wówczas na korytarzu w towarzystwie dwóch dziewczyn, których imion nie potrafię sobie jakoś przypomnieć. Poznałam je dzień wcześniej i znalazłam wspólny język. Były całkiem miłe i sympatyczne, czułam, że mogłabym się z nimi zaprzyjaźnić.

Louis miał lekcję w klasie obok. Spędzał kilkunastominutową przerwę ze swoimi kumplami, może przyjaciółmi… sama nie wiem. Wiedziałam o nich tylko tyle, że grali z Lou w jednej drużynie i jak widać ich relacje były dość osobiste. Rozmawiał z nimi z ożywieniem na jakiś temat, zawzięcie gestykulując i co chwilę wybuchając głośnym śmiechem. Przywołam tu też fakt, że uśmiechał się kokieteryjnie do przechodzących nieopodal maturzystek, na co one odpowiadały mu cichym chichotem. I nie, wcale nie byłam zazdrosna.

Przyglądałam mu się z rosnącym zainteresowaniem, choć może nie powinnam była. Przestałam już udawać, że interesuje mnie to, o czym mówią moje nowe koleżanki i choć próbowałam oderwać od niego wzrok i choć na moment skupić się na czymś innym – nie potrafiłam.

Chłopak zerkał na mnie co chwilę z nieodgadnionym wyrazem twarzy, ale ani razu nie spojrzał na mnie tak, jak robił to wcześniej. Jeszcze tydzień temu odwracał się do mnie twarzą, posyłając mi pełen rozbawienia uśmiech i mrugał zaczepnie. A teraz? Po prostu ignorował moje dziwne zachowanie, które usilnie próbowałam w sobie zwalczyć. Już wystarczająco dużo razy się przed nim zbłaźniłam.

Po kilku minutach chłopak mruknął coś do swoich znajomych i odszedł od nich, widocznie kierując się w moją stronę. Natychmiast odwróciłam od niego wzrok, usilnie uspakajając przyspieszony oddech i nierówne bicie mojego serca. Chłopak przeszedł spokojnie przez korytarz, przeszywając mnie swoimi błyszczącymi oczami. Gdy pokonał dzielącą nas odległość, złapał mnie w łokciu i bez słowa odciągnął od zdezorientowanych dziewczyn.

- Naprawdę jesteś tak mało dyskretna czy po prostu próbujesz zwrócić na siebie moją uwagę? – zapytał bez wstępów, mierząc mnie uważnym spojrzeniem swoich błękitnych oczu.

- O co ci chodzi?

Wiedziałam w czym rzecz, ale nie miałam zamiaru przyznawać się przed nim, że nie mogłam przestać na niego patrzeć. W końcu do ja od samego początku traktowałam go z dystansem, powtarzałam, że nic dla mnie nie znaczy i nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Ten chłopak zdecydowanie nie był dobrym obiektem do ulokowania uczuć.

- Gapiłaś się na mnie przez dobrych kilku minut – odparł, a ton jego głosu był dziwnie opanowany. -  Zacząłem się powoli zastanawiać, czy ty w ogóle mrugasz.

Oblałam się rumieńcem, odwracając wzrok od jego pięknych oczu. Biła z nich pewność siebie, zresztą jak zwykle, gdy ze mną rozmawiał.

- To oznacza, że ty też się na mnie patrzyłeś – zauważyłam cicho, by nie wzbudzać zainteresowania wśród pozostałych uczniów.

Sam fakt, że rozmawiamy, był ekscytujący dla większości osób na korytarzu. Nie chciałam, aby interesowali się nami bardziej niż powinni.

- Nie, kotku. To oznacza, że najzwyczajniej w świecie na mnie lecisz, a się do tego nie przyznajesz. Poza tym nie potrafisz być subtelna, jeśli chodzi o te sprawy. A podobno to ja przesadzam – dodał zrzędliwie.

Chciałam wtedy zaprzeczyć, ale jaki byłby w tym sens? On i tak wiedział wszystko lepiej i moje „nie’ byłoby tylko potwierdzeniem jego odkrywczej teorii. Westchnęłam, ignorując fakt ciepłej dłoni, którą położył na moich plecach.

- Jak wytłumaczysz fakt, że ty też na mnie patrzyłeś? – spytałam ponownie.

Chłopak spuścił głowę, kręcąc nią z rozbawieniem. Nie widziałam w tym nic zabawnego.

