#51 Harry (część 3)

*Perspektywa Harrego*

Siedziałem spokojnie na kanapie czekając, aż Ellen przyniesie mi mój pierwszy dziś kieliszek wina. Dopiero przyszedłem, a domówka u mojego kumpla od dawna trwała w najlepsze. Jednak nie przyszedłem by spędzić miło czas ze znajomymi. Przyszedłem, żeby zapomnieć. Takie wypady zdarzały mi się coraz częściej od kiedy odeszła [T.I]. Imprezowałem CONAJMNIEJ 3 razy w tygodniu już od kilku miesięcy. Alkohol, którego w klubach nie brakowało pozwalał mi się oderwać od rzeczywistości. Chociaż na chwilę pozwalał mi przenieść się do innego świata. Zapomnieć o krzywdach, jakie wyrządziłem dziewczynie mego życie i własnej głupocie. Dlaczego tak agresywnie zareagowałem na wiadomość o ciąży? Dlaczego ją zostawiłem? Chyba nigdy się nie dowiem. Wiele razy miałem ochotę pójść do niej, przeprosić i błagać o wybaczenie. Dlaczego więc tego nie zrobiłem? No tak - wstyd. Wstydziłem się tego, jak postąpiłem i jak bardzo okazałem się nieodpowiedzialny. Przecież jakoś byśmy sobie poradzili! Nie mam problemu z zajmowaniem się dziećmi. Choć w moim wieku własna pociecha to chyba zbyt duża odpowiedzialność nałożona na moje barki. Ale to mnie nie usprawiedliwia. Zostawiłem z tym samą kruchą, delikatną, kochaną i słodką dziewczynę. Ona się nie przestraszyła. Wzięła na siebie odpowiedzialność. A ja okazałem się zwykłym tchórzem. Wizja ojcostwa tak mnie przeraziła, że poddałem się bez walki tracąc przy tym najważniejszą kobietę w moim życiu. Teraz pozostało mi tylko codzienne pytanie Liama jak ona się czuje, czy czegoś potrzebuje itd. Moje rozmyślania przerwała Ellen, która zjawiła się w salonie z kieliszkiem czerwonego wina, który mi wręczyła. Podziękowałem, po czym upiłem łyk cieczy. Postanowiłem przyłączyć się do konwersacji, którą właśnie odbywała reszta towarzystwa, ale jakoś mnie nie wciągnęła. Jakieś 5 minut później usłyszałem dobrze znaną mi melodię. Oznaczała, że ktoś do mnie dzwonił. Spojrzałem na wyświetlacz telefonu, na którym ukazał się napis "Daddy Direction". Nacisnąłem zieloną słuchawkę tym samy odbierając połączenie.

-Hallo?

-Harry! Gdzie jesteś?! Słuchaj musisz zaraz przyjechać...

-Spokojnie stary wyluzuj trochę. O co ci chodzi? - przerwałem Liamowi próbując zmusić go do logicznego uporządkowania myśli.

-Słuchaj jestem razem z Danielle w szpitalu. Coś się stało z [T.I], ale nikt nam nie chce powiedzieć co. Na poród jest jeszcze przecież za wcześnie. Pomyślałem sobie, że może powinieneś wiedzieć. W końcu to twoja dziewczy...znaczy była dziewczyna, ale też twoje dziecko. Rozumiem pewnie się wkurzysz, że zawracam ci głowę, ale...

-Gdzie jest ten szpital? - znów mu przerwałem. Liam zawsze jak się denerwował zaczynał mówić wszystko, co mu ślina na język przynosiła. W tym tępie nigdy bym się nie dowiedział dokąd mam się udać. Wysłuchałem uważnie adresu podanego przez przyjaciela, po czym rozłączyłem się i wyszedłem z mieszkania przyjaciela bez jakiegokolwiek pożegnania.

***

Zatrzymałem się przed wejściem do budynku. Wyciągnąłem kluczyki ze stacyjki i wysiadłem z samochodu. Biegiem pokonałem dzielącą mnie od drzwi odległość. Dzięki Liamowi wiedziałem już, w której sali leży [T.I]. Jak najszybciej potrafiłem dostałem się we wskazane przez kumpla miejsce potrącając przy tym i przewracając parę osób. Kilkoro z nich coś do mnie krzyczało, ale nie zwróciłem na to uwagi. Z oddali zobaczyłem załamaną Danielle i zdenerwowanego Liama. Chwilę po tem znalazłem się przy nich. 

-Gdzie [T.I]? - spytałem z przerażeniem.

-Oh Harry tak mi przykro - powiedziała Peazer przytulając mnie. Stałem tam w jej objęciach i nie mogłem się ruszyć. Dopiero Payne mnie oświecił.

-W tej sali. Nie jesteśmy jej rodziną, więc nic nam nie mówią. O wejściu tam też nie ma co marzyć - odparł Liam.

Zauważyłem, że z pomieszczenia, w którym znajdowała się moja ukochana wyszedł jeden z lekarzy. Odwrócił się i chciał odejść, ale złapałem go za ramię.

-W czym mogę pomóc? - spytał lekko zdezorientowany.

-Może mi ktoś w końcu wyjaśnić co się z nią dzieje?! - prawie na niego krzyknąłem.

-Chodzi panu o panią [T.N]?

Prztaknąłe.

-A jest pan kimś z rodziny? W przeciwnym wypadku nie mogę panu udzielić takich informacji.

-Yyy...tak ja jestem...jej narzyczonym! A w jej brzuch rośnie moje dziecko - odparłem. Wiedziałem, że kłamstwo nigdy nie jest dobrym wyjściem, ale musiałem zaryzykować. Tylko tak mogłem dowiedzieć się, co się dzieje z [T.I].

-W takim razie proszę posłuchać - odetchnąłem z ulgą. Łyknął to - Pani [T.N] jest w bardzo złym stanie. Z powodu pewnych komplikacji poród rozpoczął się już teraz. Musimy wykonać cesarskie cięcie. Niestety nie wiadomo, jak ona oraz państwa dziecko to zniosą. Nawet jeśli uda im się przeżyć, noworodek może być niedorozwinięty fizycznie bądź umysłowo. Pani [T.N] jest już bardzo zmęczona porodem. Módlmy się, aby była wystarczająco silna do końca operacji. W przeciwnym wypadku nie przeżyje.

Po tych słowach lekarz odszedł zostawiając mnie samego ze wszystkimi informacjami i obawami. Osiadłem na plastikowym krzesełku i schowałem twarz w dłoniach.

***

-Pan Styles? - usłyszałem tuż nad głową. Od razu wstałem na równe nogi i zmierzyłem wzrokiem pielęgniarkę stojącą przede mną. Brązowe włosy, niska, około trzydziestki, wygląda na to, że zamężna z na oko trójką dzieci. Tak - szybko oceniałem ludzi.

-Tak to ja. O co chodzi? - spytałem ledwo świadom tego, co się dzieje. Wygląda na to, że trochę zaspałem. Spojrzałem na zegar ścienny umieszczony na ścianie na przeciwko. Czwarta nad ranem. Nic dziwnego, że Liam i Danielle śpią sobie spokojnie oparci o siebie nawzajem. Wzrokiem i myślami znów powróciłem do kobiety stojącej przede mną.

-Proszę za mną - po tych słowach odwróciła się i ruszyła korytarzem. Poszedłem za nią ciekaw tego, co chce mi pokazać. Zaprowadziła mnie do jakiejś dużej sali oddalonej od reszty. Jak to w szpitalu było tam mnóstwo różnych urządzeń medycznych. Inkubatory. Przeciskając się między przedmiotami doprowadziła mnie do jednego z nich. Leżało w nim delikatne, słabe, słodkie i blade maleństwo.

-To pańska córka - zwróciła się do mnie pielęgniarka. Spojrzałem na nią z niedowierzaniem, a ona tylko pokiwała twierdząco głową. Przybliżyłem się do małej dziewczynki by móc się jej lepiej przyjrzeć. Była taka piękna i bezbronna. Jak ja mogłem jej nie chcieć? Łza wzruszenia spłynęła mi po policzku. Chociaż wiedziałem, że nie mogę miałem ochotę wziąć ją na ręce i mocno przytulić. I wtedy jeszcze jedna myśl wpadła mi do głowy. Odwróciłem się z przejęciem, przerażeniem, smutkiem i nadzieją wymalowanymi na twarzy w stronę pielęgniarki.

-A co z [T.I]?

 

 

 

Hej kochani! No więc macie tutaj część 3 i mam nadzieję, że wam się spodoba :3 Tak jak obiecałam jest więcej Harrego. Nawet dużo więcej, ale mam nadzieję, że wam to nie przeszkadza ;) Dziękuję za WSZYSTKIE komentarze pod moim poprzednim postem! Jesteście cudowni! <3 To mnie troszkę zmotywowało, więc zamiast dodawać tą część jutro(tak jak planowałam) dodaję ją już dziś :D Jest późno, ale najwyżej jutro przeczytacie :) Oczywiście możecie podsuwać mi wasze pomysły na zakończenie imaginu, jednak jest ono już przeze mnie obmyślone :) Całą historię mam w głowie, muszę ją tu tylko spisać. No więc I hope you like it i liczę na komentarze :D Nawet nie wiecie, jaką wielką radość mi sprawiacie pisząc je <3

Kocham was wszystkich <3

 

~M 

#50 Harry (część 2)

Usiadłaś na ławce w parku. Łzy spływały ci strumieniami po policzkach. Zachowanie Harrego bardzo cię rozczarowało. Mimo młodego wieku zawsze miałaś go za odpowiedzialnego chłopaka. Wiedziałaś, że wiadomość o ciąży go nie zachwyci, ale żeby wyrzucić cię z domu?! A jeszcze wczoraj zapewniał, że cię kocha. Nie miałaś co ze sobą zrobić ani gdzie się podziać. W Londynie miałaś tak na prawdę tylko chłopców z 1D, ale nie miałaś ochoty żadnego z nich widzieć. Twoja najlepsza przyjaciółka wyjechała do rodziny, więc do niej też nie mogłaś iść. Pomyślałaś o Danielle. Poza tym , że była dziewczyną Liama była także twoją przyjaciółką. Nie lubiłaś się nikomu narzucać, ale w tej sytuacji chyba nie miałaś wyboru. Wstałaś z ławki i wolnym krokiem ruszyłaś w stronę domu znajomej. Trochę obawiałaś się spotkania z Liamem, który mieszkał z Dan, ale stwierdziłaś, że prędzej czy później i tak go zobaczysz. Nie miałaś zbyt dużego pola manewru. Po jakiś 15 minutach marszu znalazłaś się pod średniej wielkości domem z brązowej cegły. Byłaś tu już wiele razy, ale zawsze dziwiło się, że Danielle potrafi utrzymać to miejsce w takim porządku. Wszystkie rośliny dokładnie przycięte, żadnej nie brakowało wody, na ganku nie leżał ani jeden zbędny liść, poduszki na drewnianej huśtawce były idealnie wyczyszczone. Uwielbiałyście siadać tu latem w największe upały, pić orzeźwiającą lemoniadę i plotkować o wszystkim, co się dzieje w waszym życiu. Stanęłaś na ganku i nieśmiało nacisnęłaś dzwonek do drzwi.
Usłyszałaś kroki i po chwili w drzwiach stanęła rozpromieniona Danielle.
-Hej mała! Jak miło, że wpadłaś! Dawno się nie widziałyśmy. Już jakieś dwa dni! Muszę ci tyle opowiedzieć...-przerwała, gdy zobaczyła twoją mokrą od łez twarz-Co się stało? Wyglądasz jakbyś całą drogę płakała.
Ty nic nie odpowiedziałaś, tylko wtuliłaś się w ramiona przyjaciółki i rozpłakałaś. Nie byłaś w stanie zrobić nic innego.

Po godzinie Danielle znała już całą historię. Nieźle zdenerwowało ją zachowanie Harrego i nawet trochę na niego poprzeklinała, co było do niej zupełnie niepodobne. Dziewczyna wręcz nakazała ci u siebie zostać i pomieszkać. Obiecałaś jej, że jak tylko znajdziesz wolne mieszkanie w dogodnej cenie to się wyprowadzisz, ale ona zaprzeczyła mówiąc, że ktoś musi się tobą opiekować podczas ciąży, a skoro na Hazzę nie można liczyć ona to chętnie zrobi. Po prostu kochałaś tą dziewczynę. Sprawiała wrażenie, jakby perspektywa kolejnych kilku miesięcy na zajmowaniu się wciąż zdenerwowaną ciężarną kobietą w ogóle jej nie przerażała. Wręcz przeciwnie - cieszyła. Liam obiecał odebrać twoje rzeczy z mieszkania Hazzy. Dan zadzwoniła do niego i w skrócie wyjaśniła mu całą sytuację. Zmęczona wydarzeniami z całego dnia położyłaś się spać w pokoju gościnnym i od razu zasnęłaś.

*5 miesięcy później*

To już 8 miesiąc ciąży. Szczerze mówiąc masz już trochę dość. Strasznie ciężko nosić dodatkowo tyle kilogramów. Nie możesz się doczekać porodu. Nie tylko dlatego, że uwolnisz cię od wyglądu wieloryba, ale chcesz już potrzymać swoje maleństwo na rękach, pocałować, zobaczyć je. W ciągu tych pięciu miesięcy Harry dzwonił do ciebie kilka razy, ale nie odbierałaś. Nie miałaś ochoty z nim rozmawiać i nie zapowiadało się na zmianę twojego podejścia. Danielle i Liam okazali się być najlepszymi przyjaciółmi jakich mogłaś sobie wymarzyć. Wspierali cię i zajmowali się tobą pomimo twoich humorków. Wciąż u nich mieszkałaś. Tego dnia leżałaś sobie spokojnie na kanapie w salonie i oglądałaś jakiś beznadziejny serial. Usłyszałaś dźwięk przekręcanego klucza w zamku a po chwili w salonie znaleźli się obładowani zakupami właściciele mieszkania. 

-Pomogę wam - zasugerowałaś i spróbowałaś podnieść się z kanapy.

-Nie ma mowy! - od razu zaprzeczyła Danielle - Poradzimy sobie jakoś. Ty leż.

No i to było wszystko co miałaś do powiedzenia. Zrezygnowana opadłaś spowrotem na poduszki, gdy nagle poczułaś ból przeszywający cię od środka. Jakby ktoś wbił ci nóż w brzuch. Jęknęłaś głośno zwracając na siebie uwagę Dan. Wcześniej miewałaś już skurcze, ale nigdy nie bolało cię aż tak bardzo.

-Co się dzieje? - spytała zmartwiona przeyjaciółka.

Twoją odpowiedzią był tylko stłumiony krzyk. Nie mogłaś przecież jeszcze rodzić. Było za wcześnie. To dopiero koniec 8 miesiąca ciąży.

-Liam! Liam podaj mi kluczyki! Coś się dzieje z [T.I]! Jedziemy do szpitala...

Ostatnie co zobaczyłaś była blada twarz Payna tuż nad twoją. Potem odpłynęłaś.

*Perspektywa Liama*

Danielle zaparkowała samochód przed szpitalem. Od razu wybiegłem w poszukiwaniu pomocy. Moja dziewczyna została z [T.I]. Nie wiedziałem co się z nią stało. Po prostu nagle zaczęło ją coś boleć i potem zemdlała. Przerażony dobiegłem do recepcji wpychając się przed wszystkie niezadowolone osoby stojące w kolejce. Wykrzyczałem kilka niezrozumiałych zdań a po chwili pędziłem z funkcjonariuszami w stronę samochodu. Wszystko działo się tak szybko. Wyciągnęli [T.I] z auta, położyli delikatnie na noszach i pobiegli z nią do wnętrza budynku. Chwyciłem rękę Danielle a ona uśmiechnęła się do mnie blado i pociągnęła mnie w stronę szpitala. Nie chcieli nas wpuścić do sali, w której leżała [T.I]. Powiedzieli nam tylko, że ze względu na komplikacje poród zostanie wywołany wcześniej. Przeraziłem się. Pamiętam co się ze mną działo. Jak kilka pierwszych lat swojego życia spędziłem na oddziale. Nie chciałem, żeby to samo spotkało dziecko [T.I] i Harrego. Lekarze biegali w tę i z powrotem, ale żaden nie chciał nam udzielić informacji. Spojrzałem na zegarek. Godzina 22:00. Pomyślałem o Harrym. Niby zerwał z [T.I], ale wiedziałem, że nie jest mu obojętna. Od ich rozstania chodził zaniedbany, lekko "przymulony", codziennie pytał mnie, jako ona się czuje. Nie mogłem znieść tego widoku. Jaki był smutny, gdy wiedział, że po powrocie do domu nie będzie na niego czekała. Myślę, że to wstyd powstrzymywał go od zadzwonienia do niej i odzyskania jej. Wstyd po tym co zrobił i jak ją potraktował. Jednak postanowiłem do niego zadzwonić. Powinien być tu teraz i wspierać [T.I]. Wiedziałem, że chciałby. W końcu to może być ostatnia szansa na spotkanie z nią. Ale nie, nie chciałem tak nawet myśleć. "Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz Liam, będzie dobrze" powtarzałem sobie w myślach. Odszedłem w głąb korytarza i wybrałem numer komórki Harrego.

Nareszcie jest! Przepraszam, że musieliście tak długo czekać, ale to ostatni tydzień pierwszego semestru = dużo nauki :c W tej części jest bardzo mało Harrego, ale obiecuję, że w następnej będzie go o wiele więcej :) Pojawi się ona na pewno szybciej niż ta i będzie już dłuższa. Mam nadzieję, że wam się spodoba, chociaż osobiście nie jestem z niej zadowolona. Chcę ją również zadedykować @MrsCarrots_x bez której prawdopodobnie by nie powstała, bo to ona mnie zmobilizowała ;) Proszę zostawcie po sobie jakiś komentarz. To dla mnie bardzo ważne :) Może przewidujecie co się dalej wydarzy? Albo macie jakieś oczekiwania?

Kocham was <3

~M

#49 Zayn (część 1)

DZIĘKUJEMY ZA PONAD 50.000 WEJŚĆ!

____________________________________________________

- Nie patrz tak na mnie – mruknęłam, usiłując ignorować sposób, w jaki przeszywał mnie spojrzeniem.

- Nie potrafię – odparł.

Dotknął opuszkami palców mojej dłoni, którą natychmiast odsunęłam. To był mój odruch bezwarunkowy, po prostu nie potrafiłam… się zbliżyć.

To trwało już bardzo długo, nawet nie potrafiłam odtworzyć w pamięci momentu, kiedy to, co kiedyś nas łączyło, zaczęło przeradzać się w to, czym jest teraz. Tak nagła zmiana naszych relacji bardzo mnie bolała, bo nie wydawało mi się, żeby po tych wszystkich wyjawionych mu sekretach, płaczach w jego ramię z powodu innych chłopców czy po prostu ukazywaniu siebie z najgłupszej strony istniała możliwość, by kiedykolwiek być razem.

Jedno przypadkowe spotkanie, jedno spojrzenie, które w ułamku sekundy sprawiło, że poczuliśmy się sobie bliscy. Jego ciepły uśmiech, topiący moje skute lodem serce i te brązowe oczy… Nie potrzebowaliśmy czasu, szybko znaleźliśmy wspólny język, a wspólne towarzystwo i jego obecność sprawiały mi wiele radości i poprawiały humor nawet w najgorszych momentach. Lubiłam w nim tyle szczegółów… Jego śmiech, którym umyślnie mnie zarażał albo po prostu rozśmieszał, silne ramiona otaczające moje drobne ciało za każdym razem, gdy tego potrzebowałam, długie rzęsy rzucające wieczorem pionowe cienie na jego policzkach… Był niesamowicie przystojny i z pewnością podobał się milionom dziewczyn, ale dla mnie zawsze był przyjacielem.

Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale natychmiast mi przerwał, kładąc dłonie na moich ramionach. Nawet nie do końca była pewna tego,  co powinnam w tamtej chwili zrobić. Odepchnąć go? Odsunąć się? Nie czułam się w tej sytuacji zbyt komfortowo. Nie lubiłam odrzucać jakiegokolwiek chłopca, a już tym bardziej jego. Ale co innego mogłam zrobić?

- Wiem, co o tym sądzisz. Nie pojmuję twojego toku myślenia, ale to nie ma znaczenia. W czym leży problem? – zapytał, usilnie wpatrując się w moje oczy.

- We mnie, Zayn! – odparłam bez zastanowienia, odwracając głowę i cofając się o krok w tył.