Louis zmniejszył dzielący nas dystans, a z moich ust wyrwało się ciche westchnienie. Poczułam falę gorąca, zalewającą moje ciało, bo ani trochę nie spodziewałam się tak nagłej bliskości. Uśmiechnął się z samozadowoleniem i oparł swoje czoło o moje własne. Moje oczy przebiegały po całej jego twarzy, przez dłuższy czas zatrzymując się na ustach. O dziwo pamiętałam jeszcze ich słodki smak.

- Nie irytuj mnie, skarbie – zamruczał.

Moją twarz owiał jego chłodny oddech, a myśli powoli zaczynały się plątać pod wpływem intensywnego zapachu jego ciała.

To miała być jego odpowiedź?

- Nie da się z tobą normalnie pogadać?! – warknęłam, choć zdecydowanie nie miałam zamiaru się z nim kłócić.

- Nie, póki oszukujesz nas oboje – odparł, odsuwając się ode mnie.

Przymknęłam oczy i przyznam szczerze, że byłam nieco zawiedziona faktem, że zwiększył dzielącą nas odległość. Przyzwyczaiłam się do tego, że zdobywał się na podobne gesty przy byle okazji. Teraz zachowywał się inaczej. Był bardziej… ostrożny?

- To ty ignorowałeś mnie przez ostatni tydzień – zauważyłam, wpatrując się wyczekująco w jego niebieskie tęczówki.

- Dla twojego dobra! – odparł z mocą, zaciskając palce na moich ramionach. - Nie widzisz tego?

Zamrugałam dwukrotnie kompletnie zbita z tropu, otwierając bezwiednie usta. Wpatrywałam się w jego przystojną twarz, powoli analizując to, co powiedział. Dla mojego dobra? Nie rozumiałam jego toku myślenia i nie miałam pojęcia, o co mu chodzi. Tak nie zachowuje się ten pewny siebie dupek, którego poznałam kilka tygodni temu.

- Ale widocznie ty jesteś typem jakiejś masochistki, bo garniesz się do mnie wręcz niesamowicie – dodał, puszczając mnie i robiąc krok w tył.

- Nie powinnam?

Na jego twarzy pojawił się łobuzerski uśmiech, a on sam spuścił głowę, kręcąc nią z rozbawieniem.

- Zdecydowanie nie. Sądziłem, że jesteś bardziej spostrzegawcza. Ja nie jestem typem grzecznego chłopca i nigdy się nim nie stanę.

Posłał mi jeszcze jeden, ostatni uśmiech i odwrócił się na pięcie, przemierzając zatłoczony korytarz. Stałam tak po prostu, obserwując jak jego sylwetka powoli znika w tłumie innych uczniów, a moje dłonie mimowolnie zacisnęły się w pięści.

- Louis – zawołałam, nie mając pojęcia, dlaczego.

Chłopak zatrzymał się w pół kroku i odwrócił, posyłając mi pytające spojrzenie. Oblałam się rumieńcem, zdając sobie nagle sprawę, że wcale nie chcę o nic zapytać. Po prostu potrzebuję jego obecności.

- Tak, kotku? – spytał tak dobrze mi znanym, rozbawionym tonem.

Pokręciłam głową, udając, że wszystko jest okej.

Cześć Misiaczki!

Przede wszystkim chciałam wam z całego serca podziękować za każdy komentarz do mojego poprzedniego imagina! Ponad 130! Poważnie? Dziękuję <3

Po drugie, dałam sobie 2/3 dni na wrzucenie tutaj imagina. Proszę o odrobinę cierpliwości i wyrozumiałości. Wiem, że najchętniej przeczytalibyście wszystkie części jednego dnia, ale napisanie każdej z nich zajmuje mi kilka godzin :) Mam teraz bardzo dużo nauki przed egzaminami, za trzy dni mam wojewódzki konkurs z polskiego... sami rozumiecie, nie wyrabiam, choć staram sie jak mogę :)

Sprawy organizacyjne: zakładka "Informowani" - możecie zajrzeć :)

Poza tym, pamiętajcie, że na blogu jest nas trójka. Nie prowadzę imagina o Zaynie, więc nie mam pojęcia, kiedy Maja doda kolejne części :) Proszę, zwracajcie uwagę na podpisy i pytajcie odpowiednich osób :D

Kolejna część Lou pojawi się niebawem, może w piątek, może w sobotę wieczorem - zależy to od was i od mojego czasu. Ta część wyszła, jak wyszła, ale chyba mogło być gorzej. Jak myślicie? :) I czego spodziewacie się w kolejnych częściach?