Spojrzał na mnie z zaskoczeniem, jakby zupełnie nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Ale taka była prawda! To ja miałam w sobie tą cholerą blokadę, która nie pozwalała mi zbliżyć się do niego tak, jak on by tego chciał. I choć tyle razy pokazywał mi, że pragnie czegoś więcej, nie potrafiłam mu tego zapewnić. Usiadł na moim łóżku, chowając twarz w dłoniach.

Nie lubiłam patrzeć, jak się smuci. Zawsze, gdy z jego twarzy znikał uśmiech, czułam, jak coś we mnie pęka. Nienawidziłam uczucia, które zawładało wówczas moim sercem, które rozbijało je w drobny pył i powoli zabijało. Wtedy pojawiał się w mojej głowie ten cichy głosił, każący zrobić wszystko, co potrafię, byle tylko go uszczęśliwić. Bo on nie zasługiwał na cierpienie.

Spuściłam głowę, wpatrując się w podłogę. Nie mogę do tego dopuścić, musimy porozmawiać, wytłumaczyć to sobie jakoś… Zamknęłam oczy, starając się powstrzymać cisnące się do moich oczy łzy. Nigdy nie chciałam go skrzywdzić.

Jego serce od zawsze stanowiło dla mnie zagadkę. Wiedziałam, że nie szuka na siłę miłości, że nie chce związku z nieodpowiednią dziewczyną i czegoś, co by go w jakikolwiek sposób ograniczało. On nie chciał tego uczucia. Po co więc teraz mówił mi te wszystkie rzeczy? Po co dawał mi do zrozumienia, że znaczę dla niego coś więcej? Ja nie potrzebowałam chłopaka. Świetnie radziłam sobie sama, mając jego jako kumpla w razie samotnych wieczorów czy zwyczajnej nudy. I choć byłam osobą dość… kochliwą, to i ja i on wiedzieliśmy, że to tylko chwilowe zauroczenia. Właśnie dlatego nie chciałam niszczyć tego, co nas łączyło. Tak było idealnie. 

Zebrawszy się w sobie, usiadłam tuż przy nim, dłonią gładząc jego plecy. Wzdrygnął się, czując na sobie mój dotyk, ale nie zmienił pozycji. Wolałam, by na mnie nakrzyczał, powiedział, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego zamiast tego okropnego uczucia bezradności. Nie potrafiłam pomóc ani jemu ani sobie.  

- Przepraszam, Zayn – szepnęłam, opierając głowę na jego ramieniu.

Chciałabym, że było tak jak wcześniej. Kiedy on był tylko dobrym kolegą i kiedy ja byłam dziewczyną, z którą mógł pogadać o piłce nożnej, czasem o dobrym filmie albo irytującym znajomym.

Westchnął, odwracając twarz w moim kierunku i posłał mi przepełnione bólem spojrzenie.

- Powiedz mi, co robię źle – rzekł cicho.

Powoli wyprostował się, zmuszając mnie do tego samego i złapał mnie pod brodę, uniemożliwiając mi patrzenie w jakimkolwiek innym kierunku.

- To nie twoja wina, tylko moja. To ja stanowię problem – odparłam.

- Nieprawda. Zależy ci na mnie – powiedział cicho.

Nasze twarze dzieliło od siebie kilkanaście centymetrów. O wiele za mało. Czułam, jak powietrze wokół nas gęstnieje, a mój oddech staje się coraz płytszy. Tak bardzo chciałam wówczas spojrzeć gdziekolwiek indziej – byle w końcu uwolnić się od jego wzroku.

Stanowczość jego głosie mnie onieśmieliła. Nie sądziłam, że kiedykolwiek to on powie mi, co ja do niego czuję. A najgorsze było to, że choć tak bardzo tego pragnęłam, nie potrafiłam zaprzeczyć. Przecież byliśmy przyjaciółmi!

- Powiedz mi, jak mam ci to udowodnić – szepnął.

Siedziałam w bezruchu, z trudnością łapiąc oddech, a jedynym, co widziałam, były jego duże, ciemne oczy. Nie potrafiłam wypowiedzieć ani słowa, a myśli, które pojawiały się w mojej głowie powoli zaczynały napawać mnie przerażeniem. Nigdy, naprawdę nigdy nie znajdowałam się w takiej sytuacji.

- Powiedz mi – powtórzył niemal bezgłośnie.

Rozwarłam usta, usiłując cokolwiek z siebie wydusić, ale nie byłam w stanie. Chyba o to właśnie mu chodziło – żebym nie powiedziała „przestań”. Poddałam się mu, zupełnie nieświadoma tego, co robię.

- Daj mi jeden dzień, by sprawić, że spojrzysz na mnie inaczej. Tylko jeden dzień.

Skinęłam bezwiednie głową, nie mogąc oderwać wzroku od jego brązowych tęczówek.

Uśmiechnął się lekko i rzuciwszy ciche „do jutra”, pochylił w moją stronę. Przycisnął wargi do kącika moich ust, po czym zniknął, zanim zdążyłam zrozumieć zaistniałą sytuację. Wpatrywałam się w oszołomieniu w drzwi, w których ujrzałam go po raz ostatni.

Tadam!

Krótki, wiem o tym doskonale, ale nie chciałam was zanudzić :) Traktujcie to raczej jako wprowadzenie. Taki pomysł mi przyszedł jakiś czas temu do głowy, ale niestety wcześniej nie miałam szans go zrealizować. A teraz - proszę bardzo. Zayn będzie się musiał trochę postarać ;)

Jak wam się podoba? :) Kolejna część będzie dłuższa, bo więcej do opisywania. Kiedy ją chcecie? :D

Zapraszam na mojego bloga, o którego tyle razy pytaliście: http://untilyouloveme1d.blogspot.com/ - jest prolog i pracuję nad pierwszym rozdziałem :)

Liczę, że każdy, kto przeczyta - zostawi komenatarz! Z góry dziękuję za każdy z osobna <3

Kocham

~W.

#48 Louis (część 3)

Poprzednie części: 

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/12/luis-czesc-1.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/12/44-louis-czesc-2.html

Niepewnie spojrzałam na nasze złączone dłonie, a następnie na niego. Z nieśmiałym uśmiechem na twarzy, wpatrywał się przed siebie, nie reagując na moje spojrzenie. Dopiero teraz dostrzegłam w nim coś nadzwyczajnego. Te oczy.. Lazurowe tęczówki, w których odbijały się migoczące, świąteczne oświetlenia domów. Malinowe usta, zwarte w cienką linię i kształtny nos, na którego czubku roztapiały się malutkie płatki śniegu.

-Przyglądasz mi się?- jego kąciki ust wyraźnie się uniosły.

-Czy to ważne?- mimowolnie oblałam się parzącym rumieńcem.

-Nie, ale przyjemne- zatrzymał się  szczególnie wtedy, gdy dziewczyna jest nieświadoma tego, że czuję na sobie jej spojrzenie.

-Myślisz, że byłam nieświadoma?- zaśmiałam się pokrzepiająco, by dodać sobie odwagi.

-A wiesz co jest jeszcze lepsze?- zapytał. Ja tylko kiwnęłam przecząco głową- jeszcze fajniejsze jest, jak się taką dziewczynę przyłapie na gorącym uczynku, a ona uroczo rumieni się.

-Jesteś bezczelny..- powiedziałam, beznamiętnie spoglądając na jego rozbawioną minę. Mimo pozornego spokoju, wewnątrz mnie kotłowało się wiele emocji. Sama nie wiem dlaczego. Nieznane mi dotąd uczucie, całkowicie zawładnęło moim ciałem i pochłonęło mnie bez reszty. Przyjemne ciepło ogrzewało mnie od środka. Sprawiało, że mam ochotę się uśmiechnąć, wykrzyczeć swoje.. szczęście? To niemożliwe. Takie uczucia są.. w filmach. Albo istnieją ale i tak mnie omijają mnie szerokim łukiem. To zapewne tylko moja wyobraźnia.. a może jednak naprawdę to czuję, tylko bronię się do tego przyznać?

-Może i jestem bezczelny..- wyszeptał przybliżając się do mnie. Poczułam ciepło, bijące od jego ciała- ale przyznaj - sprawnie chwycił mnie za podbródek i uniósł go do góry- podoba Ci się to..

-Możliwe- oparłam dłonie na kołnierzu jego kurtki- i co w związku z tym?- wyszeptałam. Przyciągnął mnie do siebie, składając na moich ustach delikatny pocałunek. Spojrzał na mnie i po chwili znów wpił sie w moje wargi, tym razem ze zdwojoną siłą i pożądaniem.

Zwróciło mi się w głowie. Lekko zawirowałam, czując że odpływam, pogrążona w silnym uczuciu bijącym od chłopaka.

-Mieliśmy gdzieś iść- powiedziałam z trudem łapiąc oddech. Starałam się wyrzucić z siebie wszelkie jakże gwałtowne emocje. Chciałam go odepchnął. Jednak nie potrafiłam. Działał na mnie jak nikt inny. Wystarczyło jedno spojrzenie, by rozpalić moje zmysły.

Ujął moją twarz w ciepłe dłonie. Przejechał językiem po moich spierzchniętych wargach. Uśmiechnął się zadziornie i znów chwycił mnie za rękę.

-Racja, nie mamy zbyt wiele czasu- pociągnął mnie za sobą.

Stąpaliśmy po chodniku, oglądając uliczne ozdoby świąteczne. Delikatne płatki śniegu, opadały na nasze ciała i po chwili znikały.

Zaśmiałam się na myśl o swojej naiwności i głupocie. A może to mój upór, sprawił że go znienawidziłam, nie wiedząc nawet kim jest. Dopiero gdy go poznałam.. Wiem, to zabawne. Znam go zaledwie kilka godzin.. ale czuję, że jest wyjątkowy. Sprawnie okręcił mnie wokół palca. Doskonale wie, jak na mnie działa i wykorzystuje to. Manipuluje mną. Czuję to. Sam ten pocałunek. Wiedział, że nie będę w stanie się oprzeć..

-Zaczekaj tutaj. Mam pomysł..- jego ciepły głos wyrwał mnie z rozmyślań. Puścił moją dłoń i zniknął w tłumie ludzi. Rozejrzałam się. Dookoła mnie, stały kolorowe, oświetlone budki. Z pamiątkami, prezentami, a czasami z żywymi zwierzątkami. Ludzie mijali się, oglądając i kupując ostatnie dodatki. Uśmiechnęłam sie pod nosem, obserwują otaczający mnie jarmark. Pierwszy raz od tak dawna, nie czułam się zagubiona wśród świątecznego zgiełku. Wręcz przeciwne, sprawiało mi to radość. Bacznie obserwowałam świąteczne ozdoby, przyglądając się każdemu zakamarkowi kramu.

-Idziemy?- poczułam na ramieniu jego dotyk. Jak zaczarowana, jedynie skinęłam głową. Ruszyliśmy przed siebie. Wymijając jarmark, znaleźliśmy się pod dużą choinką. Uniosłam wzrok, dokładnie analizując świąteczne drzewko. Mimowolnie, uśmiechnęłam się widząc migoczące lampki i kolorowe ozdoby.

Louis okrążył choinkę. Skierował się w moją stronę, usilnie chowając coś za plecami.

-Co Ty wyprawiasz?- zaśmiałam się zaglądając w jego stronę.

-Mam dla Ciebie, mały prezent..

-Ale to ja miałam Cię gdzieś zaprosić.

-To już nie ważne- majestatycznie, zza pleców wyjął mały koszyczek- taka świąteczna pamiątka ode mnie- podał go w moją stronę.

Niepewnie chwyciłam w dłonie wiklinowy koszyczek. Odsłoniłam go. W środku leżał mały, biały króliczek. Zaśmiałam się, głaszcząc jego puchate futerko.

-Dziękuję..- wykrztusiłam. Mimo, że takowy osobnik w moim domu będzie sprawiał jedynie kłopoty, cieszyłam się czując że już pokochałam tego puchatego zwierza.

-To jak go nazwiemy?- ujął w dłonie małego króliczka- Jakieś poważne imię.. Tommo? Tak, to będzie dobre imię.

-Niech żyje skromność- zaśmiałam się- ale dobrze, niech będzie Tommo. Pamiątka po spotkaniu z Tobą..

***

-Może jednak wejdziesz?- zapytałam stojąc pod drzwiami mieszkania.

-Zrobiło się już późno, nie chcę przeszkadzać.

-Taka zabawna, wigilijna przygoda..- odstawiłam koszyk. Zmieszana, stanęłam tuż przed nim. Czułam, że nie wiem co powiedzieć. 'Żegnaj'? A może 'spotkamy się jeszcze?'

-I co teraz?- zapytał wbijając we mnie swój przenikliwy wzrok. Przeszył mnie zimny dreszcz.

-Zadałeś pytanie niewłaściwej osobie- wydukałam. Astmatycznie zaczerpnęłam powietrza- Ale czuję, że to koniec- słowa, zaprzeczały temu co czuję. Chciałam go zaprosić.. do mojego życia.

-Chcesz tak po prostu się pożegnać? Zapomnieć?- kurczowo chwycił mnie za ramiona.

-Nie chcę, ale nasza znajomość i tak nie ma przyszłości..- czułam nerwowe bicie mojego serca.

-A może warto spróbować- ujął moją twarz- Chociaż spróbujmy.

-Może i warto, ale to nie mój świat. Wiesz jak jest..

Po moim policzku spłynęła ciepła łza. Otarłam ją szybko, pociągając na nosie.

-Jess, wiesz że jesteś najwspanialszą osobą jaką poznałem?- spiął usta w linię. Zaprzeczyłam. Niepewnie musnął moje usta. Uśmiechnął się, czując z jaką pasją oddaję ten niewinny pocałunek. Chciałam pokazać mu, jak bardzo się myliłam. Jak bardzo w tej całej nienawiści, chciałam go zatrzymać, na zawsze. Jednak oboje wiedzieliśmy, że to było niemożliwe.

-Żegnaj..- delikatnie zaczesał kosmyk moich włosów.

-Nie mów, żegnaj bo to oznacza odejście..

-A odejście, zapomnienie..- ostatni raz złożył na moich ustach pocałunek. Powolnym krokiem oddalił się , posyłając niemrawy uśmiech- W takim razie, do zobaczenia- powiedział półgłosem. Niepewnie pomachałam, czując że robię to, czego nie powinnam. Że marnuję swoją szansę. Jedną na milion..

***

Dźwięk kolęd roznosił się po całym mieszkaniu. Rodzina dyskutowała przy stole, wspominając dawne czasy, przeglądając zdjęcia. Podeszłam do okna. Spojrzałam w niebo. Na najjaśniejszą gwiazdę. Wiedziałam, że on też na nią patrzy. I wiedziałam też, że czuje to samo co ja. Jednak rozsądek po raz kolejny wygrał z sercem. Tylko czy ta walka była sprawiedliwa? 

Oto ostatnia część cyklu imaginów o Lou. Zastanawia mnie fakt, czy właśnie takie zakończenie sobie wyobrażaliście? A może myśleliście, że jak zawsze zakończy się spełnioną, szczęśliwą miłością? Mam nadzieję, że Was zaskoczyłam i że spodobał Wam się taki pomysł. 

Liczę na ciekawe komentarze! Chętnie poznam Wasze zdanie :)

Pozdrawiam xx

~K

#47 Harry (część 5)

Wszystkiego najlepszego!

W imieniu swoim oraz moich kochanych dziewczyn, życzę Wam wszystkim w tym nowym roku 2013 dużo radości, uśmiechu na Waszych pięknych twarzyczkach, miłości ze strony rodziny, przyjaciół i bliskich, niezapomnianych przeżyć, nowych znajomości, wytrwałości w Waszych noworocznych postanowieniach, ooj nie wiem czego jeszcze! Spełnienia najskrytrzych marzeń, spotkania tej  piątki wspaniałych chłopców, życzę też nam wszystkim ich koncertu w Polsce! I wszystkiego, czego wy sami sobie w tym nowym roku życzycie :) Oby był dla was niezapomniany i piękniejszy niż wszystkie poprzednie <3

Kochamy Was!

~W.

___________________________________________________________

kontynuacja imaginów:

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/10/23-harry-czesc-1.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/10/24-harry-czesc-2.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/10/25-harry-czesc-3.html

http://onedirectionpolskieimaginy.blogspot.com/2012/12/31-harry-czesc-4.html

Powoli podniosłam ciężkie niczym ołów powieki, biorąc głęboki wdech. Wlepiłam wyprane z emocji spojrzenie w poszarzały sufit jego pokoju. Było wcześnie, słońce wciąż kryło się za horyzontem i wszystkie przedmioty znajdujące się w pomieszczeniu tonęły w mroku. Czułam okropny ból, rozrywający moją czaszkę od środa. Chyba zbyt dużo przeszłam wczorajszego dnia. Westchnęłam cichutko, by nie obudzić śpiącego tuż przy mnie Harry’ego. Delikatnie, usiłując nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów, podniosłam się na łokciach, rozglądając się po tak dobrze znanym mi pokoju mojego chłopaka. Wciąż chłopaka. Czułam się dziwnie zmęczona, dziwnie zagubiona i przede wszystkim – smutna jak nigdy dotąd.

Spojrzałam na jego łagodną twarz, tak słodko wtuloną w poduszę, jakby był to jego największy skarb. Jego włosy były w kompletnym nieładzie, a każdy pojedynczy loczek sterczał w innym kierunku. Ciepła, puszysta kołderka sięgała zaledwie do połowy jego umięśnionego ciała.  Uśmiechnęłam się do siebie i pochyliłam nad nim, lekko muskając ustami jego policzek. On też był zmęczony, powinien się wyspać. Powoli zdjęłam ze swojego ciała jego dłoń, którą w nocy najwidoczniej mnie obejmował i położyłam ją na pościeli. Chciałam zejść na dół niezauważona, zrobić sobie mocną, gorącą kawę, pomyśleć… Musiałam zastanowić się, jak to wszystko rozwiązać.

Wymknęłam się z pokoju i nie robiąc zbytniego hałasu pokonałam skrzypiące schody i dzielący mnie od kuchni korytarz. Z głośnym westchnieniem włączyłam światło i oparłam się dłońmi o blat, chowając twarz we włosach. Czułam się tak cholernie wykończona…

Zanim otworzyłam oczy, łudziłam się, że ostatnie dwa dni okażą się zwykłym, choć bardzo przykrym koszmarem. Że obudzę się u jego boku, czując na sobie jego natarczywe spojrzenie i po raz kolejny niemal spóźnię się do pracy przez jego wiecznie niezaspokojone pragnienie mojej bliskości. Uśmiechnęłam się na te urocze wspomnienia sprzed niemal tygodnia i przetarłam dłonią zaczerwienione oczy. Kochałam go. Zachowywałam się jak jakaś pieprzona masochistka, ale mimo tego, ile przez jego głupotę wycierpiałam, nadal go kochałam. I wiedziałam, że on czuje to samo, choć przecież całował inną. Odepchnęłam od siebie widok zdjęcia mojego chłopaka z tą dziewczyną, które zobaczyłam w gazecie. Ciekawe, czy przyznałby się, gdyby nikt go na tym nie przyłapał… To chyba byłoby lepsze. Usłyszeć to z jego ust, że to zrobił, ale żałuje i kocha.

Wlałam wodę do czajnika, przygotowując szklankę i sypaną kawę. To było naprawdę jedyne, czego potrzebowałam teraz do szczęścia. Cokolwiek, co przywróciłoby mnie do życia.

- Powinnaś się jeszcze położyć. Jest dopiero piąta – usłyszałam za sobą głos i podskoczyłam, niemal upuszczając przy tym łyżeczkę.

- Chcesz mnie zabić?!

Zayn uśmiechnął się czarująco i usiadł na jednym z krzeseł przy stole, opierając brodę na dłoni. Po co wstawał tak wcześnie? Z tego, co udało mi się wywnioskować, mieli dziś dzień wolny – zero koncertów, wywiadów, spotkań z fanami. Mógł spokojnie wylegiwać się w łóżku do południa. Widać on też nie mógł na powrót zasnąć – cóż, w nagłą zmianę z niesamowitego lenia w rannego ptaszka nie wierzyłam.

- Nie, chcę kawę – odparł z rozbawieniem.

- Dlaczego to ja zawsze muszę robić to, co mi każecie? Zawsze ja! Zrób to, zrób tamto… - marudziłam, wyjmując z szafki kolejny kubek.

Za każdym razem, gdy do nich przychodziłam, było tak samo. Tolerowałam taki stan rzeczy, bo zdawałam sobie sprawę, że są typowymi facetami, a w dodatku moimi facetami. Zrób mi kawę, przynieś chipsy, dzisiaj obejrzymy nasz film – nie twój…

- Jesteś najmłodsza, najmłodsi z reguły mają ciężkie życie – przerwał mi, chichocząc. – To ty jesteś naszym malutkim koteczkiem, więc nie gadaj tyle, tylko się ruszaj.