Liczę na wasze opinie!

Kocham

~W

#68 Harry (część 1)

'Kolejny stracony dzień'- pomyślałam przewracając stronę w podręczniku. Z nadzieją spojrzałam na zegar wyczekując dzwonka. Ostatnie minuty w szkole dłużą się niemiłosiernie. Posłałam nauczycielce gardzące spojrzenie, na co zareagowała swoim nieszczerym uśmiechem, który doprowadzał mnie jak i resztę klasy do furii. Z całej siły zamknęłam gruby podręcznik, zwracając na siebie uwagę wszystkich uczniów.

-Panno {T.I}, jeśli ci przeszkadzam, możesz wyjść- kobieta z zadowoleniem założyła ręce.

-Chętnie, ale nie chciałabym przypłacić ani kolejną nieobecnością, ani wizytą na dywaniku u dyrektora, a jak wiadomo gdy pani nie potrafi poradzić sobie z uczniem, stosuje tylko tą metodę.

W klasie rozległ się głuchy rechot uczniów. Nauczycielka nabrała powietrza w usta i majestatycznie odwróciła sie na pięcie. Podeszła do tablicy i rozrysowała nikomu nie zrozumiały schemat.

-Pomijając problemy wychowawcze jakie stwarza wasza koleżanka, mam dla was pracę domową z wiedzy o kulturze. Dotyczy ona wszystkich klas trzecich- na jej słowa w klasie rozległo się przeraźliwe buczenie i protesty uczniów- Każdy z was zostanie przyporządkowany jednej osobie z innej klasy, dostaniecie materiały i przygotujecie projekt czterodniowej wycieczki- zaśmiała się sztucznie, udając że moje zagrania ją zupełnie nie obchodzą. Przespacerowała się wzdłuż klasy. Nawet nie próbowała uciszyć gwaru jaki w tej chwili zapanował. Powtórzyła jeszcze kilka razy zasady i plan pracy po czym usiadła za biurkiem, skrupulatnie notując coś w swoim kajecie.

Podparłam głowę i przeklęłam w duchu na myśl o kolejnych tygodniach straconych na przygotowywaniu czegoś co w przyszłości będzie mi równie potrzebne jak logarytmy czy inne bezsensowne bzdury. Zadzwonił dzwonek. Uczniowski wybawiciel. Spakowałam swoje rzeczy i ruszyłam do tablicy odnaleźć tego nieszczęśnika z którym musze pracować. Modliłam się w duchu, by nie był to nikt ze szkolnej elity, domniemanej grupki osób, które uważają się za lepsze, a fakt jest taki, że są głupsze i nie zauważają swojej tępoty.

Wyminęłam kilka osób i już po chwili znalazłam się pod tablicą. Nerwowo szukałam na liście swojego nazwiska. Nareszcie znalazłam. Wzięłam głęboki oddech i przejechałam palcem wzdłuż kartki odszukując mojego partnera. Harry Styles. Kolejny raz przeklęłam siarczyście. Zacisnęłam pięść i uderzyłam w tablicę. Jeszcze kilka razy sprawdziłam, czy aby na pewno nie pomyliły mi się linijki, kolumny. Nie. To była prawda. Wysunęłam się z kolejki, szarpiąc co chwilę i uderzając o innych uczniów. Wyszłam ze szkoły, usiadłam na schodach i odpaliłam papierosa. Teraz byłam pewna, że to najgorsze co mogło mnie spotkać. Mogłabym pracować z każdym tylko nie z nim! Z zadufanym w sobie, rozpieszczonym członku owej elity, który rozbiera wzrokiem każdą dziewczynę i który każdą może mieć w mgnieniu oka.

Nie mogłam tak tego zostawić. Wiedziałam, że nie wytrzymam z nim ani minuty. Szybko zagasiłam szluga i ruszyłam do gabinetu mojej nauczycielki. Kobieta siedziała za biurkiem z filiżanką kawy. Gdy tylko ujrzała mnie w progu, odłożyła napój i wstała z miejsca. Moja obecność z pewnością ją zdziwiła.

-Dlaczego on? Mogę pracować z każdym tylko nie z nim!- wydarłam się i założyłam ręce.

-Spokojnie. Może mi wytłumaczysz o co ci chodzi?- ze stoickim spokojem oparła się o brzeg ławki.