- Malutkim koteczkiem, powiadasz? – mruknęłam, unosząc brwi.

Parsknął śmiechem, a ja z ledwie zauważalnym uśmiechem zalałam kawę zagotowaną wodą i postawiłam ją przed nosem przyjaciela. Podziękował skinieniem głowy i upił łuk, nie zważając na temperaturę napoju.

Przebywanie z Zaynem, Niallem, Liamem i Louisem było jednym z moich ulubionych zajęć. Pominę oczywiście towarzystwo mojego chłopaka, bo tej fakt jest raczej oczywisty. To, że byli przy mnie zawsze wtedy, gdy ich potrzebowałam, wiele dla mnie znaczyło. Mogłam liczyć na ich zrozumienie, pomoc, czasem też ostry opieprz, ale najważniejsza była ich obecność. Nawet nie wiem, kiedy zdążyłam w takim stopniu się do nich przywiązać, ale cała piątka zdecydowanie należała do tych ludzi, od których bardzo łatwo się uzależnić.

- Co zamierzasz zrobić? – spytał cicho, mierząc mnie swoim przenikliwym spojrzeniem.

- Nie wiem, Zayn. Nie wiem – odparłam, z trudem panując nad drżeniem mojego głosu. – Chciałabym zapomnieć o tym wszystkim, ale nie potrafię.

Wiedziałam, że to wszystko nie miałoby najmniejszego sensu. Mogłabym zapomnieć, gdyby Harry był zwyczajnym chłopakiem, jednym z wielu milionów, który może bez zastanowienia wyjść na ulicę o każdej porze dnia i nocy, nie martwiąc się o to, że zostanie zaatakowany przez dziesiątki fanek. On był znanym członkiem słynnego na całym świecie zespołu One Direction i choć dla mnie zawsze był moim Harrym Stylesem, musiałam o tym pamiętać. Jego twarz widniała na okładkach wszystkich magazynów o gwiazdach, pojawiała się w telewizji. Do tego dochodziły też ciągłe wyjazdy i jego nieobecność, którą usilnie próbował zamaskować smsami i długimi rozmowami telefonicznymi. Ale kochałam to i pogodziłam się z tym, że musi tak być. 

Kiwał w zamyśleniu głową, widocznie się nad czymś zastanawiając, po czym odstawił na bok kubek z kawą, wpatrując się niepewnie w moje oczy.

- Harry załatwił wywiad radiowy. Chce wyjaśnić to jeszcze dziś.

- Co masz na myśli, mówiąc „wyjaśnić”? – spytałam cicho.

Byłam przerażona i nawet specjalnie tego nie ukrywałam, bo nie wiedziałam w tym żadnego sensu. Chciał powiedzieć wszystkim prawdę? Na nowo wzbudzić zainteresowanie naszym związkiem? Mimowolnie wyobraziłam sobie ten dialog… Pytanie, czy to wszystko prawda. Jego odpowiedź, brzmiąca „tak” i to upokorzenie, które poczułabym w sercu. Ból i rozczarowanie, które na nowo odżyłyby w mojej pamięci…

- Nie wiem. I nie jestem pewny, czy on zdaje sobie sprawę z tego, co chce zrobić. Kocha cię i to chyba jedyne czego jest jak na razie świadomy – westchnął, pocierając placami skroń. – Może się mylę, ale ten wywiad chyba nie jest najlepszym pomysłem.

- Nie mylisz się. Ja też tak uważam – odparłam, obracając kubek w dłoniach i biorąc łyk kawy. – Nie możesz jakoś… wybić mu tego z głowy?

Spojrzał na mnie lekko zaskoczony i skrzywił się nieznacznie.

- Mógłbym spróbować, ale… sama wiesz, jaki jest Harry.

- Dzień dobry – usłyszałam cichy szept tuż przy moim uchu i poczułam dotyk jego warg na szyi.

Minęła już godzina dziewiąta, a ja zdążyłam w tym czasie doprowadzić się do stanu normalności i ogarnąć syf, który standardowo panował w całym domu po dwóch czy trzech dniach mojej nieobecności. Kompleks piątki facetów, z których ani jeden nie dba o porządek… sami wyobrażacie sobie, jak to musi wyglądać. Rozmowa z Zaynem trochę mi pomogła, na pewno w jakimś stopniu poprawiła mi humor, ale informacja o tym, że mój chłopak zamierza udzielić dziś wywiadu była co najmniej stresująca. Jedyną nadzieją była dla mnie interwencja chłopców.

- Jak się spało? – spytał, uśmiechając się wesoło. – I dlaczego nie było cię przy mnie, gdy się obudziłem? – dodał z udanym wyrzutem.

- Wstałam wcześniej – odrzekłam, bawiąc się jego włosami.

Zmierzył mnie uważnym spojrzeniem i zasmucił się. Nie lubiłam patrzeć, jak z jego ust znika ten radosny uśmiech, a w zamian przybierają one kształt czegoś w rodzaju podkówki. To był naprawdę przykry widok i nie znosiłam myśli, że częściowo to ja jestem tego powodem. Wiedziałam, że smuci się, widząc, że coś jest nie tak i czując wyrzuty sumienia. On był tego typu człowiekiem – brał wszystkie winy świata na siebie.

- Byłam głodna – skłamałam szybko, odwracając wzrok. – Myślałam, że zwariuję. Wasza lodówka jest dosłownie pusta!

Parsknął śmiechem, przytulając mnie do siebie i całując w czubek głowy.

Lubiłam kiedy to robił – po prostu obejmował mnie swoimi silnymi ramionami, zapewniając mi poczucie bezpieczeństwa i miłości. Nie potrzebowałam niczego więcej, gdy czułam, że mam go przy sobie i należę do niego.

- Kocham cię – szepnął, chowając twarz w moich włosach.

Przymknęłam oczy, zaciągając się jego kuszącym zapachem. Tak bardzo chciałabym, żeby było tak już zawsze. Tylko ja i on i nikt więcej. Wtuliłam się w jego ramiona, czując, że lada moment się rozpłaczę.

- Ja też cię kocham, Hazz – powiedziałam cicho i o dziwo mój głos przy tym nie zadrżał.

Odsunął się ode mnie i uśmiechnął się lekko, spoglądając w moje oczy.

- Dzwoniłem wczoraj do radia, zgodzili się puścić wywiad… nie musisz iść tam ze mną, jeśli nie chcesz. Nie musisz brać w tym udziału – powiedział tak szybko, że ledwie zrozumiałam sens jego słów.

Nie chciałam brać w tym udziału i nie chciałam, żeby on w tym uczestniczył. To nie był dobry pomysł, Zayn miał rację. Ten wywiad mógł tylko nagłośnić całą sprawę i przypomnieć wszystkim o tym, co się stało. Lepiej byłoby, gdyby zaprzeczył, powiedział, że zdjęcie to photoshop, a on nigdy tego nie zrobił. Ludzie mogliby nawet w to uwierzyć albo chociaż przestać upierać się przy temacie i dali nam wreszcie święty spokój.

- Harry – szepnęłam cicho, usiłując uspokoić głośne bicie mojego serca. – Mam do ciebie prośbę.

- Słucham cię, skarbie – uśmiechnął się lekko, ujmując moją twarz w dłonie.

- Nie udzielaj tego wywiadu. Zostań tu teraz ze mną i zacznijmy od nowa.

Zmierzył mnie zdziwionym spojrzeniem i po krótkiej chwili namysłu, która wydawała mi się wręcz wiecznością, wpił się w moje usta, w ułamku sekundy eliminując dzielącą nas odległość. Odwzajemniłam pocałunek, rozpaczliwie pragnąc jego bliskości, która była mi teraz tak potrzebna do życia. Kosmyki jego włosów prześlizgiwały się pomiędzy moimi palcami, a on uśmiechał się lekko, obejmując mnie i z zapałem pieszcząc moje wargi.

Oderwałam się od niego, a on zszedł z pocałunkami na moją szyję, dając mi na moment odetchnąć. Nie potrafiłam zbytnio zebrać myśli, ale czułam, że mimo iż nie udzielił mi odpowiedzi, zrezygnował z drążenia tematu.

- Wybaczysz mi kiedykolwiek to, co ci zrobiłem? – spytał cicho, podnosząc na mnie swojego piękne, zielone oczy.

Zaniemówiłam, wpatrując się w niego i jednocześnie wsłuchując w głos mojego serca, który usłyszałam już wczoraj. Wybaczyłam mu. I choć nie przyszło mi to łatwo, choć mój świat musiał rozpaść się na nieskończoność kawałków, bym w końcu to zrozumiała, to teraz to do mnie dotarło. Ten cudowny  chłopak z burzą loków i dodającymi mu uroku dołeczkami zawładnął całą mną i rozkochał mnie w sobie, nie pozostawiając we mnie ani grama niezależności. Byłam jego.

- Już ci wybaczyłam, Harry – szepnęłam, dotykając opuszkami palców jego ciepłego policzka.

Uśmiechnął się szeroko, i delikatnie musnąwszy moje wargi i spojrzał mi w oczy.

- Kocham cię. To jest marne wytłumaczenie, ale i szczera prawda.

Przyciągnął mnie do siebie i ukrył w ramionach, w których pozostałam już na zawsze.

Koniec! 

Imagin dobiegł końca. Ta część nie jest taka, jak ją sobie wyobrażałam i jaką chciałabym, by była. Niestety cierpię ostatnio na brak weny, ale udało mi się wykminić coś takiego. Przepaszam wszystkich, których zawiodłam tą częścią.

Miałam dodać ją wczoraj, ale dzięki Mai mieliście wczoraj co czytać, a imagin nie był w 100% gotowy. Tak więc... jest jeszcze jedna sprawa. Przypomnieliście mi o imaginie, o którym zupełnie zapomniałam! Jest to bodajże 10 imagin na blogu i chodzi tu o Liama. Nazwałam go jako "część 1" i nigdy nie dodałam drugiej, co też w najbliższym czasie zmienię :)

Pytacie o Niallera. Tak, kochani, to była ostatnia część, ale może jeszcze do końca tego tygodnia dodam pierwszą część kolejnego imagina z jego udziałem :D Ten będzie trochę inny, ale... zobaczycie :)

Poza tym planuję mini Zayna, bo dawno nie było, prawda? :D

Prośba do was! Nie zostawiajcie pod imaginami linków do blogów w ramach reklamy (chyba że jest to rodzaj identyfikacji), bo możecie zrobić to w zakładce 'Wasze blogi', do czego szczerze zachęcam :)

Długie ogłoszenia parafialne, ale już kończę.