-Niech pani nie udaje. Wiadomo, że Styles został mi specjalnie przydzielony. To ma być jakaś kara? Nauczka? Może chce się pani dowartościować, dobijając mnie pracą z tym.. z tym palantem!- wysyczałam przez zęby. Może ona myśli, że jestem głupia. Ale ja nie dam się nabrać. Wiadomo, że i ja i on sprawiamy jej najwięcej kłopotów, ale to nie oznacza, że musiała mnie karać jego towarzystwem.

-{T.I}, albo zmienisz ton, albo spotkamy się u dyrektora.. razem z twoimi rodzicami- majestatycznie uniosła palec. Jak zawsze to samo. Jedyny argument, który i tak na mnie w żaden sposób nie działał. Nikt nie miał mi nic do zarzucenia, tylko ona. Dobrze się uczyłam, nie sprawiałam problemów wychowawczych ani rodzicom ani innym nauczycielom. Jedynie nauczycielka angielskiego, osoba która z góry przekreśla ludzi i czuje się o poziom wyżej, zapracowała na moje chamskie zachowanie i odzywki.

-Dobrze.. Więc proszę o zmianę partnera do pracy- powiedziałam dużo łagodniej. Próbowałam się zmusić do skruchy, to pomogłoby osiągnąć cel, jednak wyszło marnie- Proszę..- posunęłam sie od ostateczności. Poprosiłam. Kobieta wzięła głęboki oddech, uniosła wzrok.

-Nie i koniec tematu. To było z góry ustalone. Nie jest to żadna kara ani mój wymysł. Z pewnością się dogadacie- posłała swój firmowy, a za razem jakże nieszczery uśmiech. Odwróciła się i usiadła na swoje miejsce za biurkiem.

-Ale proszę pani..

-Wydaje mi się, że skończyłyśmy rozmowę. Do widzenia- urwała temat i znów zanotowała coś w swoim notatniku. Westchnęłam, próbując uspokoić nagły przypływ złości. Odwróciłam się na pięcie i wyszłam. 

Oto krótki wstęp do serii imaginów z Harry'm. Mam nadzieję, że Wam się spodoba i Was chociaż troszeczkę zainteresuje. Chwilowo narzekam na brak weny i wszelakich pomysłów.. ale coś napisałam. Myślę, że to docenicie i skomentujecie! Wasza opinia jest dla nas bardzo ważna. Dodanie komentarza to tylko kilka minut, więc liczę na ciekawe opinie :) 

Kocham xx

~K

#67 Zerrie

Serce waliło mi jak oszalałe. Wokół mnie krzątały się stylistki, makijażystki i inni pracujący nad tym, abym na scenie wyglądała jak najlepiej. Jade siedząca w fotelu obok mnie cała się trzęsła z podekscytowania. Uśmiechnęłam się do niej blado i znów spojrzałam na swoje odbicie w lutrze. No nie powiem – makijażystka dobrze się spisała. Wyglądałam naprawdę świetnie. Pod grubą warstwą makijażu nie było widać przerażenia malującego się na mojej twarzy. Za 15 minut miałyśmy dać koncert rozpoczynający pierwszą trasę koncertową Little Mix. Owszem, cieszyłam się. Jeszcze wczoraj nie mogłam usiedzieć w miejscu z radości! Jednak dziś stres dał o sobie znać. Nie rozumiałam tego. Nigdy wcześniej tak się nie denerwowałam przed występem. Podniosłam się z krzesła i wygładziłam mój starannie dobrany strój. Podeszłam do dużego lusterka stojącego w naszej garderobie i przyjrzałam się sobie. Fioletowe włosy opadały mi na plecy tworząc niewielkie fale. Płaski brzuch idealnie się prezentował w kusym topie z moim imieniem. Luźne i wygodne spodnie doskonale dopełniały ten strój. Kiedyś nie akceptowałam swojego wyglądu. Słyszałam tyle złośliwych komentarzy na mój temat, że zaczęłam w to wszystko wierzyć. Dopiero Zayn uświadomił mi, że jestem piękna taka, jaka jestem i nie muszę się dla nikogo zmieniać. Kochałam tego wariata. Zawsze umiał mnie rozbawić, ale gdy była taka potrzeba umiał być też poważny. Bronił mnie przed wszystkimi hejtami i kłamliwymi opiniami na mój temat. Na każdym kroku pokazywał mi, jak bardzo mnie kocha i że jestem „tą jedyną”. Chłopak idealny. Zdawałam sobie sprawę, jaką jestem szczęściarą mając go przy sobie. Nie jedna dziewczyna oddałaby wszystko, żeby być na moim miejscu. Tylko, że te fanki tak naprawdę go nie znały. Wiedziałam, że go kochają i są oddane zespołowi. Cieszyłam się, że chłopcy mają tak wspaniałych fanów. Mało komu trafia się taki cudowny fandom. Jednak to nie to samo, co przebywać z nimi na codzień, widzieć ich w każdej sytuacji. Jestem pewna, że gdyby miały możliwość poznania 1D bez paparazzi, ochroniarzy i innych naokoło pokochałyby ich jeszcze bardziej. Niestety nie każdemu było to dane.

-Perrie! Chodź szybko zaraz zaczynamy – z zamyślenia wyrwał mnie spokojny głos Leigh-Anne.

Ta dziewczyna była dla mnie jak siostra. Mimo że poznałyśmy się dopiero w X Factorze bardzo się ze sobą zżyłyśmy. Zawsze była dla mnie wsparciem i podporą. Mogłam przyjść do niej z każdym problemem, a ona zawsze mnie wysłuchała, doradziła.

Przełknęłam wielką gulę znajdującą się w moim gardle. Cały stres powrócił. Trzęsącą się ręką złapałam mikrofon, który ktoś mi podał i podążyłam za dziewczynami w stronę sceny. Widok rozmazywał mi się przed oczami, a moja głowa tak potwornie bolała. Myślałam, że się przewrócę, ale Jesy mnie podtrzymała. Spojrzała na mnie zmartwiona a ja tylko delikatnie się uśmiechnęłam, próbując ukryć mój strach. Stanęłyśmy przed dużym metalowym wejściem. Mój oddech momentalnie przyśpieszył przyprawiając mnie o jeszcze większy ból głowy, o ile to w ogóle było możliwe. Dziewczyny obróciły się w moją stronę tworząc małe kółeczko. Zauważyłam, że Leigh rusza ustami. Najwyraźniej coś do nas mówiła, ale nie wiedziałam co. Do moich uszu dochodziły teraz tylko krzyki fanów, które mimo ciężkich drzwi słyszałam doskonale. Potem głos zabrała Jade, której słów również nie zrozumiałam. Na koniec złączyłyśmy się w siostrzanym uścisku. Niezdarnie przytuliłam przyjaciółki, ppo czym jeden z ochroniarzy otworzył przed nami wejście. Dziewczyny od razu wybiegły na scenę. Mi zajęło chwilę, żeby do nich dołączyć. Blada jak ściana zajęłam pozycję między Leigh-Anne a Jesy. Do moich uszu dobiegły pierwsze takty piosenki, a zaraz potem oślepiło mnie światło reflektorów. Dziewczyny zaczęły śpiewać naszą wspólną partię, ale ja nie mogłam nic z siebie wydusić.

Mamma told me not to waste my life
She said spread your wings
My little butterfly
Don't let what they say
Keep you up at night
And If they give you
Shh...
Then they can walk on by

Zaraz potem usłyszałam głos Jesy niebezpiecznie blisko mojego ucha. Odsunęłam się trochę i rozejrzałam po scenie. Dziewczyny zaczęły wykonywać nasz układ, a ja stałam tam wpatrzona przed siebie jak jakiś kołek. Zanim się zorientowałam znów rozbrzmiała część piosenki, którą śpiewałyśmy wspólnie i refren. A ja wciąż nawet nie otworzyłam ust. Wielkimi krokami zbliżała się moja solówka, a ja nie umiałam nic powiedzieć, a co dopiero zaśpiewać. Spojrzałam na tłum. Setki fanów stojące przed sceną, tylko czekające na jakikolwiek mój ruch. I wtedy zobaczyłam jego. Patrzył centralnie na mnie, a na jego twarzy widniał uspokajający uśmiech. Stał w pierwszym rzędzie, w strefie „dla VIP-ów”, czyli naszych znajomych i rodziny. W jego oczach mogłam dostrzec lekki niepokój wywołany moim zachowaniem. Wierzył we mnie. Nie mogłam się teraz poddać. Czekałam na tą trasę od dziecka. To moje marzenie, które nareszcie się spełniło. Nie mogę zaprzepaścić szansy, jaką dostałam od losu. Refren już się kończył. Przepełniona siłą i odwagą daną mi przez te brązowe tęczówki podniosłam mikrofon do ust i perfekcyjnie wykonałam moją partię.