Dziękuję za każdy komenatarz z osobna i proszę o pozostawienie po sobie jakiegoś śladu waszej obecności tutaj :)

Kocham!

~W.

#46 Harry (część 1)

-To nie może być prawda - mówiłaś sama do siebie. Pozytywny.
-Nie, nie, nie to jest niemożliwe - wciąż mamrotałaś pod nosem.
Najgorsze było to, że nie wiedziałaś jak zareaguje Harry. Piosenkarz, w którym kocha się milion nastolatek na całym świecie. Jednak dla ciebie był przede wszystkim twoim chłopakiem. Kochanym, słodkim i uroczym chłopakiem. Jak on zareaguje na wiadomość, że zostanie ojcem w tak młodym wieku? A co jeśli nie będzie chciał dziecka? W twojej głowie co chwila pojawiały się nowe wątpliwości. Nagle usłyszałaś trzask zamykanych drzwi wejściowych. To mogło oznaczać tylko jedno - Harry wrócił do domu. Przełknęłaś głośno ślinę. Stałaś bez ruchu i nasłuchiwałaś. Zorientowałaś się, że twój chłopak odłożył klucze (prawdopodobnie na szafkę w przedpokoju jak to miał w zwyczaju), zdjął kurtkę i buty po czym wszedł do salonu.
-[T.I]?! - zawołał cię.
Milczałaś. Nie byłaś w stanie nic z siebie wydusić. Wołanie się powtórzyło, ale ty wciąż nie mogłaś się odezwać. Dopiero kiedy usłyszałaś kroki na schodach rzuciłaś test ciążowy, który do tej pory trzymałaś w ręku na półkę, chwyciłaś laptopa i rzuciłaś się na łóżko. Udawałaś, że przeglądasz jakieś strony internetowe. Po chwili w drzwiach pojawił się Harry. Gdy cię zobaczył na jego zmartwioną twarz wtargnął szeroki uśmiech i pokazały się dołeczki, które tak bardzo kochałaś. Jednak nie byłaś w stanie odwzajemnić gestu.
-Tu jesteś! Wołałem cię, ale nie odpowiadałaś i już zaczynałem się martwić...-przystanął, kiedy zobaczył grymas na twojej twarzy - stało się coś? Czemu jesteś taka smutna?
-Nie, nic się nie stało. Zdaje ci się - skłamałaś i uśmiechnęłaś się sztucznie. Nie przekonało to chłopaka. W obawie, że pod wpływem jego spojrzenia złamiesz się i wszystko mu opowiesz odwróciłaś wzrok. Zaczęłaś przeszukiwać byle jakie strony w internecie byle tylko nie wzbudzić podejrzeń ukochanego. Po chwili laptop zniknął z twoich rąk. Podniosłaś wzrok i zobaczyłaś klęczącego przed tobą Harrego. Jego duże, zielone oczy wpatrywały się w ciebie przeszywając cię na wylot. Zadrżałaś, gdy położył ręce na twoich kolanach.
-Przecież widzę, że coś jest nie tak. Mnie nie oszukasz [T.I] - wyszeptał.
Głośno westchnęłaś szukając jakiejkolwiek wymówki.
-Jestem po prostu zmęczona - wyjąkałaś.
Tym razem to Hazz głośno wypuścił powietrze i wstał.
-Dobra nie będę cię zmuszał. Jak zechcesz, to sama powiesz - rzucił i skierował się w stronę łazienki. Nagle chłopak się zatrzymał. Najwyraźniej coś przykuło jego uwagę. Skierował się w stronę półki i chwycił leżący na niej mały, biały przedmiot. "O nie" pomyślałaś obserwując go z przerażeniem. Harry przez dłuższą chwilę wpatrywał się bez słowa w rzecz znajdującą się w jego dłoni.
-Co to jest? - spytał ledwo dosłyszalnie.
Nic nie odpowiedziałaś, tylko wpatrywałaś się w ukochanego z otwartą buzią.
-Co to jest do cholery? - tym razem krzyknął.
-Harry ja...
-Pozytywny?! Przecież to niemożliwe! Zabezpieczaliśmy się! - chodził po pokoju w tę i z powrotem, a ty spuściłaś wzrok i zaczęłaś bawić się palcami. Czułaś się...winna? Przecież to nie twoja wina, że zaszłaś w ciążę. Poza tym do tego potrzebne są dwie osoby. W końcu Harry usiadł na brzegu łóżka i schował twarz w dłoniach.
-Ja jestem jeszcze za młody na dziecko. Mam pracę, przyjaciół, rodzinę. Chcę się jeszcze bawić, a nie zostać rodzicem! - usłyszałaś.
-A co ja mam powiedzieć? Myślisz, że tego chciałam? Jestem jeszcze młodsza od ciebie. Poza tym nie mam się do kogo zwrócić o pomoc. Wszyscy moi bliscy są w Polsce. Ale razem dam radę Hazza - ostatnie zdanie tylko wyszeptałaś. Położyłaś loczkowi rękę na plecach i zaczęłaś go głaskać w pocieszającym geście. Starałaś się być silna, mimo że łzy cisnęły ci się na policzki. Wiedziałaś jak twój chłopak musi się teraz czuć. Chwilę temu przeżyłaś to samo. Jednak już zdąrzyłaś pokochać maleństwo rozwijające się spokojnie pod twoim serduszkiem. Ono w niczym nie zawiniło.
-Myślę, że to nie jest dobry pomysł. A co jeśli prasa się o tym dowie? To będzie piekło! - Harry znowu wstał i zaczął chodzić w kółko po sypialni.
-Co masz na myśli?
-Wiesz chyba będzie lepiej jak zrobimy sobie małą przerwę. No wiesz wyprowadzisz się, dasz mi czas żebym wszystko przemyślał...
-Słucham?! nie mogłaś uwierzyć w to, co właśnie powiedział - Zrywasz ze mną?! Teraz?! I w dodatku wyrzucasz mnie z domu?! Ja jestem w ciąży! To będzie też twoje dziecko!
-Zrozum to nie tak, że cię nie kocham ale...
-Ależ ja dokładnie rozumiem! - przerwałaś mu - Rozumiem, że jesteś zwykłym dupkiem! Ufałam ci! Nie mogę uwierzyć, że spędziłam z tobą ponad dwa lata mojego życia! Nigdy nie myślałam, że okażesz się takim pieprzonym egoistą i palantem! Nienawidzę cię Harry! Rozumiesz NIENAWIDZĘ! - krzyknęłaś i cała zapłakana wybiegłaś z domu.


Hej kochani! No to mamy pierwszą część Harrego. Przepraszam za wszystkie błędy ortograficzne, interpunkcyjne itp. Mam nadzieję, że zostawicie po sobie komantarz :) Dziękuję za wszystkie nominacje do Liebster Awards i za tyle wejść na blogu! To dla nas dużo znaczy. Na koniec jeszcze życzę wam szalonego sylwestra, szczęśliwego Nowego Roku i żebyście dotrzymały swoich postanowień noworocznych ;) 
Proszę zostwacie po sobie jakikolwiek komentarz :3 
Kocham was <3 

~M

Liebster Awards

Dziękujemy za kolejne nominacje do Liebster Awards. Jest to dla nas ogromne wyróżnienie, jak i motywacja do dalszej pracy :) 

Przypominam że,  Liebster Awards  to taka 'akcja', w której mamy szansę wyróżnić wyjątkowe blogi. Nominowany blogger jest zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na 11 pytań oraz do nominowania kolejnych 11 blogów (za wyjątkiem tego, który nominował nas) i zadania 11 pytań. 

Oto nasze odpowiedzi:

Od: http://1dvashappenin.blogspot.com/ 

1. Jak masz na imię?

Karolina
Weronika
Maja
2. Od kiedy jesteś Directioner?

K: Ciężko stwierdzić.. Od czasu gdy One Direction na dobre zawładnęło moim życiem. Dokładnej daty nie znam.. Ale przyjętą datą jest stycznia 2012 :)
W: Od początku kwietnia tego roku :)
M: Jakoś w kwietniu 2012 :)
3. Ile masz lat?

K: 17.
W: 15.
M: 15
4. Ulubiona książka lub film

K: Książka: Anioły i demony. Film: jest ich wiele :)
W: Jeśli chodzi o książkę, kocham wszystkie części Harry'ego Pottera, ulubiony film to Pożyczony Narzeczony.
M: Nie mam ulubionej książki :) Jeśli chodzi o filmy to "Uprowadzona" i wszystkie części "Piratów z Karaibów"
5. Ulubiony kolor

K: Niebieski
W: Obecnie fioletowy :)
M: Zdecydowanie niebieski :)
6. Kto jest twoim faworytem z 1D?

K: Niall ♥
W: Nialler
M: Zayn 
7. W jakich fandomach jesteś?

K: directioners i 3eeks
W: Jestem tylko i wyłącznie Directioner.
M: Jestem Directioner, Mixer, Mazziturbater, Ritabot, Mayniac, Brat, Peacer i Deviner :)
8. Ulubione jedzenie

K: Słodyczeee :)
W: Wszystko, co słodkie :D
M: Mascarpone
9. Co sądzisz o Larrym?

K: Larry to na pewno przyjaźń, miłość braterska, silna więź której, mimo wszelkich przeciwności, nic nie jest w stanie rozerwać. Nie chcę robić z nich na siłę gejowskiej pary, ale mimo wszystko w głębi duszy chciałabym, żeby Larry jako romance okazał się prawdą
W: Sądzę, że to nie jest moja sprawa... Traktuję Larry'ego jako bromance, jako przyjaźń czy może nawet braterstwo. Ufam zarówno Lou i Harry'emu na tyle, żeby wierzyć w to, co mówią. Ale jeśli kiedykolwiek okaże się, że Larry to prawdziwy romace - będę szczęśliwa :)
M: Według mnie Larry to tylko bromance. Wiem, że chłopcy kochają się jak bracia i są ze sobą bardzo zżyci, ale nie oznacza to, że są gejami. Jednocześnie nic nie mam do homoseksualistów :) Jeśli chłopcy twierdzą, że są przyjaciółmi a nie parą to tak jest i tyle.
10. Jakie bromance lubisz?