I'm firing up on that runway
I know we'are gonna get there someday
But we don't need no ready steady go no

Zadowolona z siebie znów na niego spojrzałam. Był ze mnie dumny, widziałam to. Uśmiechał się od ucha do ucha. Coś krzyknął. Nie słyszałam co, ale po ruchu jego warg domyśliłam się, że było to „kocham cię”. Posłałam mu całusa, po czym zaczęłam śpiewać razem z moimi przyjaciółkami, a co ważniejsze, dobrze się bawić. Reszta koncertu przebiegła bez zakłuceń. Już nie odczuwałam żadnego stresu ani presji. Robiłam to, co kocham najbardziej. Widziałam jak nasi fani świetnie się bawią, śpiewają z nami każdą piosenkę, tańczą, wygłupiają się. Na koniec występu nawet popłakałam się ze szczęścia. Po ostatnim kawałku ukłoniłyśmy się, podziękowałyśmy wszystkim przybyłym i wybiergłyśmy za scenę. Uradowane uściskałyśmy całą ekipę, wszystkich pracowników, a na końcu siebie nawzajem. Obróciłam się wokół własnej osi i zobaczyłam Zayna zmierzającego w naszą stronę. Nie zastanawiając się nad tym długo podbiegłam do niego i rzuciłam mu się w ramiona. Poczułam jak jego ręce zaciskają się wokół mojej talii, a jego twarz zatapia się w moich włosach. To było wszystko, czego teraz potrzebowałam do szczęścia.

-Byłaś fantastyczna – usłyszałam jego zmysłowy szept tuż przy moim uchu.

-To tylko dzięki tobie. Gdyby nie to, że tam byłeś pewnie w ogóle bym się nie odezwała – odparłam.

Delikatnie odsunęłam się od chłopaka zmuszając go tymsamym, żeby postawił mnie na ziemi. Położyłam dłoń na jego policzku i delikatnie go pogłaskałam patrząc mu głęboko w oczy.

-Kocham cię – powiedziałam.

-Ja ciebie też – po tych słowach złączyłam nasze usta w namiętnym pocałunku.

Chciałam wam jakoś zrekompensować mój wczorajszy, okropny imagin, ale niestety mi się to nie udało, za co bardzo przepraszam.  Wiem, że są wsród was osoby, które nie lubią Zerrie, ale zawsze możecie nie czytać. Osobiście mi się nie podoba, ale to wasza opinia się liczy.

~M 

#66 Zayn (część 2)

Część 1

Obudziłem się rano z okropnym bólem głowy i całego ciała. Zdziwiony zauważyłem, że spałem na podłodze w przedpokoju. Spróbowałem się podnieść, ale ból ramienia mi na to nie pozwolił. Wróciłem do poprzedniej pozycji i westchnąłem. Próbowałem sobie przypomnieć co się wczoraj stało. Przyszła [T.I], poszedłem na imprezę, trochę wypiłem, potem tańczyłem, znów piłem...

-Właśnie [T.I]! - prawie krzyknąłem.

Podniosłem się szybko do pozycji siedzącej, ale zaraz tego pożałowałem. Złapałem się za bolącą głowę i rozejrzałem w poszukiwaniu czegoś, czego mógłbym się złapać. Koło mnie stała szafka. Z jej pomocą powoli wstałem na nogi. Ruszyłem w głąb domu w poszukiwaniu przyjaciółki. Zauważyłem, że na stoliku w salonie stała paczka, którą [T.I] miała wczoraj odebrać. Najwyraźniej to zrobiła. Była tam także jej spakowana torba. Zdziwiło mnie to trochę. [T.I] nigdy nie była typem rannego ptaszka. Nie zdążyłaby wstać i wszystkiego spakować. Zajrzałem do kuchni, łazienki i wszystkich pokoi, ale nigdzie jej nie było. Trochę mnie to zmartwiło. Pomyślałem, że może wyszła na chwilę coś kupić. Wziąłem telefon i zadzwoniłem do niej. Nie odebrała. Próbowałem jeszcze kilka razy, ale z tym samym skutkiem. Zaczynałem się o nią martwić. Stwierdziłem, że może jest po prostu zajęta. Wziąłem jakieś leki przeciwbólowe i położyłem się spać, tym razem już w łóżku. Kiedy wstałem było już późne popołudnie. Spróbowałem znów dodzwonić się do [T.I], ale niestety z tym samym skutkiem. Zauważyłem, że dziś za jakieś pół godziny powinna kończyć pracę. Postanowiłem złożyć jej wizytę. Jako, że [T.I] była studentką nie pracowała jeszcze zawodowo. Dorabiała sobie w weekendy w restauracji jej cioci jakko kelnerka. Szybko zmieniłem wygniecione ciuchy z imprezy na coś wygodniejszego i wsiadłem do samochodu.