K: Wszystkie ale najbardziej, Larry i Niam :)
W: Najbardziej? Ziall i Nouis :)
M: Ziall :)
11. Co sądzisz o moich imaginach i opowiadaniach?

K: Interesujące :) W miarę możliwości staram się wpadać i czytać xx
W: Szczerze mówiąc nie trafiłam na Twojego bloga wcześniej, ale postaram się to zmienić :)
M: Przyznam się, że nigdy nie widziałam twojego bloga, ale postaram się to nadrobić.

Od: http://i-hate-you-but-still-love-you.blogspot.com/p/libster.html

1. Jak masz/ macie na imię?

Karolina.
Weronika
Maja

2. Ulubiony członek One Direction?

K: Niall
W: Nialler <3
M: Zayn

3. Co sądzisz/sądzicie o dziewczynach chłopców z 1D?

K: Moim zdaniem są urocze i w pełni zasługują na miłość chłopców. Zazdroszczę im, bo jest czego, ale mimo to wspieram ich mentalnie, nie hejtuję, nie obrażam, mam do nich szacunek. Nie wiem co sądzić o Taylor.. czy zaliczać ją jako dziewczynę Hazzy, czy też nie. Mimo wszystko ją jedyną lubię mniej, ale mam nadzieję, że to się zmieni.
W: Przede wszystkim, uważam, że mają naprawdę ogromne szczęście :) Uwielbiam i szanuję wszystkie partnerki naszych chłopców. Danielle jest przekochana, niesamowicie utalentowana i sprawia wrażenie bardzo miłej. Eleanor wydaje się być bardzo sympatyczna i urocza, Perrie ma wspaniały głos i jest cudowna, a Tay...? Jeśli faktycznie ona i Hazza są razem, to jak najbardziej szanuję jego wybór i uważam, że oboje zasługują na szczęście.
M: Kocham je wszystkie za to, że uszczęśliwiają naszych chłopców i zawsze ich wspierają. Nigdy nie zauważyłam, aby któraś z nich wykorzystywała sławę chłopców. Poza tym kocham Perrie za jej głos, poczucie humoru i to, jaka jest kochana, Danielle jest cudowną tancerką, a Eleanor jest mega sympatyczna i miła dla każdego, kogo spotka :3 Taylor nie zaliczam póki Harry nie potwierdzi ich związku, ale nic do niej nie mam :)
4. Masz/macie jakieś realne plany na przyszłość? 

K: Przed wszystkim skończyć liceum, zdać maturę, później jakieś studia. Chciałabym mieć spokojne, ale za razem ciekawe życie, bez rutyny.
W: W najbliższym czasie chciałabym dobrze napisać egzaminy gimnazjalne, przebrnąć przez konkursy i coś w nich osiągnąć, skończyć moje wymarzone liceum, a potem...? Nie mam pojęcia :)
M: Chyba póki co dostać się do dobrego liceum :) Mam ponad 100 do wyboru, a to dość trudne :) Uważam, że nie ma co planować przyszłości, bo równie dobrze jutra może już nie być.

5. Polecasz/polecacie jakieś blogi?

K: Hmm blogi warte uwagi:

http://this-is-a-beautiful-mistake.blogspot.com/

http://whispers-of-thee-heart.blogspot.com/

oraz zapraszam na mojego osobnego bloga: http://i-go-my-way.blogspot.com/
W: Z całego serca polecam np. http://the-perfect-melody.blogspot.com/ czy http://www.seconddirection.mylog.pl/ ale jest ich duuużo więcej :D
M: Polecam blog http://imaginezonedirection.blogspot.com/ mega sympatyczna dziewczyna z ogromnym talentem :)

 6. Masz/macie konto na TT? Jeśli tak, to podaj/podajcie nick. :)

Wspólne konto: @Imaginy_1D

Konto Karoliny: @Karollaaaaa
Konto Weroniki: @Veronica_1Dfan
Konto Mai: @PezzMixer

7. Ulubiony wykonawca/zespół oprócz One Direction?

K: Coldplay, Linkin Park, Ed Sheeran, Kings Of Leon, Red Hot Chili Peppers.. wiele tego, podałam tylko szczególnie ulubione. Wiem, że Ci wykonawcy są różnorodni, zupełnie odmienni od 1D, ale.. taka już jestem ♥
W: Słucham wielu wykonawców, ale nie poświęcam im aż tak wielkiej uwagi jak 1D. Jest to np. GrubSon, ale także JB, Kamil Bednarek czy Katy Perry :)
M: Little Mix, Ed Sheeran, Rita Ora, Conor Maynard, Cher Lloyd, Rihanna, Eminem, Lil Wayne, Wiz Khalifa, Slaughterhouse, Tyga, Drake, Nicki Minaj, D12, Bad Meets Evil, 50 Cent, Xzibit, BoB, T.I, Tupac Shakur, Michael Jackson, Dr. Dre <3 Założę się, że o 1/3 zapomniałam ;p

8. Lubisz/lubicie Little Mix?

K: Tak :)
W: Bardzo lubię.
M: Kocham ♥

9. Co sądzisz/sądzicie o naszym blogu?

K: Ten blog jest z pewnością wyjątkowy. W wolnym czasie staram się wpadać i czytać :)
W: Nie spotkałam się z nim wcześniej, ale skoro już się o nim dowiedziałam, to postaram się go jak najczęściej odwiedzać <3
M: Wybaczcie, ale nigdy go nie widziałam :) Ale obiecuję, że przeczytam i skomentuję <3

10. Skąd pomysł na bloga? 

K: Sama nie wiem.. po prostu szukałam czegoś, co będzie mogło wyrazić moje emocje, uczucia. Pisanie bardzo pomaga. Przenosi w zupełnie inną rzeczywistość, gdzie człowiek może odpocząć, oderwać się od problemów :)
W: Wydaje mi się, że chciałam po prostu spróbować czegoś nowego, pokazać siebie i to, co piszę, komuś więcej :)
M: Od dawna pisałam opowiadania, ale nie miałam szansy nigdzie ich opublikować. Bardzo lubiłam ten blog więc ucieszyłam się kiedy dowiedziałam się o konkursie na współautorkę :) Teraz mogę poznać opinie innych na temat mojej twórczości.

11. Jakieś plany na Sylwestra? 

K: Niezapomniana impreza ♥
W: Okaże się :D 
M: W tym roku impreza u mnie :)

Od: http://sweetheartforget.blogspot.com/

 1.Jak to się stało, że zostałaś Directionerką ?

K: Szczerze.. nie pamiętam! Po prostu zauważyłam ich na jakimś muzycznym kanale. Wiem, ze na początku ich nie lubiłam, pomyślałam, że to kolejne przereklamowane gwiazdeczki. Jednak myliłam się, z czasem zauważyłam, że kompletnie oszalałam na ich punkcie, zakochałam się w nich na zabój i tak oto jestem Directioner.
W: Po raz pierwszy zetknęłam się z chłopcami na jednej ze stron internetowych, ale niezbyt mnie to zainteresowało. Potem usłyszałam w radiu WMYB w momencie, kiedy miałam wszystkiego i wszystkich dość i ta piątka debili sprawiła, że w jednej chwili na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Już w tamtej chwili poczułam się do nich przywiązana <3
M: Przyznam, że na początku ich nie lubiłam. Nie słyszałam ich piosenek, ale skreśliłam ich na początku, tak jak robi to większość hejterów. Moja przyjaciółka stała się Directionerką i zaczęła nawijać mi o chłopcach 24/7 :D Postanowiłam posłuchać ich piosenek, poczytać i się zakochałam <3

2. Co kojarzy Ci się z zespołem ?

K: Hmm jest wiele takich rzeczy. Między innymi ich piosenki z czasów XF, powiedzonka, atrybuty typu Irlandia, paski, lustra, łyżki itp. Kocham ich, więc stale o nich myślę, na co nie spojrzę to i tak myślę o nich. Wydaje mi się, że takie nałogowe myślenie o nich, to normalny stan dla każdej Directioner :)
W: Ostatnimi czasy, wszystko na co spojrzę, kojarzy mi się z chłopcami. Szelki, lustro, łyżki, nie wspomnę już o tym, że gdy usłyszę jakiekolwiek zdanie, które kiedyś padło z ich ust, od razu się uśmiecham i trudno mi wrocić już do rzeczywistości :D
M: Z każdym członkiem zespołu kojarzy mi się coś innego :) Np z Niallem kojarzy mi się Irlandia, z Liamem łyżki, z Harrym loczki, z Lou paski a z Zaynem fryzjer ;D Gorzej z tym, że od kiedy stałam się Directionerką to wszystko inne kojarzy mi się z nimi *o*

3. Dwa wyrazy opisujące twoją osobowość.

K: Z racji tego, jak bardzo zróżnicowana jest moja osobowość, opisanie siebie w dwóch słowach jest NIEMOŻLIWE :)
W: Upartość, leniwość? :D
M: Leniwa, zwariowana :D

4. Co robisz kiedy usłyszysz piosenkę One Direction w radiu ? 

K: Odczuwam ogromną radość, mimo że znam doskonale ten kawałek, że słucham go setny raz, to i tak odczuwam wielką ekscytację. Wtedy jestem cholerna z chłopców jak i z bycia Directioner. Mam ochotę skakać, biegać i wykrzyczeć jak bardzo ich kocham.
W: To jest ten moment, gdy przyjaciele się mnie wyrzekają :D Zaczynam szczerzyć się do samej siebie jak ktoś z upośledzeniem psychicznym, podskakuję, piszczę i nie mogę złapać oddechu. Standardowa reakcja Directioner :D
M:To dość dziwne zjawisko. Zachowuję się, jakbym była chora psychicznie ;D Zaczynam skakać, biegać, tańczyć (niezależnie od tego gdzie jestem), śpiewać, a bardziej drzeć się, bo nie potrafię śpiewać ;p Nie umiem tego dokładniej opisać, ale cała moja rodzina się wtedy ewakuuje ;D

5. Byłaś albo będziesz na ich koncercie? 

K: Oczywiście, że będę! Jak wszystkie Polish Directioners ♥
W: Nie była, ale nie spocznę, póki choć raz ich nie zobaczę! :)
M: Jeszcze nie byłam, ale na pewno będę razem z moimi kochanymi Directioners <3