15 minut później byłem już na miejscu. Wysiadłem z auta z torbą [T.I] w ręku i skierowałem się do wejścia. W progu przywitała mnie jak zawsze wesoła ciocia mojej przyjaciółki. Z uśmiechem podeszła do mnie i uściskała. Bardzo lubiłem tą kobietę. Była taka radosna i pełna życia. Widziałem ją już wiele razy ze względu na to, że była jedyną osobą z rodziny [T.I] zamieszkującą Wileką Brytanię.

-Zayn jak miło cię znowu widzieć – zaczęła. Ciotka mojej przyjaciółki bardzo mnie lubiła. Od zawsze chciała nas zeswatać.

-Panią również. Chciałem porozmawiać z [T.I]. Zostawiła u mnie torbę – powiedziałem wskazując na przedmiot, który trzymałem w ręku.

-No to chyba cię rozczaruję, bo jej nie ma – odparła kobieta. Spojrzałem na nią zdziwiony.

-Przecież dziś jest sobota. [T.I] pracuje w soboty – zauważyłem.

-No tak, ale dzisiaj nie przyszła. Dzwoniłam do niej, ale nie odbiera telefonu. Może jest u siebie w mieszkaniu? Chciałam sprawdzić, ale nie mogę wyrwać się z pracy – po tych słowach kobieta westchnęła – może ty tam pojedziesz? Mogła się rozchorować albo coś...

-Tak oczywiście. Mogłem o tym pomyśleć wcześniej.

Pożegnałem się z ciotką [T.I] i spowrotem wsiadłem do samochodu. Dom mojej przyjaciółki znajdował się niedaleko restauracji. Pewnie dlatego było jej wygodnie tu pracować. Kiedy dojechałem znów wyciągnąłem torbę [T.I] i wysiadłem. Zadzwoniłem do drzwi. Raz, drugi, trzeci, ale nikt mi nie otwierał. Zaczynałem odchodzić od zmysłów. A co jeżeli jej się coś stało? Bez namysłu sięgnąłem po zapasowy klucz, który zawsze był schowany pod wycieraczką. Włożyłem go do zamka i przekręciłem. Gdy tylko znalazłem się w mieszkaniu [T.I] zacząłem jej szukać. Wołałem, ale nie odpowiadała. Zajrzałem do każdego pokoju, kuchnii, łazienki. Została mi tylko jej sypialnia. Powoli otworzyłem drzwi i wkroczyłem do pomieszczenia. Pusto. Westchnąłem i rzuciłem się na łóżko dziewczyny. Wtedy coś przykuło moją uwagę. Podniosłem się na łokciach i zauważyłem, że szafa [T.I] jest otwarta. Nie było w niej ani jednego ubrania. Szybko wstałem i ruszyłem do jej łazienki. Zastałem tam podobny widok. Ani jednego kremu, szamponu ani nawet szczoteczki do zębów. Oparłem się o framugę drzwi. Wyjechała? Niemożliwe. Przecież by mi powiedziała! Nagle usłyszałem dzwonek telefonu. Z nadzieją, że to [T.I] spojrzałem na wyświetlacz. Niestety był to Liam.

-Co? - odezwałem się do słuchawki może trochę za ostro.

-Lepiej ty mi powiedz – usłyszałem. To kompletnie zbiło mnie z tropu.

-O czym ty mówisz? - spytałem nieco łagodniej. Naprawdę nie wiedziałem, o co mu chodzi.

-Ty się mnie pytasz?! Eh...po prostu przyjedź do mnie jak najszybciej, dobra?

-Ale Liam o co chodzi? - wciąż nic nie rozumiałem.

-Po prostu przyjedź – powiedział jeszcze i się rozłączył. Zdziwiony wykonałem prośbę przyjaciela. Wsiadłem do auta i ruszyłem w stronę mieszkania, które dzielił ze swoją dziewczyną, Danielle.

Dojazd do domu kumpla zajął mi niewiele czasu. Szybko wysiadłem i kilkoma krokami pokonałem odległość dzielącą mnie od drzwi. Kilkakrotnie zapukałem. Otworzył mi Liam i od razu zaprosił mnie do środka. W salonie siedziała Danielle. Widać było, że jest przygnębiona. Spojrzałem na nią pytająco, a ona wskazała mi ręką, żebym usiadł. Po chwili dołączył do nas Payne.