6. Jaka jest twoja ulubiona piosenka One Direction?

K: Wszystkie są świetne, ale najwięcej emocji wzbudza we mnie Little Things...
W: Uwielbiam dokładnie wszystkie piosenki chłopców, ale zawsze najważniejszą będzie dla mnie WMYB, bo to właśnie dzięki niej stałam się Directioner :)
M: Zależy od nastroju :) Kocham naprawdę wszystkie, ale aktualnie chyba They Don't Know About Us <3

7. Co jest dla Ciebie w życiu najważniejsze?

K: Rodzina, przyjaźń, to by spełniać swoje marzenia bez względu na wszystko. By nie zważać, na to 'co powiedzą inni', by kroczyć własną ścieżką oraz by każda porażka była dla nas okazją do uodpornienia się i pokazania innym, na jak wiele nas stać :)
W: Moi bliscy, przyjaciele, to by spełniać marzenia i znajdować nowe cele, do których się dąży :)
M: Ludzie, których kocham i którzy sprawiają, że się uśmiecham :)

8. Co myślisz o shipperkach albo hejterach

K: Obie te społeczności (pozwolę sobie ich tak określić) mają swoje miejsce na Ziemi. Bez względu na wszystko takie osoby były, są i zawsze będą bo są potrzebni. To jest taki pewien życiowy cykl, z którego nie można wykluczyć żadnego czynnika. I właśnie z tego powodu nie mam jakiegoś wybujałego zdania na ich temat. Hejterzy czasami przesadzają.. ale nie mają świadomości, że ich hejty nas - fanów jedynie podbudowują i hartują :)
W: To jest ciekawe pytanie :D Shipperki są bardzo w porządku, póki nie przekraczają granicy i nie zaczynają krzywdzić chłopców. Hejterzy to dla mnie osoby zupełnie niewarte uwagi, więc się nimi nie przejmuję i radzę wszystkim ignorować ich różnego rodzaju zaczepki :)
M: Nic nie mam do shipperów, póki nie zaczynają się kłócić ;) Nie lubię nieuzasadnionych hejtów. Jak już się kogoś nie lubi, to chociaż powinno się wiedzieć za co.

9. Największe marzenie?

K: By na starość, móc śmiało powiedzieć, że w pełni wykorzystałam swoje życie, że niczego nie żałuję i że czuję się mega spełniona.
W: W pełni wykorzystać życie :)
M: Żebym do końca życia mogła robić to, co kocham najbardziej.

10. Gdybyś miała jednym słowem opisać chłopaków z 1D co byś powiedziała? 

K: cholernieseksowniuroczywyjątkowiutalentowaninieziemskoprzystojni ♥ jest jedno słowo :)
W: Idealni (mimo wad, dla nas zawsze tacy będą)
M: Chyba się nie da :D Każdy z nich jest przecież inny <3

11. Gdybyś miała taką możliwość, o co byś zapytała chłopaków?

K: Standardowo zdjęcie, autograf. O to czy ich przyjaźń jest faktycznie taka, jak nam się wydaje. Czy mogliby mnie przytulić i powiedzieć (nawet jeśli mieliby skłamać) że mnie kochają. 

W: O baaardzo wiele spraw :) Oczywiście poprosiłabym o zdjęcie z nimi, ale gdybym miała nieograniczoną ilość czasu z nimi... zapytałabym ich dosłownie o wszystko :)
M: Czy są szczęśliwi. To dla mnie najważniejsze <3

Od: http://i-go-my-way.blogspot.com/ czyli nominacja od Karoli :)

1. Gdybyś miała wybrać raz na zawsze, rodzina czy One Direction, co byś wybrała i dlaczego?

W: Wybrałabym rodzinę, bo moi bliscy zawsze będą dla mnie najważniejsi.
M: Rodzinę. Jest dla mnie wszystkim, zawsze mnie wspiera i kocha mimo wad. Nikt by jej nie zastąpił.
2. Co jest dla Ciebie ważniejsze, to by 'na pełnej' żyć chwilą, czy zważać na konsekwencje, przyszłość? Napisz dlaczego. 

W:  Wydaje mi się, że wolę korzystać z życia, niż wciąż zastanawiać się, co będzie jeśli... Choć muszę przyznać, że jestem jedną z tych osób, które dosyć często panikują, gdy mają podjąć ważną decyzję w ciągu kilku sekund.
M: Nie lubię martwić się przyszłością. Wolę żyć chwilą, bo tylko teraźniejszość jest pewna. Nigdy nie wiadomo co się wydarzy i niczego nie można być w 100 % pewnym. Poza tym równie dobrze jutra może nie być.
3. Jak zmieniło się Twoje życie, od czasu gdy zostałaś Directioner? 

W:  Kolosalnie :) 'Poznałam' piątkę idiotów, którzy stali się mi nagle niesamowicie bliscy i może to zabrzmi tandetnie, ale zmienili całe moje życie. Nic nie jest już tak jak wcześniej. Dzięki nim mój charakter uległ zmianie, poznałam tysiące nowych osób, które pod wieloma względami przypominają mnie samą :)
M: Chłopcy nauczyli mnie, żeby wierzyć w marzenia. Dzięki tej 5 wariatów przestałam martwić się zbyt wieloma problemami w życiu i zaczęłam z niego korzystać. Nie ważne ile razy dostanę w twarz, ważne żebym się podniosła. Myślę, że nic wcześniej mnie nie zmieniło tak jak oni.
4. Co by było gdybyś poznała chłopców z One Direction i gdyby okazali się zupełnie inni, niż nam - Directioners się wydaje (w gorszym znaczeniu)? Zaakceptowałabyś ich wszelkie wady i została nadal w tym fandomie czy może nie?

W:  Jestem w 100% pewna, że zostałabym. Ci chłopcy są mi zbyt bliscy, bym mogła ot tak przestać ich kochać i odejść.
M:  Jestem pewna, że oni SĄ inni, niż nam się wydaje. W końcu gazety, plotki czy nawet oni sami nie pokażą nam prawdziwych siebie. Nigdy nie mogę być pewna tego, co bym zrobiła, ale wydaje mi się, że jednak dalej byłabym Directioner.
5. Co Twoja rodzina, znajomi, przyjaciele sądzą o One Direction i tym, że jesteś Directioner?

W:  Przyjaciółki uważają moją miłość do chłopców za coś w rodzaju obsesji, ale ostatnio moje szaleństwo im się udziela :D Rodzice też wiedzą o chłopcach i nie mają absolutnie nic przeciwko. Tato chętnie słucha o moich idolach i oboje cieszą się razem ze mną, że mogę być czyjąć fanką :) Sam fakt, że obiecali mi, iż przejadą ze mną całą Polskę, jeśli chłopcy mieliby kiedykolwiek wystąpić w naszym kraju, mówi sam za siebie :)
M: Mam to szczęście, że z kilku członków mojej rodziny zrobiłam directioners i jestem z tego dumna :) Aczkolwiek jest też paru hejterów, ale jako że po swojej stronie mam bardziej "wpływowe" osoby zawsze da się ich jakoś uciszyć :) Nie będę nawet tłumaczyć bo moja rodzina jest naprawdę dziwna ;p Wsród przyjaciół mam osoby o podobnych poglądach na temat 1D, lub takich, którym nie przeszkadza mój fandom :)
6. Skąd bierzesz inspiracje do pisania bloga?

W:  Z otoczenia, z tego co przytrafia się mi, ale także z moich fantazji czy jakiś nagłych przypływów weny.
M:  Sama nie wiem...po prostu wpadają mi do głowy, a ja przelewam te myśli na papier :)
7. Jak reagujesz, gdy ktoś obraża, oczernia One Direction? Wszczynasz dyskusje, a nawet kłótnie, czy może starasz się to przemilczeć? 

W:  Jestem jedną z tych osób, które nie stronią od kłótni, więc jeśli słyszę, że ktoś obraża chłopców, od razu wkraczam do akcji.
M:  Jeszcze mi się nie zdarzyło przemilczeć obrażania naszych chłopców. Ale obracam się w środowisku, w którym hejtowanie 1D nie jest mile widziane, więc żadko spotykam takie sytuacje.
8. Gdybyś miała możliwość cofnięcia czasu, co byś zmieniła w 2012 roku? 

W:  Może uniknęłabym niektórych kłótni, ale nic poza tym :)
M:  Cofnęłabym parę niemiłych słów wypowiedzianych w kierunku pewnych osób :)
9. Jakie jest Twoje zdanie na temat Polskich Directioners? Jakie chwile z nimi spędzone wspominasz najlepiej?

W:  Wydaje mi się, że polskie Directioners są trudne do określenia. Jednymi z naszych głównych cech są kłótliwość i umiejętność wymyślania nieprawdopodobnych plotek i to bardzo mi się nie podoba. Lubię momenty, gdy jesteśmy zgrane i naprawdę zachowujemy się jak rodzina - np. podczas akcji na tt i tego typu sytuacji :)
M:  Kocham te dziewczyny! Jesteśmy jak jedna wielka rodzina! Może i się dość często kłócimy, ale jeśli ktoś obraża naszych chłopców jednoczymy się przeciwko nim. Wydaje mi się, że kłótnie biorą się z tego, jak bardzo jesteśmy ze sobą zżyte 
10. Masz jakieś postanowienia noworoczne? Jakie i dlaczego właśnie takie? 

W:  Poskromienie swojego lenistwa i poświęcanie większej ilości czasu bliskim, bo ostatnio nie mam ku temu zbyt wiele okazji.
M:  Nie mam, bo i tak nigdy ich nie dotrzymuję :)
11. Jak myślisz, jak długo jeszcze przetrwa 1DFamily? Myślisz, że gdy będziemy już dorośli nadal będziemy powracać do czasów bycia Directioner? 

W: Myślę, że 1DFamily jest czymś naprawdę wyjątkowym i niepowtarzalnym. To od nas zależy, jak długo będzie trwać, ale mam nadzieję, że gdy skończę osiemdziesiąt lat, będę siedzieć w bujanym fotelu, wspominając czasy, gdy byłam młoda, roześmiana i po uszy zakochana w piątce chłopców <3
M: Myślę, że kiedyś przestaniemy szaleć za 1D tak, jak teraz. Ponadto uważam, że zespół się kiedyś rozpadnie (z całego serca im tego nie życzę, ale prędzej czy później...) ;'( Ale myślę, że w głębi serca zawsze będziemy directioners i będziemy to często wspominać, tak samo jak chłopcy nigdy nie przestaną być przyjaciółmi :)

Z całego serca dziękujemy za wszystkie dotychczasowe nominacje!