-Powiecie mi wreszcie o co chodzi? - spytałem zdenerwowany.

-Zayn, czy pamiętasz coś z wczorajszej nocy? Kiedy wróciłeś do domu? - tego się nie spodziewałem. Daddy wiedział, że wybieram się na imprezę, ale nie sądziłem, że będzie o to wypytywał. Podrapałem się nerwowo po głowie.

-Szczerze mówiąc nie bardzo, ale jakie to ma znaczenie?

Liam wymownie spojrzał na Danielle, więc i ja podążyłem za jego spojrzeniem.

-[T.I] do mnie dzwoniła – powiedziała słabo dziewczyna – jak mogłeś jej zrobić coś takiego? Przecież jesteś jej najlepszym przyjacielem!

-Co ty wygadujesz? Co zrobić? - teraz to już zupełnie nie miałem pojęcia co się dzieje. Ja zrobiłem coś [T.I]? Owszem, byłem nieźle wstawiony, ale dotychczas nie skrzywdziłęm nikogo w stanie nietrzeźwości. I co miałbym zrobić [T.I]? Kochałem tą dziewczynę! Była moją najlepszą przyjaciółką od wielu lat. Nie mógłbym jej przecież skrzywdzić.

-Powiedziała mi, że się do niej dobierałeś. Że nie wiedziałeś co robisz. Zayn ty ją próbowałeś zgwałcić!

Minęło pare minut zanim dotarło do mnie, co powiedziała. Zgwałcić?! Nie to jest niemożliwe. Nie jestem jakimś kryminalistą! To, że byłem pijany nie znaczy, że zmieniłem się w gwałciciela! Z drugiej strony, dlaczego [T.I] miałaby kłamać? Spróbowałem przypomnieć sobie co się wczoraj działo. Niestety bezskutecznie.

-Kłamiesz – powiedziałem cicho – Nie jestem gwałcicielem! Nikomu bym czegoś takiego nie zrobił! Nikomu, słyszysz?! A już napewno nie [T.I]!

Wstałem i zdenerwowany zacząłem chodzić po pokoju. Zebrała się we mnie złość, którą ukrywałem przez całą naszą rozmowę. Złość na samego siebie. Nie chciałem przyjąć do wiadomości, że mogłem zmienić się w potwora, który skrzywdziłby kogoś w taki sposób.

-Zayn, ona mi to wszystko dokładnie opisała, ale oszczędzę ci słuchania. Przecież wiesz, że [T.I] nie kłamie! Nie nam, nie w takiej sprawie – Danielle zaczęła płakać. Wtedy poczułem się jeszcze gorzej, o ile to w ogóle było możliwe. Liam przytulił do siebie roztrzęsioną dziewczynę i spojrzał na mnie pełnym współczucia wzrokiem. Nie miałem powodu, żeby im nie wierzyć. Ani jemu, ani Dan, ani też [T.I]. Po co mieliby kłamać? Kiedy zrozumiałem, jak potwornie się zachowałem, załamany znów usiadłem naprzeciwko pary.

-Gdzie ona teraz jest? - spytałem ledwo dosłyszalnie. Musiałem ją znaleźć, przeprosić, zrobić wszystko, żeby mi wybaczyła. Wszystko! Nie potrafiłem bez niej żyć. Nie wytrzymywałem, jesłi dłużej niż tydzień nie słyszałem jej głosu, a co dopiero po czymś takim? Kiedy wiem, że przeze mnie cierpi. Oczy zrobiły mi się szklane, ale zacisnąłem powieki. Nie będę płakać. Jestem Zayn Malik. Ja nigdy nie płaczę.

-Nie wiemy – tym razem odezwał się Payne.

-Jak to nie wiecie? Przecież rozmawialiście z nią, tak?! Musiała wam powiedzieć, gdzie się wybiera!

-Powiedziała, że potrzebuje czasu. Żebyśmy nie dzwonili, bo i tak nie odbierze. Że musi sobie to wszystko ułożyć. Rozłączyła się zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

Westchnąłem i schowałem twarz w dłoniach. A jeśli coś sobie zrobi? Nie wybaczyłbym sobie. Już i tak za bardzo ją zraniłem.

Przepraszam, że jest taki beznadziejny, ale ostatnio mam mnóstwo problemów i zero weny.

~M